บรรยากาศยามค่ำคืนในป่าเงียบสงบ ต่างจากความดุเดือดในถ้ำเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว
หลังจากกลับมาถึงที่พักและจัดการมื้อเย็นเรียบร้อย ไคโตะก็นั่งหมดสภาพอยู่หน้ากองไฟ ความเหนื่อยล้าจากการรีดเร้นพลังเวทจนหมดก๊อกเริ่มตีกลับ ร่างกายเขาหนักอึ้งจนแทบขยับนิ้วไม่ได้
"อิ่มแปล้เลย... แต่ตัวหนักชะมัด" ไคโตะบ่นพึมพำ ตากอปรือจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่
เซ็ตสึนะที่นั่งเช็ดผมหลังอาบน้ำเสร็จ (แน่นอนว่ากลับมาใส่ชุดนักเรียนเหมือนเดิม) หันมามองลูกศิษย์ที่นั่งโงนเงนเป็ซอมบี้
"มานี่สิ" เธอเรียกเสียงเรียบ
"ครับ?" ไคโตะหันไปมองอย่างงัวเงีย
เซ็ตสึนะตบที่ตักตัวเองเบาๆ ปุ... ปุ...
"รางวัลของนายไง... มานอนตรงนี้"
ไคโตะเบิกตากว้าง ความง่วงหายเป็ปลิดทิ้ง
"นะ-นอนตักเหรอครับ!?"
"หรือจะให้นอนพื้นแข็งๆ?" เธอเลิกคิ้วถาม "เร็วเข้า ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ"
ไคโตะไม่รอให้พูดซ้ำสอง เขารีบกระเถิบตัวเข้าไปหาทันที หัวใจเต้นรัวเป็กลองศึก ยิ่งเข้าไปใกล้ ยิ่งเห็นต้นขาเรียวสวยภายใต้กระโปรงนักเรียนลายสก๊อตและถุงน่องสีดำชัดเจนขึ้น
‘นี่มัน... สมบัติแห่งชาติชัดๆ!’
เขาค่อยๆ เอนตัวลงนอน หนุนศีรษะลงบนตักของเซ็ตสึนะอย่างแ่เบา...
ััแรกที่ได้รับคือ ความนุ่ม ที่เกินคำบรรยาย และกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอที่ลอยมาแตะจมูก มุมมองจากตรงนี้... ช่างวิเศษสุดๆ เขาเห็นปลายคางมนสวย และเนินหน้าอกที่กระเพื่อมเบาๆ ตามจังหวะการหายใจ
"นุ่มจัง..." ไคโตะเผลอหลุดปากออกมา
"หุบปาก แล้วหลับซะ" เซ็ตสึนะดุ แต่เสียงของเธอกลับเบาลงกว่าปกติ
มือเรียวบางของเธอวางแหมะลงบนหน้าผากของไคโตะ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมาลูบผมเขาอย่างอ่อนโยน นิ้วมือสางเส้นผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ ััที่แสนอบอุ่นทำให้ความเหนื่อยล้าของไคโตะค่อยๆ มลายหายไป
"วันนี้... เก่งมากนะ"
เสียงกระซิบของเธอดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท ไคโตะอยากจะตอบขอบคุณ แต่เปลือกตาของเขาหนักอึ้งเกินต้านทาน ความสบายจากการหนุนตักและการลูบหัวทำให้สติของเขาค่อยๆ ดับวูบลงสู่ห้วงนิทรา
...
เมื่อเสียงหายใจของเด็กหนุ่มเริ่มสม่ำเสมอ เซ็ตสึนะก้มลงมองใบหน้ายามหลับใหลของลูกศิษย์
แววตาเ็าที่ใช้มองคนอื่น จางหายไปจนหมด เหลือเพียงความอ่อนโยนและความโหยหาบางอย่าง
เธอใช้นิ้วชี้จิ้มแก้มไคโตะเบาๆ
"หน้าตาตอนหลับดูซื่อบื้อชะมัด..."
เธอยิ้มบางๆ ก่อนจะเงยหน้ามองดวงจันทร์ แววตากลับมาคมกริบอีกครั้งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในถ้ำ
"ตระกูลอัศวินเพลิงคงไม่ยอมจบเื่แค่นี้แน่... ไคโตะ เธอยังต้องแข็งแกร่งกว่านี้อีกเยอะ"
เธอก้มลงกระซิบข้างหูคนที่หลับไม่รู้เื่
"แต่ไม่ต้องห่วง... จนกว่าจะถึงตอนนั้น พี่สาวคนนี้จะปกป้องเธอเอง"
เซ็ตสึนะขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้ไคโตะนอนสบายขึ้น ปล่อยให้ค่ำคืนอันเงียบสงบผ่านพ้นไป... ก่อนที่พายุลูกใหญ่จะพัดเข้ามา
963
