เสียงโทรศัพท์ในห้องทำงานดังขึ้น ซาฟรู้ดีว่าเป็ใครเพราะเขากำลังรออยู่ร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งทอดสายตามองไปยังวิวทิวทัศน์เมืองเวนิช เขากำลังแกล้งให้ตระกูลดีกาลโน่ต้องร้อนรนอยากรู้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไรกับการถูกชะลอเื่เงินกู้ให้ช้าลงเสียงนั้นยังคงดังต่อเนื่อง แต่เขายังไม่้ารับมัน
เมื่อคืนเขากับเทียร่าแทบไม่ได้นอน คนอย่างซาฟ้าอะไรแล้วมักหยุดไม่ได้และเธอต้องรับศึกหนัก อาจเพราะเองห่างหายเื่นี้ไปนาน พอมีคนมากระตุ้นเลยโหมกระหน่ำราวกับคนขาดน้ำเสียงโทรศัพท์ดังอีกครั้ง ซาฟตัดสินใจรับ
“สวัสดีครับ”
“เอ่อ... ซาฟนี่อาเองนะ”
“ครับคุณอามีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ”
“ซาฟ พอดีอาคุยกับพ่อของซาฟแล้วนะอาอยากจะขอโทษเื่ที่อาสลับตัวเ้าสาว อาจะส่งโมนาไปให้นะ” เซโตเสียงสั่น
“ผมไม่้าจะแต่งงานกับตระกูลดีกาลโน่แล้วล่ะครับถ้ายังไงผมจะส่งตัวเทียร่าลูกสาวของคุณอากลับไปพรุ่งนี้นะครับ” เขาบอกเสียงเย็น
เซโตพูดไม่ออกเขาผิดเองน่าจะเชื่อคำเตือนของบุตรสาวคนโตั้แ่แรกไม่อย่างนั้นเื่นี้ก็คงไม่เกิดขึ้นสัญญาเงินกู้จบสิ้นแน่คราวนี้ ต้องหาทางออกให้กับเื่นี้
“ซาฟอาขอโทษ ถ้าหากซาฟมีข้อต่อรองอะไรเื่แต่งงาน อายินดีหมดเลย ขอเพียงทางซาฟช่วยปล่อยเงินกู้ให้อาได้ไหม”เขาจำเป็ต้องใช้เงินก้อนนี้เพื่อช่วยดีกาลโน่จริงๆ ลูกน้องอีกนับพันไหนของที่สั่งล่วงหน้าเพื่อทำการผลิตอีก หากไม่มีเงินกู้ก้อนนี้ทุกอย่างจบแน่ดีกาลโน่คงต้องล้มละลาย
“ผมจะมีข้อต่อรองอะไรละครับในเมื่อทางดีกาลโน่ไม่มีข้อต่อรองอะไรที่สมน้ำสมเนื้อ!”
“อย่าเพิ่งคิดอย่างนั้นได้ไหมหากซาฟ้าอะไร อายอมหมดเลย”
“ถ้าอย่างนั้นผมมีข้อต่อรองอยู่คุณอาอยากฟังไหม”ซาฟเริ่มต่อรอง และนี่คือสิ่งที่้า
“อยาก!ซาฟมีข้อต่อรองอะไรว่ามาเลย”
“ผมจะให้คุณอาส่งโมนามาอยู่กับผมสองเดือนและเราจะใช้ชีวิตฉันท์สามีภรรยาที่แท้จริงเมื่อครบกำหนดสองเดือนแล้วหากผมไม่พอใจโมนาผมจะไม่รับผิดชอบใดๆในตัวเธอแต่หากผมพอใจลูกสาวคุณอาขึ้นมา ผมก็ยินดีจะแต่งงานกับเธอครับ”
เซโตพูดไม่ออกช่างเป็การแก้แค้นที่เ็าที่สุด เวน่าเตือนไว้ไม่มีผิด ซาฟไม่ใช่คนโง่และไม่ใช่คนไม่คิดอะไร สุดท้ายแล้วโดนตลบหลังแก้แค้นอย่างเืเย็น สงสารก็แต่โมนาลูกสาวคนเล็กแต่เขาจำต้องตัดสินใจเพื่อความอยู่รอดของตระกูล
“ได้ซาฟอาตกลง”
ชายหนุ่มวางสายจากเซโตสีหน้ายังคงเรียบเฉยไม่มีความรู้สึกเช่นเคย แค่รู้สึกอยากจะสั่งสอนให้รู้สำนึกที่บังอาจมาเล่นตลกโกหกหลอกลวงกัน อยากรู้นักว่าเทพธิดาเวนิชจะสวยหยาดเยิ้มสักแค่ไหน
โมนาลงมาจากชั้นบนแล้วหยุดยืนตรงหน้าบิดาและพี่สาว เธอใจคอไม่ดีเมื่อเห็นสีหน้าทั้งสองมันเกิดอะไรขึ้นถึงตีหน้าเครียดกันถึงเพียงนี้
“นั่งลงสิลูกโมนา...”
คนตัวเล็กนั่งลงบนโซฟาหนังสีน้ำตาลสายตายังคงจดจ้องที่ใบหน้าของทั้งสอง
“รู้หรือเปล่าว่าพ่อเรียกมาทำไมโมนา”เวน่าถามน้องสาว
“ไม่ทราบค่ะพี่เวน่า” เธอตอบเสียงเบา
“พ่อบอกน้องไปสิคะ”
เซโตน้ำท่วมปากเมื่อเห็นแววตาหม่นเศร้าของลูกข้อเสนอที่ซาฟยื่นให้มาช่างเหลือทนแล้วโมนาจะทำอย่างไรกับเื่แบบนั้น
เวน่ามองบิดาเธอรู้ดีหากตนไม่ยืนอยู่ตรงนี้พ่อคงใจอ่อนอีกครั้งแน่และคงไม่ยอมส่งน้องไปอัลเล็นโซ่ตามสัญญาอีก เธอไม่อยากให้ทุกอย่างต้องพังแม้สงสารน้องสักแค่ไหนก็ตาม
“ถ้าพ่อไม่พูดหนูจะพูดเองแล้วนะคะ”เธอเริ่มโมโห
“เวน่าคุยกับน้องแทนพอก็แล้วกัน”เซโตยกหน้าที่ให้ลูกสาวคนโตทันที
บุตรสาวคนโตมองน้องตนเองพลางเดินเข้าไปใกล้ เธอรู้สึกอิจฉาใบหน้าของโมนาเหลือเกิน เกิดมาพร้อมกับใบหน้าที่ทำให้สาวๆหลายคนต้องอิจฉา หากเธอมีใบหน้างดงามหมดจดเหมือนโมนาบ้างคงออกไปเฉิดฉายภายนอกให้คนทรยศอิจฉาแต่น้องกลับเก็บใบหน้าและเรือนร่างอันงดงามไว้ในคฤหาสน์นี้เท่านั้น
“โมนา..น้องต้องไปเป็เ้าสาวให้กับอัลเล็นโซ่นะ”
โมนาเงยหน้ามองพี่สาวดวงตาเบิกกว้างด้วยความใ เธอหันไปหาบิดาที่กำลังยืนหันหน้าไปทางหน้าต่างเพื่อข่มอารมณ์ตนเองเขาไม่อยากมองใบหน้าของลูกเกรงใจอ่อน ยามนึกถึงมารดาของโมนา
“ไม่นะคะพี่เวน่าไม่นะคะ!”หญิงสาวเริ่มสะอื้น
“พี่ไม่ได้ถามว่าโมนาจะไปหรือไม่ไปแต่พี่้าให้โมนาไปเข้าใจไหม”
“โมนาไม่ไปค่ะพี่เวน่าโมนาไม่อยากไป!”
“ไม่ไปไม่ได้โมนาถ้าโมนาไม่ไปคนนับพันจะต้องตกงาน โมนาจะใจดำให้มันเป็แบบนั้นเหรอ”
เธอส่ายหน้าจนเส้นผมนุ่มสลวยกระจายทั่วกรอบหน้าสะอื้นไห้อย่างหนักช้อนสายตามองพี่สาวอย่างตัดพ้อ
“โมนาไม่ไปไม่ได้เหรอคะทำไมโมนาต้องไปด้วย” คนมากมายทำไมทางนั้นต้องเจาะจงให้เป็เธอด้วยไม่เข้าใจเลยผู้ชายคนนั้น้าอะไรกันแน่
“พี่จะให้คนใช้ไปช่วยเก็บกระเป๋านะ้าเอาอะไรไปรีบจัดใส่ลงไปในกระเป๋าก็แล้วกัน”คนเป็พี่บอกน้องพยายามกล้ำกลืนความรู้สึกตนเอง โมนาตกที่นั่งลำบากเช่นนี้เธอมีส่วนทำให้เป็เช่นนั้นด้วย
“พี่เวน่า...อย่าทำกับโมนาแบบนี้เลยค่ะ โมนาไม่ไปไหนทั้งนั้นโมนาจะอยู่ที่นี่”
แม้จะรู้สึกสงสารแต่เธอไม่มีทางเลือกเวน่าเมินหน้าหนีเพราะไม่อยากเห็นน้ำตาของน้องสาว เธอเองก็เจ็บใจเหมือนกันที่ตระกูลต้องมาตกต่ำขนาดนี้
เซโตกลั้นใจนิ่งแล้วหันมาเผชิญหน้ากับบุตรสาวคนเล็กโมนาต้องโตเสียทีเขาจะตามใจลูกไม่ได้อีกแล้ว
“ไปเก็บกระเป๋าซะโมนาอยู่ที่นี่พี่ๆ ทุกคนเค้าทำประโยชน์ให้กับตระกูลแล้วโมนาทำอะไรบ้าง!” เสียงแข็งกร้าวดุบุตรสาว
คนถูกดุสะดุ้งมองบิดาแววตาเบิกกว้าง พ่อไม่เคยดุแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง แต่วันนี้ท่านเปลี่ยนไป
“พ่อคะ พ่ออย่าไล่โมนาออกไปเลยนะคะ”โมนาร้องขอความเห็นใจอีกครั้ง
“ถ้าลูกไม่ไปทุกคนที่นี่จะอดตายกันหมดหรือลูกอย่างให้เป็แบบนั้น ลูกจะเห็นแก่ตัวทอดทิ้งผู้คนที่อยู่กับลูกมาเกือบตลอดชีวิตอย่างนั้นเหรอ”
เธอชะงักกับคำพูดบิดาทำไมเธอจะต้องมาแบกรับโชคชะตาอัปยศเช่นนี้ ทำไมเธอต้องไปเป็ผู้หญิงของคนตระกูลอัลเล็นโซ่ด้วยมือบางยกปาดน้ำตา ตัดพ้อให้ตายคงไม่ได้อะไร เพราะเธอคือบุตรสาวแห่งตระกูลดีกาลโน่หากนี้คือสิ่งเดียงที่ช่วยเหลือทุกคนได้เธอจะทำ
หากลูกช่วยเหลือใครได้จงช่วยเพราะวันข้างหน้าไม่แน่ว่า เขาคนนั้นอาจกลับมาตอบแทนที่ลูกได้ช่วยเหลือไว้ก็ได้นี่คือคำของมารดาเคยบอกก่อนสิ้นลม
“โมนาจะทำประโยชน์ให้กับทุกคนโมนาไปก็ได้ค่ะพ่อ” เธอตอบรับทั้งน้ำตา
คนเป็พ่อก้าวเข้ามาโอบกอดลูกไว้แนบกายเวน่าเบือนหน้าหนีด้วยความรู้สึกผิดเธอรู้อยู่เต็มอกครอบครัวต้องเจอสถานการณ์เลวร้ายเช่นนี้เพราะใครอยากกระชากหัวใจคนคนนั้นออกมาเสียจริง
คืนนี้ซาฟยังคงนอนที่ห้องเทียร่าเช่นเคย ทันทีที่เห็นชายหนุ่มเทียร่ายิ้มเย้ายวนให้กับชายหนุ่มเขาเดินตามเธอไปที่หย่อนกายลงนั่ง เทียร่าผลักร่างสูงใหญ่ลงนอนแล้วคร่อมทับด้วยความชำนาญรอยยิ้มดุจเสือสาวเผยออกมาเต็มที่ ซาฟครางออกมาด้วยความพอใจเมื่อเทียร่ากำลังบำรุงบำเรออย่างถึงพริกถึงขิง
ดวงตาเรียวคมมองร่างอวบอัดกำลังขยับโยกย้ายเขาไม่ชอบให้ใครคุมเกมซาฟตวัดร่างอวบพลิกกายขยับสะโพกเร่งจังหวะจนคนใต้ร่างเผลอครางไม่หยุด เขาไม่สนดีกาลโน่จะคิดเช่นไรแต่เขาได้กำไรจากเทียร่ามามากพอแล้ว และคนที่จะต้องมาแทนผู้หญิงที่กำลังร้องครวญใต้ร่างคือโมนา ดีกาลโน่
938
![ห้วงฝันนครา [ไทยพีเรียด]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689307954_5760453.webp)
