จ้าวลู่ชิง คหบดีหญิงแห่งต้าถัง

จ้าวลู่ชิงร่ำลาภิกษุณีกับสตรีและเด็กที่อยู่ในอาราม เมื่อวานสตรีที่ไร้บุตรต่างบวชเป็นภิกษุณีกันทุกคน อารามแห่งนี้ยังคงชื่อว่าอารามจิ้นฉือดังเดิม

จากอารามศักดิ์สิทธิ์ปรับเปลี่ยนเป็นสถานปฏิบัติธรรมและสถานที่พักพิงสำหรับสตรีไร้ที่พึ่ง หากสตรีใดไร้ที่พึ่งสามารถมาใช้บั้นปลายชีวิตอยู่ที่อารามแห่งนี้ได้

อวิ๋นเซียนที่ชีวิตนี้ขออุทิศให้กับพุทธศาสนา พาภิกษุณีและคนอื่น ๆ มายืนส่งผู้ที่อุปถัมภ์อาราม

“ข้าขอให้ภิกษุณีทุกท่านจงตั้งใจศึกษาและปฏิบัติธรรมด้วยความเพียร” จ้าวลู่ชิงกล่าวกับภิกษุณีทั้งหลายที่ต้องถือศีลบัญญัติห้าร้อยข้อ ซึ่งเป็นสิ่งที่นางคิดว่าตนเองไม่สามารถทำได้

ทุกคนต่างเป็นภิกษุณีมือใหม่ หากร่วมแรงร่วมใจกันปฏิบัติธรรมและดูแลรักษาอาราม สักวันจะพบเส้นทางสู่แสงสว่าง

จางจิ้งเด็กชายวัยเจ็ดขวบที่ไร้บิดามารดายืนรวมกลุ่มกับเด็กคนอื่นมองจ้าวลู่ชิงที่กำลังจะจากไป

“พี่สาว ท่านจะกลับมาหาพวกเราอีกหรือไม่” สีหน้าเศร้าเอ่ยถามด้วยความกังวล

“ข้าจะมาที่นี่อีกอย่างแน่นอน เจ้าอยู่ที่นี่ต้องเป็นเด็กดีเข้าใจหรือไม่”

“ข้าเข้าใจ” รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า

“เอาล่ะ ถึงเวลาที่ข้าต้องออกเดินทาง” จ้าวลู่ชิงบอกลาจากนั้นก็ก้าวขึ้นรถม้า นางเลิกผ้าม่านโบกมือลาคนที่ยืนส่งอยู่หน้าอาราม

“กลับมาเจอกันครั้งนี้ ข้ารู้สึกว่าลูกศิษย์ตัวเองเป็นมิตรกับผู้คนมากขึ้นกว่าแต่ก่อน” เผยเยี่ยนนั่งอยู่ในรถม้ากับจ้าวเฉิง ลูบเคราครุ่นคิดในความเปลี่ยนแปลงของลูกศิษย์

“แต่ก่อนนางไม่ค่อยได้ออกไปเจอผู้คนนอกจวน เจ้าจะให้นางไปเป็นมิตรกับผู้ใด” ปรายตามองตาแก่เลอะเลือน

“ก็จริงอย่างที่เจ้ากล่าวมา ตอนนี้นางเป็นบุคคลที่มีความสามารถผู้หนึ่ง ไม่เสียแรงที่เป็นลูกศิษย์ข้า หากตอนนั้นเจ้าไม่วางแผนให้นางแกล้งป่วย ยามนี้นางอาจได้เข้าไปอยู่ในวังหลังก็เป็นได้”

หน้าตาที่งดงามกอปรกับความสามารถ บุคคลเช่นนี้เข้าไปอยู่ในวังหลังถ้าไม่ถูกกำจัดเสียก่อน อนาคตต้องได้ขึ้นเป็นใหญ่

“เจ้าเห็นข้าเป็นพวกบ้าอำนาจเพียงนั้นเลยหรือ ข้ามิจำเป็นต้องให้หลานสาวเข้าไปทุกข์ทรมานเพื่อช่วงชิงพื้นที่ให้สกุลจ้าวมีอำนาจ”

ขุนนางหลายคนต่างส่งบุตรหลานเข้าไปช่วงชิงความโปรดปรานจากผู้ที่อยู่เหนือทุกคน เพื่อให้ตระกูลของตนมีอำนาจ ช่างเป็นเรื่องที่เสียเกียรติยิ่งนักสำหรับคนตระกูลจ้าว

“แต่หลานสาวเจ้าก็ยังคงยุ่งเกี่ยวกับคนในราชวงศ์อยู่ดี”

“หลีกหนีไม่พ้น ก็ต้องพยายามเฟ้นหาสิ่งที่ดีที่สุด”

“นี่เจ้าชมว่าฉีอ๋องเป็นคนดีหรือ”

“ท่านอ๋องผู้นี้ไม่ถึงกับดีไปเสียหมดทุกอย่าง แต่เขาก็ไม่ได้เลวร้ายไปหมดเสียทุกอย่างเช่นเดียวกัน”

“อืม เจ้าเป็นผู้มีปัญญาเหมือนกัน จากที่ข้าได้สัมผัสคนผู้นี้เป็นคนดีไม่น้อย ข้านึกว่าเขาจะไร้คู่ครองไปตลอดชีวิตเสียอีก”

“ชีวิตที่เหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลา ครองตัวเป็นโสดจะเจ็บปวดน้อยกว่า ขนาดเจ้ายังครองตัวเป็นโสดมาจนหัวหงอก ท่านอ๋องก็น่าจะคิดเช่นเดียวกันกับเจ้า”

“ข้าคิดถึงท่านอาจารย์ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นเช่นไรบ้าง”

เผยเยี่ยนกับจ้าวเฉิงกราบอาจารย์คนเดียวกัน อาจารย์ท่านนี้เป็นถึงนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ก่อน มีโอกาสได้เป็นถึงราชครูขององค์รัชทายาท แต่แล้วหายนะก็มาเยือนเมื่อองค์รัชทายาทพ่ายแพ้ให้กับน้องชายตนเองจนถูกสังหาร ตระกูลของท่านอาจารย์ต่างถูกกวาดล้างจนสิ้น

ความแค้นทำให้ท่านอาจารย์ยืนหยัดจนสามารถโค่นล้มอำนาจของฮ่องเต้ราชวงศ์ก่อนได้ มิรู้ว่ายามนี้ท่านไปอยู่แห่งหนใด

“เจ้ามิต้องเป็นห่วง ท่านอาจารย์สบายดี” จ้าวเฉิงกล่าว

“เจ้ารู้หรือว่าท่านอาจารย์อยู่ที่ใด” เผยเยี่ยนมัวแต่ท่องยุทธภพ ไร้ข่าวคราวของผู้มีพระคุณมานานพอสมควร

“พวกเราแค่เฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ ก็เพียงพอ อย่าได้ไปรบกวนความสุขของท่านเลย ยามนี้บุตรชายของข้าเปิดสำนักศึกษาอยู่ที่หมู่บ้าน หากเจ้าไม่อยากเดินทางท่องยุทธภพก็ไปสอนหนังสือให้กับเด็กที่นั่นเถิด”

จ้าวเฉิงบอกกับคนที่มีสภาพราวกับขอทาน ในอดีตคนผู้นี้เคยเป็นขุนนางที่สามารถควบคุมทุกกรมไว้ในมือ แต่แล้วต้องหลุดจากตำแหน่งเพราะต่อต้านการกระทำของผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์

“สอนหนังสือหรือ น่าสนใจมิน้อย ก่อนตายขอมีลูกศิษย์เพิ่มอีกสักหน่อยก็แล้วกันจะได้มีคนมาดึงหญ้าออกจากหลุมศพ”

“เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะอนุญาตให้ฝังศพเจ้าใกล้กับหลุมศพของข้า บุตรหลานข้าเป็นคนกตัญญู เห็นหญ้าในหลุมศพเจ้ายาวคงเอื้อมมือไปดึงเพื่อไม่ให้ทัศนียภาพของหลุมศพข้าถูกทำลาย”

เผยเยี่ยนดีดนิ้วที่แคะขี้เล็บใส่ตาเฒ่าที่โอ้อวดว่ามีบุตรหลานเป็นผู้กตัญญู ถ้ารู้ว่าตนเองจะอายุยืนขนาดนี้มีบุตรสักคนไว้กราบไหว้หลุมศพก็คงดี

จวนสกุลโหลว

ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลโหลวตกใจกับชายชุดดำที่บุกรุกเข้ามาในห้องนอนยามวิกาล

“ท่านอย่าได้ตกใจไป” โหลวฉ่ายผิงดึงผ้าปิดหน้าลง ยืนอยู่ข้างเตียงนอนสตรีที่ตนเคยเรียกว่ามารดา

“เหตุใดเจ้าถึงได้แต่งกายเช่นนี้” แววตาไม่ไว้วางใจจ้องบุรุษที่ยืนอยู่ข้างเตียง

“ท่านคงคาดเดาได้ถูกต้องว่าข้ามาที่นี่เพราะเหตุใด” น้ำเสียงห่างเหินกล่าวกับหญิงชรา

“ข้าเลี้ยงเจ้ามาตั้งแต่เด็ก เจ้าไม่เคยสำนึกบุญคุณเลยรึ” ลุกขึ้นนั่งตัวตรงเมื่อรู้ว่าตนเองกำลังจะเจอกับอันใด

“ข้าเคยสำนึกบุญคุณของท่าน แต่ท่านไม่เคยสำนึกในบุญคุณที่คนสกุลโหลวมีให้ ท่านทำให้มารดาข้าตรอมใจตาย ทำให้ภรรยาของข้าสูญเสียบุตร”

โหลวฉ่ายผิงเจ็บช้ำ หากรู้เรื่องของมารดาเขาคงไม่เรียกสตรีนางนี้ว่าท่านแม่

“เจ้าไปฟังตาเฒ่าจ้าวเฉิงใส่ร้ายข้าล่ะสิ”

“จนถึงตอนนี้ท่านยังไม่สำนึกในสิ่งที่กระทำลงไปอีกหรือ ชูคอกินดื่มอยู่ในสกุลโหลวยังไม่สำนึกบุญคุณ เจ้ากล้ามากที่เอาสกุลโหลวไปเสี่ยงช่วยเหลือสกุลซุยเลี้ยงพวกกากเดนจากราชวงศ์ก่อน”

หญิงชราที่ไม่กล้าออกจากจวนได้ยินสิ่งที่คนตรงหน้ากล่าวก็ตกใจ “เจ้ากล่าวอะไร ข้าไม่เข้าใจ”

“เจ้าคงคิดว่าข้าโง่มากสินะ อยากให้บุตรชายของตนเองขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูลแทนข้า จนกล้าส่งคนไปลอบสังหารข้าระหว่างที่เดินทางกลับมาจากฉางอัน” โหลวฉ่ายผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ถ้าไม่ได้คนของบิดาภรรยาไปช่วยเขาคงไม่มีชีวิตรอดกลับมา

“เจ้ารู้หรือไม่ว่ายามนี้คนสกุลซุยถูกทางการบุกจับถึงจวน โทษฐานให้การช่วยเหลือสนับสนุนกำลังทรัพย์ให้กับพวกกบฏ”

“ไม่จริง” หญิงชราส่ายหน้า แววตาตื่นตระหนกกับสิ่งที่เพิ่งทราบ นางและสาวใช้ข้างกายซ่อนตัวอยู่แต่ในจวนตั้งแต่วันที่ตื่นขึ้นมาแล้วศีรษะไร้เส้นผมจึงไม่รับรู้ข่าวสารด้านนอก

“พี่ชายที่เจ้าภูมิใจหนักหนา ยามนี้กำลังจะถูกลากลงจากตำแหน่ง จุดสุดท้ายของชีวิตคงมิพ้นลานประหาร ที่ข้ามาในครั้งนี้ก็ไม่มีอันใดมาก”

ส่งขวดยาให้กับหญิงชรา

“เจ้าจงทำในสิ่งที่สมควรทำเถิด”

“ไม่ ข้าไม่ยอม ข้าเป็นคนสกุลโหลวมิใช่สกุลซุย” ถอยหลังไปอยู่มุมเตียง ไม่ยอมยื่นมือไปรับขวดยาที่ยื่นมาให้

“ก่อนที่เจ้าจะลงมือกระทำการเสี่ยงอันตราย เคยคิดหรือไม่ว่าจะดึงสกุลโหลวให้รับเคราะห์ไปด้วย อย่าลืมว่าเจ้ายังมีบุตรชายอีกคน ถ้าขืนยังดื้อด้านข้าคงต้องจัดการขั้นเด็ดขาด”

“เจ้าอย่าทำอันใดบุตรชายข้านะ” รีบส่งเสียงห้าม กลัวว่าบุตรชายจะถูกฆ่าตาย

"มันก็ขึ้นอยู่ที่เจ้าเลือก เจ้าตาย บุตรชายเจ้ารอด”

หญิงชรามองสายตาที่เย็นชาไร้ความปราณีก็สั่นสะท้าน

“เจ้าสัญญากับข้าได้หรือไม่ว่าจะไม่ทำร้ายเขา นั่นคือน้องชายของเจ้า โปรดไว้ชีวิตเขาด้วย”

“ข้ารับปากว่าจะไว้ชีวิตเขา”

“เจ้าห้ามผิดสัญญา” รู้จุดจบชีวิตของตนเองดี จึงพยายามหาหนทางให้บุตรชายมีชีวิตอยู่ต่อ

“ข้ามิใช่คนเลวร้ายเช่นเจ้า”

สายตากดดันให้นางยอมปลิดชีพตนเองให้เร็วที่สุด

หญิงชราดื่มยาที่อยู่ในขวดด้วยมือสั่นเทา เวลาผ่านไปไม่นานความเจ็บปวดภายในร่างกายก็เริ่มขึ้น

“เจ้าห้ามผิดสัญญาเด็ดขาด” ประโยคสุดท้ายที่หญิงชรากล่าวก่อนจะสิ้นใจ โหลวฉ่ายผิงจัดท่านอนของนางให้ดีก่อนจะห่มผ้าให้

ยาพิษที่บิดาของภรรยาให้มาช่างแปลกกว่ายาพิษที่เคยเห็น ผู้ที่ได้รับพิษไม่มีเลือดออก มีเพียงอาการเจ็บปวดชั่วขณะก่อนจะสิ้นลมไปในที่สุด ร่างที่สิ้นลมเหมือนคนนอนหลับไปเท่านั้นเอง

เมื่อทุกอย่างถูกจัดการเรียบร้อยก็รีบออกจากห้อง

รุ่งสางจวนโหลวเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าและสาวใช้ข้างกายต่างสิ้นลม ยังมีหลานสาวที่เข้ามาเป็นอนุภรรยาสิ้นลมพร้อมกัน ทุกคนต่างเล่าลือว่าพวกเขาเสียใจที่สกุลซุยล่มสลาย

บางคนก็เล่าลือไปว่าทั้งสองกลัวว่าสกุลโหลวจะถูกดึงเข้าไปเกี่ยวพันกับสกุลซุยจึงชิงฆ่าตัวตายเสียก่อน

ผ้าสีขาวต่างถูกประดับไปทั่วจวน เสียงร่ำไห้ของโหลวเล่อดังขึ้นไม่หยุด

“พี่ใหญ่ ท่านแม่ตายได้อย่างไร” ถามพี่ชายที่ยืนนิ่งสงบอยู่หน้าโลงศพ

“เจ้าตามข้ามา”

โหลวเล่อเดินตามพี่ชายเข้าไปในห้องหนังสือ

“เจ้าคงได้ยินเรื่องสกุลซุย”

โหลวเล่อพยักหน้า เขาก็เพิ่งทราบเหมือนกันว่าสกุลซุยถูกจับเพราะสมคบคิดกับกบฏ

“มารดาของเจ้าฆ่าตัวตายหนีความผิด เพื่อให้เจ้ารอด”

“ข้าไม่เข้าใจ”

“มารดากับญาติผู้พี่ของเจ้า ร่วมมือกับคนสกุลซุยสนับสนุนกบฏ พอสกุลซุยถูกจับได้เพื่อไม่ให้เรื่องสาวมาถึงสกุลโหลวพวกเขาจึงฆ่าตัวตายเพื่อให้เจ้ารอด”

โหลวฉ่ายผิงกล่าวด้วยใบหน้าเฉยชา

“ท่านแม่ร่วมมือกับสกุลซุยสนับสนุนพวกกบฏ”

“ใช่”

โหลวเล่อไม่อยากจะเชื่อ แต่พอคิดย้อนกลับไปท่านแม่ของตนก็ไปที่อารามจิ้นฉือบ่อยครั้ง

“เจ้าจงตัดใจเสียเถิด นางหลุดพ้นทุกข์แล้ว”

เสียงร้องไห้ของโหลวเล่อดังขึ้นอีกครั้ง

“แล้วพี่สะใภ้กับหลานล่ะ ไปอยู่ที่ไหน”

“พวกนางไปเยี่ยมบ้านเดิมตั้งแต่ข้าเดินทางไปฉางอัน”

โหลวเล่อพยักหน้าเข้าใจ เขามัวแต่ศึกษาตำราอยู่ในสำนักศึกษาจึงไม่รู้เรื่องที่จวนมากนัก

“ท่านส่งคนไปตามพี่สะใภ้แล้วหรือยัง”

“หลังงานศพข้าจะไปตามพวกนางกลับมาเอง”

“เหตุใดท่านถึงไม่รีบไปตามพี่สะใภ้กลับมาเคารพศพท่านแม่”

“พวกเราต้องรีบจัดการศพให้แล้วเสร็จโดยเร็ว ยามนี้จวนโหลวกำลังถูกทางการเพ่งเล็ง จะชักช้ามิได้”

“ข้าเข้าใจแล้ว” โหลวเล่อรู้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ หากไม่รีบจัดการเกรงว่าจวนโหลวจะถึงคราล่มสลาย

โหลวฉ่ายผิงไล่ให้น้องชายไปนั่งเฝ้าอยู่ในโถงไว้ทุกข์ ส่วนตนก็ไปรับแขกที่กำลังเดินทางมาเคารพศพ

ทั้งสองช่วยกันจัดการงานศพอย่างเร่งด่วน ผู้คนต่างมองหาฮูหยินจวนเจ้าเมือง ได้คำตอบกลับมาว่าพวกเขาเดินทางไปเยี่ยมบ้านเดิมจึงไม่สามารถกลับมาทันงานศพ ไม่ว่าคนจะเล่าลือไปในทิศทางใดโหลวฉ่ายผิงมิสนใจ ยามนี้เขาต้องรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย