ซากุระเดินเข้าโรงยิมมองรอบอย่างลังเลใจ ลูกบาสวางเกลื่อนจากฝีมือโชกับเคลวินที่สวมชุดวอร์มถลกแขนเสื้อขึ้นโยนบาสเข้าแป้นแย่งกันโดยมีโรสเป็กองเชียร์อยู่ข้างสนาม ซากุระถอนหายใจยาวเดินไปเก็บลูกบาสทีละลูกโยนใส่รถเข็นลูกบอลพลางเหล่มองเคลวินเดาะบาสชูตเข้าห่วง
“เหนื่อยไหมหนุ่มๆ นี่น้ำ” โรสยื่นน้ำเปล่าในขวดส่งให้โชกับเคลวินที่เดินออกนอกสนามมองซากุระเดินเก็บลูกบาส เคลวินวางขวดน้ำเดินเข้าสนามหยิบลูกบาสลูกสุดท้ายมาหมุนบนนิ้วชี้ตรงหน้าซากุระที่หยุดขมวดคิ้วเท้าเอว
“เวลาตั้งเยอะแยะไม่เล่น คิดจะแกล้งฉันใช่ไหม อยากเล่นก็เล่นไปฉันไปถูพื้นก็ได้” ซากุระสะบัดผมเดินจูงสายรถเข็นเก็บเข้าห้องเก็บของดันชิดริมผนัง
ปึก!!!
ลูกบาสอัดเข้ากำแพงด้านในเฉียดตัวซากุระไปนิดเดียว เธอผงะหันหลังกลับมองบุคคลที่เดินกรูเข้ามาพร้อมกันทำให้เธอต้องก้าวถอยหลังชิดกำแพง
“เธอเสร็จฉันแน่คราวนี้” เคลวินก้มลงหยิบลูกบาสโยนเข้าถังแสยะยิ้ม โชยืนอยู่ด้านหลังกับโรสก่อนกรรมการคนอื่นๆ จะตามเข้ามาพร้อมสำลีชุบน้ำและผ้า ซากุระมองค้างอย่างไร้ทางออก
“พวกนายจะทำอะไรเป็กรรมการคิดจะรุมฉันอย่างนั้นหรอ ช่วยด้วย! พวกประธานแกล้งนักเรียนตาดำๆ ” ซากุระแหกปากลั่นโรงยิมลุกลี้ลุกลนมองแฮมเมอร์กับโชเดินมาประกบจับแขนเธอล็อค เธอทำได้เพียงดิ้นพล่านเบิกตาโตมองเคลวินถือสำลีเข้ามาใกล้
“คราวนี้จะได้รู้กันสักที”
“จะบ้ากันหรือไง อย่านะ! ” ซากุระดิ้นไม่หยุด เรย์กะเดินมาจับหัวเธอทางด้านหลังให้หยุดนิ่งทำให้เธอขัดขืนไม่ได้ สำลีใกล้เข้ามาที่หน้ามากขึ้นและ…
แฮก แฮก
เสียงหอบด้วยความเหนื่อยพร้อมสำลีที่ถูกปัดร่วง มินามิเดินเข้ามาขวางประชันหน้ากับเคลวินก่อนที่อามาโนะจะวิ่งเข้ามาช่วยซากุระออกจากการถูกจับกุม
“รุมแบบนี้ไม่เกินไปหน่อยหรือไงไม่คิดว่าพวกกรรมการนักเรียนจะเล่นสกปรก”
“เราแค่จะช่วยเพื่อนนายให้เลิกแต่งตัวบ้าๆ”
“ถ้าแต่งตัวสวยๆ พวกคุณจะหยุดอย่างนั้นหรือคะ การแต่งตัวสำคัญกว่าการเรียนอย่างนั้นหรือคะ ผู้อำนวยการยังไม่เ้ากี้เ้าการเท่านี้เลย พวกคุณทำเกินไป” อามาโนะโต้กลับอย่างที่ไม่เคยเป็
“นโยบายของเชนได นักเรียนทุกคนจะต้องดูดีทุกอย่างเป็หน้าตาของโรงเรียน”
“แล้วถ้าฉันลาออก พวกประธานจะพอใจไหม ก็ได้ฉันไปเองจะได้จบๆ สักที รำคาญจะแย่อยู่แล้ว” ซากุระโวยลั่นตวาดใส่เคลวินแล้วเดินนำออกไปแต่เคลวินคว้าแขนดึงเข้าหาตัวเธอหันกลับมาจ้องหน้าเขาพยายามสะบัดแขนออก
“แค่แต่งตัวธรรมดามันจะหนักหนาอะไรจะสร้างกระแสให้ตัวเองดังกว่าเดิมสินะ”
“ใช่ แล้วจะทำไมก็สนุกดีนี่เพื่อความดังตามติดกระแสให้คนสนใจเยอะๆ นายก็แค่อยากรู้ว่าฉันเป็ใคร ถ้ารู้แล้วคงพอใจใช่ไหม ทุกคนก็สนใจแต่เปลือกนอก วัตถุนิยมไหลตามกระแส ความจริงใจมีกันบ้างไหม! ” ซากุระกระแทกเสียงแน่นย้ำสะบัดแขนออก เคลวินยืนอึ้งมือหลุดทำให้เธอหลุดออกไปง่ายดาย มินามิจับแขนอามาโนะเดินตามซากุระออกไป เจมิกส์เอียงหน้ามองเคลวินที่ก้มหน้านิ่งเงียบ
“เธอพูดถูกสังคมส่วนใหญ่สนใจแต่เปลือกนอกแทบไม่มีความจริงใจให้กัน”
“เคลคุง” โรสเอื้อมมือจับแขนเคลวินเรียกเขาอย่างอ่อนโยน
“ใช่ ฉันเห็นด้วย พวกเราก็ไม่ได้ต่างจากเธอสักเท่าไหร่ จริงไหม” เจมิกส์กอดอกมองหน้าทุกคน
“เฮ้อ หมดสนุกแล้วสิ” โชยืดตัวบิดไปบิดมาถอนหายใจ
“มันเพิ่งเริ่มต่างหาก น่าสนใจเหมือนกัน” เคลวินยกมือลูบคางยิ้มมุมปากชอบใจทำเอาทุกคนมองมาทางเขาเป็ตาเดียว
บ่ายแก่ๆ ของวันหยุดซากุระถูกลากมายืนอยู่หน้าร้านขายชุดว่ายน้ำในย่านขายของ เนเนะเท้าคางวางไว้บนไหล่ซากุระทำตาปรือด้วยความง่วงอาการพอกับคนที่ถูกเท้ายืนหลับตาแน่นิ่ง
“เห็นชุดว่ายน้ำแล้วตื่นเต้นจังเลือกไม่ถูกจะใส่ตัวไหนไปค่ายฤดูร้อนดี” ฮาโนะกุมมือฉีกยิ้ม
“นั่นสิมีเยอะมากราคาก็สูงตามความสวยด้วยไม่กล้าใส่เลย” ไอชี้นิ้วไปที่ป้ายราคาในกระจกที่โชว์หุ่นใส่ชุดว่ายน้ำ ฮาโนะก้มมองตามพร้อมรินก่อนกลืนน้ำลายลงคอ
“ยืนเลือกเป็ชั่วโมงแล้วนะ ท้องร้อง” ซากุระเอามือลูบปาก
“ทำไมฉันต้องมายืนฟังพวกเธอบ่นเื่ไร้สาระด้วยอยากจะนอน” เนเนะเอาคางออกจากไหล่อ้าปากหาวยกแขนบิดี้เี
“หัวหน้าห้องคิงช่วยหน่อยสิ ช่วยเลือกชุดว่ายน้ำที่เหมาะกับพวกเราให้หน่อย ถ้าเป็หัวหน้าห้องคิงคงทำได้แน่” ฮาโนะอมยิ้ม
“ฉันหรอ อืม ได้เลย ปฏิบัติการเลือกชุดว่ายน้ำแสนเสน่ห์เริ่มขึ้นแล้ว” รินโพสท่าฉีกยิ้มมุมปาก
“ปฏิบัติการปัญญานิ่มอีกแล้ว” เนเนะหาวอีกรอบมองหน้าซากุระ
“อยากกินราเมงสักสองชามคงจะอิ่ม” ซากุระมองตาปริบๆ เพ้อ
“ก่อนอื่นต้องคัดชุดว่ายน้ำให้เหมาะกับบุคลิกของแต่ละคนอย่างคุณฮาโนะ สาวน่ารักเหมาะกับวันพีชชายกระโปรงหวานดูสดใสน่ารัก” รินเดินนำเข้าร้านมาหยิบชุดให้ฮาโนะที่รับไว้อย่างตื่นเต้น ไอหยิบบิกินี่เซ็กซี่แบบสายผูกทั้ง่ล่างและบนชูขึ้น
“แบบนี้เซ็กซี่ดูเป็ผู้ใหญ่เหมาะกับคุณไอมากเลยค่ะ”
“จริงหรอฉันเองก็ชอบชุดนี้เหมือนกัน” ไออมยิ้มจับชุดมาทาบกับตัว
“ส่วนคุณเนเนะ แนวกีฬาต้องแบบนี้ บิกินี่คล้องคอกับกางเกงว่ายน้ำเหมาะกับคุณเนเนะมากเลยค่ะ” รินสลับชุดยื่นให้เนเนะที่รับมาอย่างงงๆ ก้มมองชุดแล้วทำหน้าหยีโยนทิ้งแต่ไอเก็บมาใส่มือให้อีกรอบ
“และสุดท้ายคุณซากุระ” รินหันมาทางซากุระที่กุมท้องมองตาปริบๆ พร้อมยกมือห้ามปากรินทันที
“ขี้เหร่อย่างฉันใส่ไปก็ไม่ทำให้สวยขึ้นหรอก ขอใส่ชุดธรรมดาแล้วกันยังไงฉันก็ไม่เล่นน้ำอยู่แล้ว”
“ทุกคนมีเสน่ห์ในตัวนะคะ อย่าตัดพ้อตัวเองสิคะ”
“ไม่ต้องสนฉันหรอก ฉันมีของฉันอยู่แล้วนะ หัวหน้าห้องคิงไปเลือกให้ตัวเองดีกว่าไหม สาวหวานสุดเพอร์เฟคต้องแต่งเซ็กซี่อมหวาน บิกินี่เกาะอกกระโปรงลูกไม้สีชมพูมิมิชอบ” ซากุระหยิบชุดมายื่นให้รินที่มองเธออึ้งก้มหน้าแดง ซากุระฉีกยิ้มบอกรินและเริ่มเดาความรู้สึกของเธอออก
“เอ๊ะ! หมอนั่นหน้าคุ้น” เนเนะขมวดคิ้วมองไปนอกร้าน
“เคลวิน ประธานนักเรียนเชนไดไง แต่มากับใคร” ไอยืนเอามือไขว้หลังเดินไปเกาะขอบประตูร้านมองหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินควงกันไปซื้อของสำหรับผู้หญิง เนเนะโผล่หน้าออกมาดูตามด้วยริน ฮาโนะและซากุระที่เดินออกมายืนหน้าร้านมองดู
“ถ้าควงกันแบบนี้ไม่ใช่แฟนจะให้เรียกว่าอะไรละ” ซากุระกอดอกตอบ
“ก็แฟนเคลวินอยู่ตรงนี้ ยัยนั้นเป็แค่คนควงเล่นสินะ” เนเนะหรี่ตาจับผิด
“หัวหน้า ก็บอกว่าไม่ใช่ไง” ซากุระกุมขมับ
“ตามไปดูกันค่ะ” รินนำทีมย่องตาม เนเนะดึงซากุระตามไปด้วยเมื่อเห็นทีท่าของเธอ เคลวินพาสาวสวยเซ็กซี่มาเลือกแว่นกันแดดมองดูผู้คนก่อนสังเกตคนที่กำลังแอบดูอยู่ รินสะดุ้งเฮือกหันกลับไม่ทันแสร้งทำโบกมือทักทาย ซากุระหันซ้ายหันขวาหาทางหนีแต่โดนเนเนะจับตัวไว้มายืนตรงหน้าเคลวินที่หันมามองพวกเธอก่อนหยุดสายตาลงที่ซากุระ
“เคลวิน! นายทำกับเพื่อนฉันแบบนี้ได้ยังไงเป็แฟนกับเพื่อนฉันแต่นอกใจไปควงผู้หญิงอื่นคิดว่าหล่อมากหรือไงห๊ะ! ” เนเนะโวยวายล็อคคอซากุระไว้ข้างกาย
“ฉันควรจะโทรตามเรย์กะมาดีไหม” เขาเอ่ยเสียงเรียบจ้องมาทางเนเนะที่ชะงักปล่อยมือออกจากซากุระที่เลิกคิ้วมองเนเนะช้าๆ
“วันหยุดมาเดินเล่นด้วยหรือคะ” รินแทรกขึ้นเปลี่ยนเื่
“ก็ไม่ได้อยากมาสักเท่าไหร่” เคลวินตอบพลางก้มมองซากุระที่เอาแต่หาช่องทางหนีไม่มองแม้แต่หน้าเขา
“เคลคุง อันนี้เป็ไงเหมาะกับเคลมากเลยดูสิ” สาวสวยอ้อมมาสวมแว่นให้เคลวิน ซากุระขยับถอยหลังหลีกทางมองชายหญิง เนเนะเบิกตาโตอ้าปากด้วยความงงกับรินที่ส่ายหน้ามึนอาการเดียวกับไอและฮาโนะ
“ลองมาสิบอันเลือกสักอันเถอะแครีน” เคลวินถอดแว่นออกมองหน้าหญิงสาว
“ก็เลือกไม่ถูก ช่วยเลือกหน่อยสิ” แครีน สาวสวยเจิดจรัสนวดแขนเคลวินก่อนเอาหน้าซบแขนอ้อน
“พวกเราจะยืนดูหนังรักกันอีกนานไหม ไปหาอะไรกินกันเถอะ” ซากุระหันมาหาเพื่อนที่ยืนมองอึ้งทำให้เคลวินมองซากุระอีกครั้ง
“ถ้าไม่เห็นกับตาคงเชื่อข่าวลือจริงๆ นะไม่เป็ไรนะคะ วันนี้ฉันอาสาเลี้ยงข้าวทุกคนเอง” ฮาโนะจับมือปลอบใจซากุระที่ทำหน้างง
“เป็อะไรฉันเป็อะไรที่ไหนละ” ซากุระเกาหัวงงเลิกคิ้ว
“นายทำเพื่อนฉันเสียใจ วันหลังไม่ต้องมาเข้าใกล้เพื่อนฉันเลย” เนเนะชี้หน้าต่อว่าใส่เคลวิน
“ต้องไปแก้ข่าวลือใหม่” ไอพยักหน้าเข้าใจ
“นั่นสิคะเดี๋ยวจะเสียหายกันไปใหญ่” รินพยักหน้าเห็นด้วย
“พวกเธอนี่ตีความกันเก่งเหลือเกินนะ ฉันจะแนะนำให้รู้จักแฟนฉันในฐานะที่พวกเธอเป็เพื่อนในเชนไดแล้วกัน” เคลวินจับมือแครีนแล้วยิ้มมุมปาก ทุกคนมองมาทางแครีนอย่างใปนใจหายยกเว้นซากุระที่เลิกคิ้วมองหาของกินหันหลังกลับสูดกลิ่นหอมๆ หลับตาพริ้มก้าวขาเดิน
หมับ!!
มือขวาคว้าล็อคคอเธอให้หยุดนิ่งค้างจนคิ้วขมวดเมื่อถูกดึงเข้าชิดแนบตัวเอียงข้างมองชายที่ดึงเธออย่างใเช่นเดียวกับทุกคนที่มองงง
“ซากุระ แฟนฉันเอง” เคลวินกระซิบข้างหูซากุระทางด้านหลังด้วยรอยยิ้มชอบใจกับอาการช็อคของเธอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างใส่เขาด้วยความอึ้ง
“อุบ จริงหรอ ว้าวแฟนน้องชายฉันจริงๆ หรือนี่” แครีนปรบมือชอบใจโอบกอดเคลวินและซากุระพร้อมกัน คำพูดของแครีนทำทุกคนอึ้งอีกรอบมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เขาปล่อยมือออกแสยะยิ้มมองซากุระที่ได้แต่มองตาปริบๆ
“พี่น้องหรอ…”
“ใช่แล้วจ้ะ”
“คราวนี้เธอดิ้นไม่หลุดแล้วสินะ” เคลวินแสยะยิ้มชอบใจกอดอกจ้องหน้าซากุระที่ยังคงค้างอยู่
“บ้าจริง! ฉันไม่ใช่”
“สรุปเป็แฟนจริงๆ มิน่าล่ะคนอย่างเคลวินไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงคนไหน ดีใจด้วยนะ” ไอจับมือซากุระแล้วอมยิ้ม
“มะ ไม่ใช่”
“ต้องเลี้ยงฉลองแล้วละคะ” ฮาโนะะโโลดเต้น
“ไปก่อนนะที่รัก ต้องไปทำหน้าที่น้องชายต่อ” เคลวินยื่นหน้าเข้ามาหาซากุระแล้วฉีกยิ้มเ้าเล่ห์ยกมือโบกลาให้แครีนควงแขนเดินออกไป
“มะ มะ ม่ายยยย ว๊ากกกกก ม่ายยยยย” ซากุระร้องลั่นจนเพื่อนต้องยกมือปิดหูฉีกยิ้มให้เธอ
![การหวนคืนของจอมพลคนสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576564_67815117.webp)
93K
