ความสัมพันธ์และความตึงเครียดทางอารมณ์เสน่หาระหว่างเรยากับลุงเดชทวีความเข้มข้นขึ้นตามลำดับ ทุกวันเวลาผ่านไปโดยมีสายตากระสันและััแ่เบาซ่อนเร้นอยู่ใต้ร่มเงาของบ้านทรงไทยประยุกต์สองชั้นหลังโต บรรยากาศภายในบ้านเริ่มอบอวลไปด้วยรอยยิ้มซุกซนของหลานสาวสลับกับสายตาหิวกระหายของผู้เป็ลุง หากทว่าสิ่งที่ทำให้เรยารู้สึกมั่นใจและย่ามใจยิ่งขึ้น กลับเป็ทัศนคติและการแสดงออกอย่างเปิดเผยของ ‘ป้าผิน’ เอง
เช้าวันเสาร์ อากาศยามเช้าตรู่สดชื่นด้วยกลิ่นน้ำค้างและกลิ่นดอกไม้ป่าที่พัดโชยมาจากสวนหลังบ้าน แสงแดดอ่อนๆ สีทองสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อบางลงมายังห้องโถงกว้าง ป้าผินตื่นั้แ่ตีห้ามาจัดเตรียมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่บนโต๊ะกินข้าวไม้สัก เรยาที่สวมชุดกางเกงขายาวนิ่มๆ สีพาสเทลกับเสื้อยืดตัวหลวมเดินลงมาจากชั้นสอง คอยสังเกตการณ์พฤติกรรมของผู้เป็ป้าด้วยความสนใจและความหยั่งเชิง
"ป้าผินจะเดินทางไปไหนเหรอคะ... เห็นจัดกระเป๋าใบใหญ่เชียว" เรยาเอ่ยถามพลางเดินเข้าไปช่วยจับหูกระเป๋าด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน รอยยิ้มสดใสประดับบนใบหน้าเนียน
"ป้าจะไปปฏิบัติธรรมที่วัดต่างจังหวัดน่ะเรยา... เที่ยวนี้ไปค้างคืนสักสามสี่วัน พระอาจารย์ที่วัดท่านมีงานบุญใหญ่ ป้าเลยอยากไปช่วยงานและถือศีลแปดให้จิตใจสงบ" ป้าผินตอบน้ำเสียงเรียบเรื่อย ใบหน้าไร้เครื่องสำอางฉายแววราบเรียบไร้ซึ่งอารมณ์เสน่หาใดๆ ในชีวิต ป้าผินหันมามองเรยาด้วยสายตาเอ็นดู ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงชี้แจง
"่นี้ป้ารู้สึกเหน็ดเหนื่อยกับเื่ทางโลก อยากไปถือศีลปฏิบัติธรรมให้จิตใจผ่องใสสักหน่อย อยู่บ้านไปก็เบื่อหน่าย"
ลุงเดชที่สวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตตัวเก่ากับกางเกงสแล็กเดินลงมาจากชั้นสองตามมาติดๆ ชายรุ่นใหญ่มองกระเป๋าเดินทางของภรรยาด้วยสีหน้าเฉยชา ราวกับคุ้นเคยกับพฤติกรรมเหล่านี้ของภรรยาเป็อย่างดีตลอดหลายปีที่ผ่านมา
"ไปสามสี่วันเลยเหรอผิน... แล้วเื่ข้าวปลาอาหารในบ้านล่ะ ใครจะคอยทำคอยดูแล" ลุงเดชถามตามมารยาท เสียงของเขาเรียบสนิทไร้ความอาลัยอาวรณ์
"แหมเดช... จะยากอะไรล่ะ เรยาก็โตแล้ว ทำอาหารเป็ ถูบ้านเป็ ให้เรยาช่วยดูแลเื่ข้าวปลาอาหารให้คุณเดชแทนฉันสักสามสี่วันจะเป็อะไรไป" ป้าผินตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันมาทางเรยาแล้วยิ้มปนเอ็นดู
"ฝากดูแลลุงเดชเขาด้วยนะเรยา... ลุงแกก็แบบนี้แหละ ทำงานหนัก กลับมาก็อยากกินข้าวร้อนๆ น้ำเย็นๆ ป้ามันคนหมดไฟเื่พวกนี้แล้ว อยู่บ้านไปก็มีแต่จะชวนคุยเื่ธรรมะจนลุงแกเบื่อเปล่าๆ คนเราแก่ตัวลงไป เื่ราคะตัณหาก็เป็เื่ไร้สาระ ป้าปล่อยวางหมดแล้วล่ะ"
คำพูดของป้าผินประดุจการเปิดทางและยื่นโอกาสทองให้เรยาอย่างแท้จริง! เรยาแอบยิ้มกริ่มในใจ รู้สึกสะใจลึกๆ ที่ผู้เป็ป้าเป็ฝ่ายยกสามีใส่ขันมาประเคนให้เธอเองกับมือ ขณะที่ลุงเดชสบตากับเรยาวูบหนึ่ง ดวงตาคู่คมของชายรุ่นใหญ่ฉายแววไหวระริกด้วยความตื่นเต้นซ่อนเร้น ลมหายใจของลุงเดชเริ่มติดขัดวูบหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด
"ป้าผินไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ... เรยาจะดูแลลุงเดชอย่างดีที่สุดเลยค่ะ ทั้งเื่อาหารการกิน เื่เครื่องดื่ม และเื่ความสะดวกสบายในบ้าน รับรองว่าเรยาจะไม่ให้ลุงเดชต้องขาดตกบกพร่องแม้แต่เื่เดียวเลยค่ะ" เรยาเอ่ยเสียงออดอ้อน ดวงตาสบประสานกับลุงเดชอย่างมีเลศนัยเน้นย้ำคำว่า 'ดูแลอย่างดีที่สุด'
ป้าผินพยักหน้ารับอย่างพอใจ ไม่มีความสงสัยหรือติดใจใดๆ ทั้งสิ้น สำหรับป้าผินแล้ว ความสัมพันธ์ในบ้านเป็เื่ของความสะดวกสบาย ตราบใดที่สามีไม่ไปเที่ยวซุกซนข้างนอกบ้าน ไม่ไปเปย์เงินให้หญิงอื่น และมีคนคอยทำอาหารดูแลเื่บ้านเื่เรือนให้ ป้าผินก็ยินดีที่จะหลับหูหลับตา ไม่รับรู้และไม่สนใจสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น ป้าผินมองว่าการที่ลุงเดชอยู่บ้านกับหลานสาว ย่อมดีกว่าการปล่อยให้สามีไปเที่ยวสถานบันเทิงหรือติดพันหญิงบริการภายนอกอย่างแน่นอน
เมื่อรถตู้วัดมารับป้าผินออกจากหน้าบ้านไปใน่สาย... บรรยากาศภายในบ้านทรงไทยประยุกต์หลังโตก็พลันเปลี่ยนไปในทันที!
ความเงียบสงัดเข้ามาปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว บ้านหลังใหญ่ที่เคยมีป้าผินเดินสวดมนต์และทำอาหาร บัดนี้เหลือเพียงชายรุ่นใหญ่ผู้หิวกระหายสวาท กับเด็กสาวสวยสะพรั่งผู้เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนเพียงสองคนเท่านั้น อากาศยามสายเริ่มร้อนอบอ้าว เสียงจิ้งหรีดร้องระงมในสวนยิ่งส่งให้บรรยากาศดูเป็ใจ
ลุงเดชเดินกลับเข้ามาในบ้าน ล็อคประตูหน้าบ้านด้วยมือสั่นเทาเล็กน้อย ความตื่นเต้นและความกระสันที่ซุกซ่อนไว้เริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่อาจต้านทาน ชายรุ่นใหญ่มองตรงไปยังเรยาที่กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวในชุดเสื้อยืดตัวหลวม
ตกเย็น... เรยาลงมือทำอาหารเย็นให้ลุงเดชตามหน้าที่ เธอจัดโต๊ะอาหารด้วยต้มยำกุ้งรสแซ่บ ผัดผักรวมมิตร และไข่เจียวหมูสับร้อนๆ ทั้งสองนั่งรับประทานอาหารเย็นร่วมกันเพียงสองคน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยสายตาที่สอดประสานกันตลอดเวลา เรยากอดอกเอียงคอชวนลุงเดชคุยด้วยน้ำเสียงหวานออดอ้อน ขณะที่ลุงเดชแทบจะตักข้าวเข้าปากไม่ถูก เพราะสายตาเอากระมังจ้องมองแต่เนินอกขาวผ่องของเรยาที่ร่วงโผล่พ้นขอบเสื้อยืดออกมาทุกครั้งที่เธอก้มตัว
"อาหารอร่อยไหมคะลุงเดช... เรยาตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะคะ อยากให้ลุงเดชทานเยอะๆ" เรยาถามพลางส่งรอยยิ้มฉ่ำหวาน
"อร่อยมากเลยเรยา... อร่อยจนลุงอยากกินทุกวันเลย" ลุงเดชตอบเสียงพร่า สายตาจ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูฉ่ำของเด็กสาวอย่างลุ่มหลง
หลังรับประทานอาหารเย็นเสร็จ เรยาอาสาเก็บล้างจานชามในครัว โดยให้ลุงเดชไปนั่งพักผ่อนดื่มเหล้าโชดาในห้องรับแขก ลุงเดชจิบเหล้าสลับกับมองไปยังทางเดินห้องครัว ความตื่นเต้นและเืลมชายหนุ่มรุ่นใหญ่พุ่งพล่านไปทั่วร่าง ความ้าที่กดข่มไว้บัดนี้พร้อมจะะเิออกทุกวินาที
และเมื่อเรยาทำความสะอาดครัวเสร็จ เธอเดินตรงไปที่ห้องนอนชั้นบน เพื่อเปลี่ยนชุดเป็ชุดนอนวาบหวามสำหรับยามค่ำคืนทันที...
เมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่่ดึก แสงดาวส่องพราวเต็มท้องฟ้า ความมืดสลัวปกคลุมทั่วบริเวณบ้าน เรยาเดินลงมาจากชั้นสองอีกครั้ง ลุงเดชที่กำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่บนโซฟาห้องรับแขก ถึงกับตะลึงจนลืมหายใจ!
เด็กสาวสวมชุดนอนสายเดี่ยวผ้าลูกไม้สีดำซีทรู เนื้อผ้าบางเบาประดุจหยากไย่ มองเห็นเรือนร่างขาวผ่องภายในได้อย่างชัดเจน ทรวงอกอิ่มเอิบเต่งตึงชูชันดันลูกไม้สีดำจนเห็นรอยโค้งเว้าของเต้างาม ยอดอกคู่อวบชูชันดันผ้าซีทรูออกมาเป็รอยจุกเด่นชัด เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายทรงลูกแพร์ และกางเกงซับในตัวจิ๋วสีดำที่ปกปิดเพียงส่วนสำคัญ เผยให้เห็นเรียวขาสวยเนียนยาวขาวจั๊วะประดุจหยาดน้ำนม
"ลุงเดชคะ... ป้าผินไปแล้ว บ้านเงียบจังเลยนะคะ" เรยาส่งเสียงกระซิบหวานใส เดินตรงเข้ามาหาลุงเดชที่ยืนตะลึงอยู่กลางห้องโถง
ลุงเดชกลืนน้ำลายลงคอดังอึก ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้นรุนแรง ร่างกายส่วนล่างพองปูดคับแน่นกางเกงสแล็กจนปวดเกร็ง ชายรุ่นใหญ่ก้าวขาขยับเข้าหาเรยาอย่างไม่อาจควบคุมสติได้อีกต่อไป ลำเอ็นใหญ่โตแข็งปั๋งดันผ้ากางเกงออกเป็ท่อนลำปูดโปนเด่นชัด
"เรยา... ชุดอะไรของเรยาน่ะ ทำไมถึงใส่ชุดแบบนี้เดินในบ้าน" ลุงเดชเค้นเสียงถามน้ำเสียงพร่าแหบ ทรวงอกหนากระพือขึ้นลงตามแรงหายใจ ชายรุ่นใหญ่จ้องมองเรือนร่างใต้ผ้าซีทรูด้วยความหิวกระหาย
"ก็ชุดนอนไงคะลุงเดช... อากาศในบ้านมันร้อน เรยาเลยอยากใส่ชุดสบายๆ" เรยาเดินเข้ามาจนชิดแผงอกหนา ช้อนสายตาฉ่ำปรือขึ้นมองด้วยรอยยิ้มยั่วเย้า มือเรียวนุ่มยกขึ้นวางบนแผงอกกำยำของลุงเดช สััถึงเสียงหัวใจที่เต้นระสั่นรุนแรงของชายรุ่นใหญ่
"ลุงเดชไม่ชอบเหรอคะ... ชุดนี้เรยาตั้งใจใส่ให้ลุงเดชดูคนเดียวเลยนะ ป้าผินไม่อยู่ตั้งสามวัน เรยาอยากดูแลลุงเดชให้คุ้มค่าไงคะ"
ััจากผิวนุ่มนิ่มของหลานสาวบวกกับกลิ่นหอมเย้ายวนและภาพเรือนร่างใต้ผ้าซีทรู ทำให้อารมณ์ปรารถนาที่ลุงเดชสะสมมานานหลายปีพุ่งปะทุถึงขีดสุด! มือหนาหยาบกร้านของลุงเดชคว้าเอวคอดของเรยาหมับ รวบเรือนร่างนุ่มนิ่มเข้ามาแนบชิดกับแผงอกกำยำเต็มแรง ดึงตัวเด็กสาวเข้ามาประชิดจนส่วนโค้งส่วนเว้าของเธอแนบสนิทกับร่างกายอันแข็งแกร่งของเขา
"เรยา... หนูรู้ไหมว่าหนูกำลังเล่นกับไฟ ลุงทนมานานมากแล้วนะ ทนจนแทบจะคลั่งอยู่แล้ว" ลุงเดชก้มหน้าลงมากระซิบข้างหูเรยา ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นรดซอกคอระหงจนเด็กสาวขนลุกซู่ด้วยความเสียวซ่าน มือหนาบีบเฟ้นสะโพกงอนงามผ่านผ้าลูกไม้ซีทรูอย่างถือสิทธิ์
"เรยารู้ค่ะ... และเรยาก็อยากโดนไฟรักของลุงเดชแผดเผาจะแย่อยู่แล้วค่ะ ลุงเดชอยากทำอะไรกับเรยา... ทำได้เลยนะคะ เรยาเป็ของลุงเดชคนเดียวค่ะ คืนนี้... เรยาพร้อมให้ลุงเดชจัดหนักเต็มที่เลยค่ะ" เรยากระซิบตอบเบียดสะโพกเข้าหาลำกายพองโตของชายรุ่นใหญ่ ลูบไล้ฝ่ามือไปตามแผงอกหนา นวดเฟ้นมัดกล้ามเนื้ออย่างท้าทาย
ป้าผินไม่อยู่บ้าน... ไม่มีใครคอยขัดขวาง... ไม่มีใครคอยเฝ้ามอง... มีเพียงลุงเดชผู้หิวกระหายและเรยาสาวยั่วสวาทกลางบ้านหลังใหญ่ และคืนนี้... ์แห่งความเร่าร้อนที่ทั้งสองรอคอย ก็พร้อมที่จะเปิดฉากขึ้นอย่างดุเดือดไร้สิ่งใดมาฉุดรั้งอีกต่อไป!
5K
