เื่ราวก็มีประมาณนี้ละ ส่วนเื่ที่แปลกก็คือ ทุกคนแต่งก็ชุดเหมือนกันหมดเลยรวมถึงฉันด้วย!!! กางเกงขายาวสีดำกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว ไม่มีความแฟนตาซีเลยซักนิด ยกเว้นห้องนี้ล่ะนะ ห้องสี่เหลี่ยมทำจากหินอ่อน พร้อมพรมสีแดง มีเวทีสูง 2เมตรกว่าๆอยู่ข้างหน้า ไม่มีประตูหน้าต่าง ได้ยินแค่นี้คงคิดว่ามันธรรมดาซินะ แต่ปล่าวเลย!! บอลแสงลอยได้หลากสีมันกำลังบินวน อยู่ในอากาศเหนือหัวฉันไปเกือบ 3เมตร
อะ เพดานสูงจังเลยน่า~ สัก 10เมตรเห็นจะได้ หยุดเพ้อเจ้อแล้วดูรอบตัวดีกว่า
เห็นชาวต่างชาติเยอะแยะเลยแหะ แต่ละคนก็ทำหน้ากระวนกระวายสับสนมึนงง ไม่รู้ว่าเกิดไรขึ้น มันน่าจะเดาได้ระดับนึงอยู่แล้วไม่ใช่เรอะ
พอสร้างตัวละครเสร็จแล้วก็มีแสงจากหน้าจอคอม แล้วก็มาอยู่ที่นี่ ก็น่าจะเป็เพราะเกมนั้นไม่ใช่รึไง รึฉันเพ้อเจ้อมากไป
“นี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย!!!”
อะ
ชาติต่างชาติ คนนั้นเริ่มโวยวายแล้วแหะ ความรู้สึกช้าจริง แต่ฉันก็เห็นด้วยล่ะนะ พอชาวต่างชาติคนนั้นจุดฉนวน คนอื่นๆก็เริ่มโวยวายตามๆกันมา
จากนั้นฉันเลยถามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ น่าจะเป็ชาวเอเชียก็จริง แต่ไม่น่าใช่คนไทยหรอก
“Excuse me”
“ห๊ะ อะไรน่ะค่ะ"
อ้าวพูดไทยได้เฉย
“คนไทยหรอครับ”
“ปล่าวคนญี่ปุ่นคะ?"
เขาทำหน้างงๆแล้วมองแรงใส่ด้วย
“พูดไทยคล่องจังนะครับ”
“พูดอะไรของคุณนะ?”
หือไรวะ??? ก็คิดอยู่แล้วว่าไม่ใช่คนไทย แต่พอถามว่าพูดไทยก็ทำหน้าแปลกๆใส่กันซะงั้น
“คุณไม่ใช่คนญี่ปุ่นซินะค่ะ?”
“ครับไม่ใช่ครับ”
อึดอัดโคตร!!
“พูดญี่ปุ่นเก่งจังเลยนะคะ เรียนกี่ปีหรอคะ”
“เอะ?”
ประชดหรอ แต่หน้าตาไม่แสดงไปทางนั้นนิ จะบอกว่าเมื่อกี้พูดจริงหรอ ลองเช็คดูดีกว่า
“เออ… ผมพูดไทยอยู่นะครับ”
“เอะ!”
อ้าวเหมือนจะจริงซินะงั้น รูปปากตอนพูดกับเสียงที่ออกมาก็ไม่ใช่ภาษาไทยด้วย นี้ซินะระบบแปลภาษาแฟนตาซี สุดยอดอยากได้ไปใช้แล้วซิ
"คือฉันพูดภาษาญี่ปุ่นอยู่ค่ะ…แต่ดูเหมือนเราจะเข้าใจกันได้'
“คงงั้นครับ”
ชั่งเถอะยังไงก็แนะนำตัวก่อนดีกว่า
“ผมชื่อ….เอะ!!??"
จำไม่ได้!! ทั้งๆที่จำเื่ก่อนหน้า นี้ได้ทั้งหมดแท้ๆ แต่จำชื่อตัวเองไม่ได้จำได้แค่ชื่อ
[ซีค นิวตัน]
ที่ตั้งไว้ตอนสร้างตัวละครเท่านั้น เกิดอะไรขึ้นกัน
“มีอะไรรึปล่าวคะ?”
“ผมจำชื่อตัวเองไม่ได้ครับ….ชื่อก่อนหน้านี้”
“พูดเื่อะไรน่ะค่ะ?”
“เออ ขอถามชื่อหน่อยได้ไหม…"
“อะ..ได้ซิคะ ฉันชื่อ….เอะ”
“จำไม่ได้ค่ะ ขอโทษนะคะ"
ว่าแล้วเชียว
“คือก่อนจะมาที่นี่คุณทำอะไรอยู่หรือครับ”
อะ ทำหน้าแปลกๆใส่อีกแล้ว
“ผมไม่ใช่พวกโรคจิตอะไรแบบนั้นหรอกนะครับ…คือจะว่าไงดี”
“พวกโรคจิตก็พูดแบบนี้ทุกคนละค่ะ”
ตอนที่เรากำลังคุยกันท่ามกลางฝูงชน ที่เอะอะโวยว้ายอยู่นั้น ก็มีแสงสว่างวาบออกมาจากส่วน เวที สิ่งที่ประกฎบนนั้นไม่ใช่ มนุษย์ แต่มันคือ แพะ ใช่แล้ว แพะ!! แพะตัวน้อยยืนสองขา ใส่สูทสีดำผูกโบว์สีแดง แถมสวมแว่นตาข้างเดียวดูหรูหรา ถือไม้เท้า ดูรวมๆแล้วโคตรน่ารักเลย
แต่คำกล่าวต่อมาของมันทำให้ทุกอย่างเงียบลงสนิท
“สวัสดีผู้เล่นทดสอบทุกท่าน ขอต้อนรับเข้าสู่พื้นที่ฝึกสอนของ เซเลสเทีย!!!!!”
คำพูดด้วยเสียงน่ารักๆแต่ดังกระจายไปทั่วห้องโถงที่กว้างใหญ่ พร้อมด้วยการขยับด้วยท่าทีเว่อร์ๆ
“ฮะ ฮะ ฮะ อะไรกันล่ะเนี่ยสุดยอดเลย”
3K
