เด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี

บทที่ 8
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากตื่นนอน นั่งสมาธิ และก็ออกไปฝึกวิชาดาบและมวยที่สวนหลังบ้านเมื่อใกล้เวลาทานอาหารเช้าผมก็ไปอาบน้ำ และลงมาทานอาหารเช้าพร้อมกับทุกคน เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ท่านแม่ก็เตรียมตัวเสร็จพอดี
ผมขนของเต็มสองมือ ทั้งเครื่องปรุงและเนื้อสัตว์ เดินตามท่านแม่ออกไปทันที ท่านแม่พาผมเดินไปสักพักไม่ไกลจากบ้านผมเท่าไรจนมาหยุดอยู่อาคารหลังหนึ่ง เป็นอาคารชั้นเดียวขนาดพอๆกับบ้านของผมเลยล่ะ เมื่อเดินเข้าไปด้านใน
“อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านหญิง นาเดียร์ แล้วนั่นพาเด็กที่ไหนมาด้วยคะ” เสียงจากผู้หญิงวัยกลางคนทักเอ่ยท่านแม่
“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณมาธาร์ นี่บุตรชายของข้าเอง วันนี้เค้าอยากมาประชุมด้วย” ท่านแม่เอ่ยแนะนำตัวผม
“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณมาธาร์” ผมโค้งทักทายตามธรรมเนียม
“อย่ายืนอยู่อย่างนี้เลยเชิญข้างในเถอะค่ะ สักพักก็จะเริ่มประชุมแล้ว” คุณมาร์ธาเชิญพวกผมเข้าด้านใน
เมื่อเข้ามาด้านในมีผู้หญิงอยู่หลายสิบคนนั่งรออยู่แล้ว บ้างจับกลุ่มคุยกันอยู่ ผมไปนั่งที่เก้าอี้บริเวณหลังห้องที่ยังว่างอยู่ทันที ส่วนท่านแม่เดินไปทักทายกับคนอื่นๆ หลักจากนั้นไม่นานคนค่อยๆทยอยเข้ามาจนเต็มห้อง ผมลองนับคร่าวๆก็เกือบ 50 คน ท่านแม่ผมเดินออกไปด้านหน้าและก็เริ่มพูดทันที
“สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้เป็นวันประชุมประจำเดือนของสมาคมแม่บ้านประจำเมืองบาร็อคของเรา วันนี้ข้าพาแขกคนพิเศษมาเข้าร่วมประชุมด้วย ขอเชิญออกมาด้านหน้าเลยจ๊ะ” ท่านแม่ผมเชิญผมไปหน้าห้องทันที ทุกคนต่างหันมามองทางผมกันหมดเพราะผมเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่อยู่ในห้อง
ผมสูดหายใจลึกๆ ก่อนเดินออกไปท่ามกลางสายตาของทุกคน
“สวัสดีครับสุภาพสตรีแห่งสมาคมแม่บ้านทุกท่าน ผมคลาวด์ ฟัวร์ บุตรชายของท่านแม่นาเดียร์ครับ” เมื่อผมกล่าวทักทายจบเสียงปรบมือก็ค่อยๆดังขึ้นมาทันที
“วันนี้ผมมาร่วมประชุมกับท่านแม่เป็นครั้งแรก ถือเป็นเกียรติมากถ้าอย่างนั้นมื้อกลางวันนี้ผมขอเป็นเจ้ามือทำอาหารเลี้ยงทุกท่านเองนะครับ” ทันทีที่ผมกล่าวจบเสียงก็ดังเซ็งแซ่ทันทีเลย
“เอ๋...อาหารกลางวันหรอ” “ผู้ชายจะทำอาหารงั้นหรอ” “น่าจะทำอาหารง่ายๆล่ะมั้ง” เสียงจากคนในห้องยังดังอย่างต่อเนื่อง จนแม่ผมปรบมือ
แปะ !! แปะ !! ทุกคนหยุดพูดคุยกันและผมค่อยๆเดินกลับไปนั่งรอที่หลังห้อง“เอาล่ะๆ ทุกคนเรามาประชุมกันดีกว่า เรื่องวันนี้ก็ต่อจากเดือนที่แล้ว เดือนนี้เป็นบทที่ 5 ข้าจะเริ่มเลยแล้วกัน” ผมนั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อ อยากรู้เหมือนกันว่าสมาคมแม่บ้านมีไว้ทำอะไรกัน
“เอริกนั่นเอริกใช่มั้ย ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินยอดดวงใจข้า ข้าออกไปรบตั้งหลายเดือนเจ้าคิดถึงข้าบ้างรึไม่ แน่นอนสิมาคัส ข้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน เมื่อทั้งคู่เอ่ยจบก็สวมกอดกันทันที” ท่านแม่ผมเล่าเรื่องเสมือนเป็นนักเล่านิทานตัวยง
ส่วนผมน่ะหรอหน้าผมซีดเป็นไก่ต้มได้แต่คิดในใจ ไม่จริงน่า น น นี่มันชมรมนิยาย BL เรอะนี่ผมต้องทนฟังอีกเป็นชั่วโมงเลยเรอะ
ภายในห้องทำงานบ้านเจ้าเมือง
ขณะที่เอริกกำลังทำงานอยู่นั่นเอง
“บรื๋อ หนาว!! ทำไมจู่ๆรู้สึกขนลุก นี่จะเข้าหน้าหนาวแล้วรึไงกันนะ” เอริกบ่นขึ้นพลางถามตัวเอง
กลับมาที่สมาคม
ตอนนี้ผมพยายามนั่งทำสมาธิเพื่อตัดตัวเองจากโลกภายนอก ส่วนท่านแม่ผมก็เล่านิยายต่อไปเรื่อยๆ พลางมองมาทางผมเป็นบางครั้ง แหมดูสิคลาวด์ตั้งใจฟังน่าดูเหมือนเมื่อสมัยเด็กๆเลยนะ อย่างนี้ต้องจัดเต็ม หลังจากนั้นท่านแม่ผมก็ค่อยยเพิ่มเสียงในการเล่าขึ้นอีก ส่วนคนอื่นๆในสมาคมบางคนจับกลุ่มจับมือกัน บางคนกำลังเช็ดเลือดกำเดา ส่วนผมสมาธิเกือบหลุดหลายครั้ง เพราะเสียงท่านแม่มันดังมากๆ อย่างกับอยู่ในโรงหนัง
2 ชั่วโมงผ่านไป
ใกล้ได้เวลาทานอาหารแล้ว ผมน่ะหรอเหงื่อออกเต็มตัว แถมหน้าผมโคตรจะเขียวความรู้สึกเหมือนอยากขย้อนอาหารเช้าออกมาเหลือเกิน ยิ่งผมนั่งสมาธินิ่งๆ เสียงท่านแม่ยิ่งดัง ดีนะผมอาศัยข้ออ้างต้องเตรียมทำอาหารถึงรอดจากนรกออกมาได้ ถ้าเป็นไปได้ผมไม่ขอมาที่สมาคมอีกเป็นอันขาด
ตอนนี้ผมอยู่ภายในห้องครัวของสมาคม ผมหยิบวัตถุดิบที่เตรียมออกมาจากบ้านวางลงทันที ผมคิดเมนูอาหารที่จะทำไว้แล้วล่ะ ผมจะทำปลาทอด 3 รส หมูสับผัดกะเพรา หมูสามชั้นคั่วพริกเกลือ และก็ไก่ผัดซอสเปรี้ยวหวาน ตบท้ายด้วยบัวลอยน้ำกะทิ ที่ต้นมะพร้าวที่ผมบังเอิญออกลูกมาเป็นมะพร้าวกะทิ
ผมค่อยเริ่มเตรียมวัตถุดิบก่อน ผมจะเริ่มจากหมู ผมหยิบหมูสันในออกมาค่อยๆ บรรจงสับจนเนื้อหมูกลายเป็นชิ้นๆ เมือ่ได้ที่ผมก็นำไปพักไว้ก่อน จากนั้นเริ่มหั่นหมู 3 ชั้นต่อทันทีให้เป็นชิ้นพอดีคำ เมื่อหั่นเสร็จแล้ว ผมก็ตั้งกระทะ จุดไฟทันที เมื่อกระทะร้อนได้ที่แล้วผมก็ค่อยๆ เทหมู 3 ชั้นลงไปทอดด้วยไฟอ่อนๆ เพื่อรีดน้ำมันออกมา ระหว่างที่รอน้ำมันจากหมู ออกมานั้นผมหันไปเตรียมน้ำจิ้ม 3 รส ผมค่อยๆ ซอยพริกเคี่ยว เคี่ยวน้ำตาลปรุงรสด้วยน้ำปลา เมื่อได้ที่ผมตักพักไว้ในหม้อที่เตรียมไว้ทันที ขณะนั้นเองกระทะหมู 3 ชั้นก็ได้ทีพอดี ผมดับไฟและค่อยๆ ตักหมูที่แห้งได้ที่แล้วออกมาพักไว้
ส่วนน้ำมันผมเก็บไว้ คั่วและทอดปลาอีกที จากนั้นผมเตรียมปลาต่อทันที ดีนะปลาที่คุณอามีน่าซื้อไว้เมื่อเช้าขอดเกล็ดและควักไส้ออกหมดแล้ว ผมทำเพียงแค่บั้งให้ถึงกระดูกเท่านั้น ผมไม่รอช้า จุดไฟในกระทะทันที พร้อมตั้งอีกกระทะ เพื่อทำเมนูหมู เมื่อน้ำมันทั้ง 2 กระทะเดือดได้ที ผมค่อยๆหย่อนปลาลงไปทอด ฟังกี่ครั้งๆ เสียงเวลาปลาสดโดนน้ำมันก็ช่างไพเราะเหลือเกิน ระหว่างผมรอให้ปลาสุก อีกกระทะน้ำมันก็ร้อนได้ที่ ผมใส่หมูสับลงไปผัดให้สุกทันทีด้วยไฟแรง เติมน้ำปลา น้ำตาลตามลงไปนิดหน่อย เพื่อเพิ่มรสชาติ สุดท้ายใส่ใบกะเพราสดลงไปทันทีและดับไฟ คราแรกที่ผมเจอใบกระเพรา มีชาวบ้านนำมาขายในเมืองผมอดที่จะซื้อไว้ไม่ได้ แทบไม่น่าเชื่อชาวบ้านไม่เคยใช้มันทำอาหาร เพียงปลูกไว้ไล่แมลงเพียงเท่านั้น
เมื่อกระเพราสลดผมรีบตักออกใส่ถาดที่ผมเตรียมไว้ในทันที จากนั้นผมหันไปมองกระทะทอดปลา อ่าเหลืองกำลังดี ผมรีบพลิกอีกด้านทันที ระหว่างที่รอปลาสุก ผมตั้งกระทะ คั่วหมู 3 ชั้นต่อทันที ผมใส่พริก เกลือ ลงไปน้ำมันจากหมูทำให้กลิ่นพริกลอยหอมฟุ้งทันที เมื่อได้ที่ ผมก็ตักออกใส่ถาดที่เตรียมไว้อีกใบ ดูเหมือนปลาจะสุกทั้ง 2 ด้านแล้ว ผมตักออกและทอดตัวต่อไปทันที กว่าจะทำอาหารเสร็จเรียบร้อยก็เกือบชั่วโมง จังหวะนั้นเองคุณมาธาร์ ก็เดินมาห้องครัวพร้อมผู้หญิงอีก 2 คน
“นายน้อยคลาวด์ทำอะไรอยู่คะ หอมจังเลย” คุณมาธาร์เอ่ยพร้อมเดินเข้ามาสูดกลิ่นอาหารที่ผมทำเสร็จใกล้ๆ
“คุณมาธาร์มาพอดี ผมรบกวนช่วยยกอาหารเข้าไปในห้องทีนะครับ” ผมเอ่ยขอร้องคุณมาธาร์
“ได้สิ แต่หอมมากเลยนะเนี่ยอยากทานไวๆจังเลย ถึงจะหน้าตาไม่คุ้นเลยก็เถอะ”
“เรากินกันพร้อมๆทุกคนดีกว่าครับ” ผมเดินนำไปทันที จากนั้นคุณมาธาร์และคนที่เหลือก็ช่วยกันยกออกมา
เมื่อผมมาถึงหน้าห้องประชุมผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าไป ดูเหมือนคุณแม่จะเล่านิยายนั่นจบแล้ว เมื่อผมเดินเข้าไปทุกคนหันมามองกันที ผมได้ยินเสียง สูดหายใจดังมาก ดูเหมือนอาหารที่ผมทำ กลิ่นจะหอมและแปลกใหม่สินะ ก็นะสมัยก่อนผมไม่เคยเห็นคุณอามีน่าทำอาหารประเภททอดเลยสงสัย ยังไม่รู้จักการใช้น้ำมันในการทอด ผมค่อนข้างภูมิใจนะที่เป็นที่บุกเบิกในโลกนี้
ผมวางอาหารลงบนโต๊ะทันที พวกคุณมาธาร์ก็ตามมาติดๆ ผมรบกวนให้คุณมาธาร์ไปหยิบจานมาเยอะๆ ดูเหมือนทุกคนจะมองผมอยู่นะ
“อ่ะแฮ่ม....รู้สึกว่าท่านแม่ผมจะบรรยายเสร็จสิ้นแล้ว ทุกคนคงรู้สึกหิวกันแล้วเรามาทานข้าวกันเถอะครับ รบกวนทุกคนลุกขึ้นยืนและเข้าเป็นแถวเดียวด้วยครับ” เมื่อผมเอ่ยจบ
พรึบ !! ทุกคนลุกขึ้นพร้อมกันต่อแถวทันที เมื่อคุณมาธาร์ยกจานมาถึงผมก็เรียกคนแรกให้เข้ามารับอาหารทันที ผมนี่เหมือนคนขายข้าวแกงเหมือนกันนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผมตักไปแจกขนมปังไป อ่าอยากให้มีข้าวสวยจังเลยนะ คงจะอร่อยขึ้นแน่ๆ แต่ดูเหมือนไม่มีใครสีข้าวเป็นเลย มีแต่คนนำมาทำแป้งขนมปังกันหมด
เมื่อทุกคนได้อาหารและไปนั่งกันหมดแล้ว ผมได้ยินเสียงกลืนน้ำลายดังอึก ดังมาก ดูเหมือนทุกคนอยากจะลงมือกันแล้วแต่ดูเหมือนจะรอท่านแม่และผมอยู่ ผมหันไปมองท่านแม่ ท่านแม่ก็บอกให้ทุกคนเริ่มทานกันทันที
อร่อย !!! เสียงทุกคนดังลั่นห้องประชุมผมถึงกับสะดุ้ง
“นี่มันอะไรกันหมู 3 ชั้นนี่ เค็มๆมันๆ เผ็ดๆ”
“ปลานี่ก็เหมือนกัน ทั้งกรอบทั้งอร่อย”
“ไม่ๆหมูสับนี่ต่างหากล่ะ ไม่น่าเชื่อใบกะเพราที่ปลูกไล่แมลงสามารถนำมาทำอาหารได้ด้วย”
เสียงคุยกันไม่หยุดระหว่างรับประทานอาหาร ผมโล่งอกที่ทุกคนชื่นชอบ นึกว่าทานอาหารที่ไม่เคยกันจะกินกันไม่ได้ซะอีก หลังจากทานเสร็จทุกคนยังไม่ออกไปไหน จานทุกจานเกลี้ยงไม่มีเหลือ ผมแน่ใจว่าถ้ามีอีกก็คงจะหมด ผมค่อยๆลุกขึ้นเดินออกไปหน้าห้อง ผมสูดหายใจลึกๆ พร้อมมองทุกคน
จบ...
อยากถามความเห็นจากรีดเดอร์ทุกๆท่านว่าแต่ละตอนนั้นสั้นไปมั้ย ต่อตอนตอนนี้ อยู่ที่ 1600-1900 ตัวอักษรแล้ว ผมพยายามไม่ให้สั้นหรือยาวมากเกินไป นี่ก็ตอนที่ 8 แล้วผิดพลาดประการใดขออภัยทุกๆท่านด้วย ขอให้สนุกกับนิยายผมนะครับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 8 สมาคมแม่บ้านกับอาหารกลางวัน

นิยายแนะนำ

เด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 8 สมาคมแม่บ้านกับอาหารกลางวัน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้