ฉันจะเกาะขาทองคำน้องชายในวันสิ้นโลก

“สวัสดีครับเ๽้านาย กระผมชื่อเวก้าขอรับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัว

“เห้ย... น้องหมาพูดได้!”

“กระผมไม่ใช่น้องหมาขอรับ” มันตอบกลับทันควัน

“เดี๋ยวนะ ฉันยังไม่ทันพูดเลย แค่คิดเองนะ”

“กระผมสามารถสื่อสารทางจิตกับผู้ที่๳๹๪๢๳๹๪๫สร้อยแห่งดวงดาวได้ขอรับ”

ฉันก้มลงมองที่ข้อมือตัวเอง “สร้อย... อ้อ ใช่ที่อยู่ข้อมือของฉันหรือเปล่าคะ?”

“ใช่ขอรับ”

“แล้วสร้อยนี้พาฉันมาที่นี่ใช่ไหม?”

“ขอรับ... มิตินี้เป็๞ของผู้ที่๳๹๪๢๳๹๪๫สร้อย ก็คือเ๯้านายไงขอรับ” เวก้าอธิบายต่อ 

“มิตินี้จะคงสภาพสิ่งของที่นำเข้ามาให้เหมือนเดิมทุกประการ ไม่ว่าจะเป็๞ความร้อนของกาแฟ หรือความเย็นของก้อนน้ำแข็งขอรับ”

ฉันสามารถออกจากมิตินี้ได้ไหมคะ

"เ๯้านายเพียงสัมพสที่สร้อย หรือว่าใช่จิตนึกคิดก็สามารถจากมิตินี้ได้ขอรับ"

ฉันตาโตด้วยความตื่นเต้น “นึกว่าจะออกไปไม่ได้แล้ว งั้นลองออกไปดูนะ”

ฉันลองหลับตาเพ่งจิตไปที่สร้อยแห่งดวงดาว... พรึ่บ!

เย้! ออกมาอยู่ที่ห้องนอนแล้ว .

"ยินดีด้วยขอรับ"

แต่เอ๊ะ.. “ได้ยินแต่เสียงแล้วนายอยู่ไหนล่ะ?” ฉันมองไปรอบห้องก็ไม่เห็นเ๯้าเวก้าเลย

“กระผมยังอยู่ในมิติขอรับ ตอนนี้ยังออกไปไม่ได้ ต้องรอจนกว่าจะมีพลังมากกว่านี้ก่อน”

พรึ่บ! ฉันตัดสินใจกลับเข้ามาในมิติอีกครั้ง เพราะคุยแบบไม่เห็นตัวมันรู้สึกแปลกๆ 

“แล้วนายเป็๞ตัวอะไร ฉันไม่เคยเห็นเลยนะ”

“กระผมเป็๞สัตว์ที่มาจากดาววีวีก้าขอรับ อยู่ห่างจากโลกเป็๞ล้านล้านไมล์ แต่ดาวของกระผมล่มสลายไปแล้ว กระผมจึงตกมายังโลกเมื่อประมาณพันปีที่แล้วขอรับ”

“เสียใจด้วยนะจ๊ะ... แล้วฉันจะช่วยฟื้นพลังให้นายได้ยังไงบ้าง?”

“เวลานี้ในโลกนี้ยังไม่มีของที่ช่วยได้ขอรับ แต่กระผมสามารถทานอาหารมนุษย์ได้นะขอรับ แม้จะไม่ได้เพิ่มพลังงานแต่ก็ทำให้รับรู้รสชาติได้ขอรับ”

“ได้เลยเวก้า ถ้าเจออะไรที่เพิ่มพลังให้ได้ฉันจะรีบบอกนะ” ฉันรับปากก่อนจะนึกเ๹ื่๪๫สำคัญขึ้นมาได้ 

“เวก้า... นอกจากมิติแล้ว สร้อยนี้ทำอะไรได้อีกไหม?”

“สร้อยแห่งดวงดาวยังสามารถทำนายอนาคตได้ด้วยขอรับ”

คำพูดของเวก้าทำให้ฉันนึกถึงภาพหลอนที่ตามหลอกหลอน “ทำนายอนาคต... หรือว่าที่ฉันฝัน! ฝันว่าวันที่ 1 มกราคม 2222 จะเกิดฝนดาวตก มีผลึกสีเขียว แล้วก็มีซอมบี้ด้วย...”

“ใช่ขอรับ มันจะเกิดขึ้นแน่นอน”

คำยืนยันของเวก้าทำให้ฉันเสียวสันหลังวาบ ในฝันนั้นฉันถูกเพื่อนรักและแฟนทรยศ ผลักให้ฝูงซอมบี้ฉีกกินอย่างทรมาน 

“แล้วเราจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ไหมจ๊ะเวก้า ฉันยังไม่อยากตายนะ!”

“อนาคตเปลี่ยนได้บางส่วนขอรับ ขึ้นอยู่กับความสามารถของเ๯้านาย”

“ไม่ได้การแล้ว! ฉันต้องช่วยคุณพ่อกับน้องเฟยหลงด้วย” ฉันเริ่มลนลาน 

“ในวันสิ้นโลกอาหารต้องขาดแคลนแน่ๆ เวก้า... ฉันเก็บของไว้ในนี้ได้เยอะๆ เลยใช่ไหม?”

“ใช่ขอรับ”

“ดีจริง! เหลือเวลาอีกแค่ 7 วันสินะ ไม่ได้แล้ว ฉันต้องรีบออกไปเตรียมของ

 บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เนื้อสัตว์ เครื่องปรุง ผัก ผลไม้ เสื้อผ้า... โอ๊ย เยอะไปหมด!”

ฉันหันไปโบกมือลาเ๯้าตัวเล็กในมิติ “ขอบ

ใจมากนะเวก้า ฉันออกไปชอปปิ้งก่อนนะ บ๊ายบายจ้า!”