ซุปเปอร์สตาร์ของฉัน

ก่อนหน้านี้

ฉันเจอแก๊งค์แฟนคลับของมิดไนท์ ทำให้เกิดการปะทะกัน ฉันระบมไปทั้งตัวเลย ระหว่างทางมิดไนท์ได้แวะซื้อยาทาในร้านขายยา ให้ฉันรออยู่บนรถ และขับรถไปต่อที่บ้านของมิดไนท์

พ่อแม่ของเขาก็อยู่ในบ้านพอท่านทราบเรื่อง ท่านบอกว่าจะไปเอาเรื่องให้ถึงที่สุด ฉันบอกพวกท่านไปว่าไม่เป็นไรค่ะ ต่อไปนี้หนูจะพยายามหลีกเลี่ยงการปะทะกับพวกเธอและนั่งรถแท็กซี่ออกมาจากบ้านแทนค่ะ

ระหว่างที่ฉันพูด มิดไนท์นั่งทายาให้ฉันบริเวณหน้าและปาก รวมไปถึงแผลถลอกตามตัวด้วย

หน้าของมิดไนท์ตอนนี้ เขาดูโกรธมากเลยนะ ฉันจึงได้แค่บอกมิดไนท์ให้ใจเย็นๆ

“ผมไม่น่าให้ บลู ออกมารอข้างนอกเลย”

“ฉัน..... โดนแก๊งค์นี้รังแกมา 2-3 ครั้งแล้ว” “ทำไมคุณไม่บอกผมเลยล่ะ” น้ำเสียงโมโห

“ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่อยากให้นายเครียดเท่านั้นเอง”

“บลู ไปล้างตัวเถอะครับ ผมให้แม่บ้านเตรียมเสื้อผ้าไว้แล้ว ”

“ผมขอโทษครับ ที่ผมดูแลคุณไม่ดี”

ฉันหันไปยิ้มมองหน้ามิดไนท์ แล้วโผเข้ากอดเขาเพื่อเป็นการปลอบใจซึ่งกันและกัน

ขึ้นมาบนหน้าห้อง ฉันอาบน้ำสระผม แต่งตัวเรียบร้อย มิดไนท์มาเคาะประตูห้อง ฉันเปิดประตูห้องออกไป มิดไนท์พูดขึ้นมาว่า “ฝันดีนะครับ”

“ฝันดีค่ะ”

ตื่นเช้ามาอีกวัน

ฉันระบมไปทั้งตัว เมื่อเดินไปส่องกระจกหน้าก็บวมมาก แล้ววันนี้ฉันจะกลับบ้านได้ไหม ฉันเดินออกจากห้องไปหามิดไนท์ เขาทำท่าตกใจที่เห็นฉันหน้าบวม

“ไม่อยากกลับบ้านไปสภาพนี้” ฉันนั่งลงตรงเตียง และบอกกับคนที่ยังไม่ยอมลุกจากที่นอน

“ไปคอนโดผมดีกว่า”

“ฉันไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามา” ฉันหาข้ออ้าง

“คุณบอกไซส์มา ผมจะสั่งซื้อทางออนไลน์ให้ครับ”

“ไม่ต้องหรอก”

“ผมนอนต่อดีกว่า”

เขาพูดจบก็หลับไปทันที ฉันเลยนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่แบบนั้น จนเวลา 12.00 น. มิดไนท์เขาตื่น เตรียมตัวกลับคอนโดเขา เขาจะพาฉันไปด้วย แล้วเราจะแวะทานอาหารกันที่ไหนนั้นค่อยคิดทีหลัง

“วันนี้ฉันอยากกินราเมน”

“โอเคครับ”

“ฉันไม่หารสอง ฉันไม่มีตังแล้วเพราะคอนเสิร์ตนายนั่นแหละ”

“วันนี้ผมเลี้ยงเองครับ”

“อือ”

ในขณะที่ฉันกำลังจะขึ้นรถ สายเรียกเข้าโทรศัพท์ดัง ขึ้น ปลายสายคือแม่โทรมา ฉันจึงรับโทรศัพท์

“ค่ะแม่”

“2-3 วันนี้ลูกอยู่กับมิดไนท์ไปก่อนนะ แม่กับพ่อไปธุระที่ต่างจังหวัด แม่โทรบอกมิดไนท์ไว้แล้ว”

“แม่ให้หนูไปเป็นเพื่อนไหมคะ”

“ไม่ต้องลูก แม่กับพ่อไปกันได้”

“ค่ะแม่ เดินทางระวังด้วยค่ะ”

“จ้า อยู่กับมิดไนท์อย่าดื้อและต้องพูดเพราะๆกับเขารู้ไหมลูก”