สัญญาจำนน_End

        วิรดา แทบจะไม่ได้นอนทั้งคืนก็ว่าได้ เธอลุกจากที่นอน หันไปมองคนที่นอนอยู่ข้างกาย เขาก็ยังคงนอนหลับใหลอยู่ วิรดา ปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัวและรู้สึกระบบตรงแกนกายอย่างที่สุด แต่ด้วยหน้าที่ที่จะต้องทำเธอจำต้องลุกออกจากเตียงอย่างเสียไม่ได้

        “โอ้ย!” วิรดา อุทานออกมาเบาๆ เพราะกลัวว่าคนข้างๆ จะตื่น พยายามลุกไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ แล้วลงไปด้านล่างเพื่อทำอาหารเช้าให้แก่ชายหนุ่มได้รับประทาน

        วิรดา ทำไข่ยัดไส้ และทำต้มจืดสาหร่าย แล้วจัดวางไว้บนโต๊ะอาหาร เธอรู้สึกเพลียและปวดหัว ตัวก็เริ่มรุมๆ สะบัดร้อนสะบัดหนาว แทบจะทรงตัวไม่อยู่ แต่เธอก็จะไม่ยอมอ่อนแอให้เขาได้เห็นโดยเด็ดขาด เดี๋ยวเขาจะหาว่าเธอสำออยอีก

        เมื่อ นายหัวครรชิต ลงมา วิรดา ก็ตักข้าวใส่จานให้ชายหนุ่มด้วยมืออันสั่นเทา

        “เป็๲อะไรหรือเปล่า ดูหน้าซีดๆ นะ?” ชายหนุ่มถามขึ้นด้วยความเป็๲ห่วง เมื่อเช้าเขาควานหาร่างบางหอมกรุ่น เพื่อดึงมากอดแต่ก็เจอแต่ความว่างเปล่า เมื่อคืนเขาก็เรียกร้องเอากับหญิงสาวหนักเกินไป ทำไงได้ล่ะคนมันอดใจไม่ไหวนี้ ยิ่งรู้ว่าหญิงสาวมีเขาเป็๲คนแรกมันยิ่งหึกเหิมได้ใจเข้าไปใหญ่

        “เปล่าค่ะ ไม่ได้เป็๲อะไร” วิรดา แข็งใจพูด

        “ถ้าไม่เป็๲ไรก็ดีแล้ว นั่งลงทานข้าวได้แล้ว” ชายหนุ่มร้องสั่งคนตัวเล็ก วิรดา จึงนั่งลงทานข้าวอย่างเงียบๆ และพอทานไปได้นิดหนึ่งก็รวบช้อน

        “ฉันอิ่มแล้วขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันจะมาเก็บทีหลังนะคะ” วิรดา บอกกล่าวแก่ชายหนุ่ม พร้อมกับลุกขึ้นยืน และกำลังจะก้าวเดินไปก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาทันที

        ชายหนุ่มเห็นเช่นนั้น ก็รีบลุกขึ้นรับตัว วิรดา ไว้ทันที

        “ไหนบอกว่าไม่เป็๲อะไร ทำไมตัวร้อนอย่างนี้ล่ะ” ชายหนุ่มว่าอย่างหงุดหงิดใจเป็๲อย่างยิ่ง ที่หญิงสาวไม่ยอมบอกความจริงกับเขา และแถมยังลงมาทำอาหารทั้งที่ตนเองไม่สบาย มันน่านัก ชายหนุ่มยกร่างบางขึ้นอุ้ม แล้วเดินพาขึ้นไปข้างบน

        “ฮัลโล หมอมาที่บ้านผมด่วนเลย คนของผมไม่สบาย” นายหัวครรชิต กดโทรศัพท์มือถือโทรออกหาหมอที่ประจำอยู่ที่เหมือง

        “ได้ครับนายหัว” อนุชา ซึ่งเป็๲หมอประจำอยู่ที่เหมืองของ นายหัวครรชิต กล่าวรับคำสั่งนั้น

        เมื่อวางสายกับ อนุชา แล้วชายหนุ่มก็เดินเข้าห้องน้ำและออกมาพร้อมกับกาละมังขนาดเล็กและผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก ชายหนุ่มทำการเช็ดตัวให้ วิรดา ยิ่งเขาเช็ดเข้าไปลึกเท่าไร เขาก็ยิ่งอยู่ไม่เป็๲สุข จิตใจมันคิดไปไกลถึงเ๱ื่๵๹ที่ทำกับหญิงสาวเมื่อคืน และแค่ได้๼ั๬๶ั๼เรือนร่างบางเขาก็ยังคิดไปไกลขนาดหนัก เขานี้ท่าจะเพี้ยนไปแล้ว พยายามสลัดความคิดนั้นออกไป แล้วรีบเช็ดให้ตัวหญิงสาวจนเสร็จ ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้จนดึงคอ

        เมื่อ อนุชา มาถึง ก็ทำการตรวจดูอาการของคนไข้ แต่ตรวจคนไข้คนนี้ไม่เหมือนกับที่ อนุชา ตรวจคนไข้ทั่วไป เขารู้สึกเกร็งอย่างมาก เพราะมีสายตาเข้มดุคอยมองดูตลอดระยะเวลาที่ตรวจ พอจับตรวจไหนก็ทำตาดุใส่อยู่ร่ำไปจน อนุชา แทบจะทำอะไรไม่ถูกเอาเลยทีเดียว

        “เป็๲ไงบ้างหมอ” นายหัวครรชิต ถามขึ้นเมื่อเห็นว่า อนุชา ได้ตรวจดูอาการเสร็จเรียบร้อยแล้ว

        “เป็๲ไข้ธรรมดาน่ะครับ เดี๋ยวผมฉีดยาแก้ไข้ให้ และกินยาตามที่สั่งไม่เกินสองวันก็จะหายเป็๲ปกติครับนายหัว” อนุชา กล่าวอธิบายให้ นายหัวครรชิต รับทราบ

        “ขอบใจมากนะ” นายหัวครรชิต กล่าวขอบใจ อนุชา

        “ไม่เป็๲ไรครับ และถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ” อนุชา กล่าวขอตัว และเมื่อเห็นว่า นายหัวครรชิต พยักหน้าเป็๲เชิญอนุญาตแล้ว อนุชา ก็เดินออกไปทันที

        วันนี้ทั้งวัน นายหัวครรชิต ไม่เป็๲อันทำอะไรเลย เพราะเป็๲ห่วงหญิงสาวที่นอนป่วยไม่สบาย คอยเช็ดตัวให้ คอยนั่งเฝ้าไข้ไม่ยอมห่าง

        “อื่อ! คุณไม่ได้ไปทำงานเหรอคะ? แล้วนี้ฉันเป็๲อะไรคะ?” วิรดา เอ่ยถามชายหนุ่ม เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มนั่งเฝ้าเธออยู่บนเตียง

        “เธอไม่สบาย ทำไมไม่บอก?” แทนที่ชายหนุ่มจะตอบคำถามแต่กลับถามกลับด้วยน้ำเสียงดุ

        “ก็มันไม่ได้สลักสำคัญอะไรนี้คะ” วิรดา กล่าวอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

        “ต่อไปถ้าไม่สบายก็ต้องบอกรู้ไหม ฉันเป็๲ห่วง” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงทำให้ วิรดา หันไปมองด้วยความแปลกใจ และรู้สึกหัวใจพองโตกับคำพูดที่ได้รับฟังจากชายหนุ่ม

        “หิวไหม? เดี๋ยวฉันจะไปทำอะไรมาให้กิน แล้วก็ค่อยกินยานะ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องนอนไป

        ‘ถ้าเขาน่ารักอย่างนี้ทุกวันก็ดีสินะ’ วิรดามองตามพลางคิดอยู่ในใจ สักพักชายหนุ่มก็กลับเข้ามาพร้อมกับข้าวต้มหมู

        “เดี๋ยวฉันป้อนนะ เธอไม่สบายอยู่” เมื่อหญิงสาวกำลังจะหยิบช้อน เขาก็ชิงหยิบไปถือไว้ในมือก่อน

        “ก็แค่ไม่สบาย มือก็ยังใช้งานได้อยู่ ฉันทานเองได้ค่ะ” ว่าแล้วหญิงสาวพยายามจะยื้อแย้งช้อนจากมือใหญ่ของชายหนุ่ม แต่ก็ไม่สามารถแย้งได้

        “ให้ฉันป้อนน่ะดีแล้ว อย่าเ๱ื่๵๹มาก” ชายหนุ่มกล่าว

        ‘เป็๲อะไรมากหรือเปล่า?’ วิรดา มองหน้าชายหนุ่มพร้อมกับคิดในใจ แล้วชายหนุ่มก็ลงมือป้อนข้าวหญิงสาวจนหมด และก็นำยามาให้ทาน จากนั้นหญิงสาวก็หลับไปเพราะความอ่อนเพลียและฤทธิ์ของยาแก้ไข้ที่ทานเข้าไป 

๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔