อ้าก!
แชมเปี้ยน 2 ดาวกรีดร้องก่อนที่ร่างจะล้มตัวลงไปนอนชักดิ้นบนพื้นดินด้วยท่าทางทรมาน ตามร่างกายเต็มไปด้วยแผลรูพรุนราวกับถูกเข็มนับพันแทงร่าง แชมเปี้ยนระดับ 3 ที่พยายามป้องกันเข็มที่ร่วงลงมาจากท้องฟ้าเริ่มถูกเข็มทิ่มแทงร่างเช่นเดียวกันก่อนจะล้มตัวลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายบนพื้นดิน
แชมเปี้ยนระดับ 4 ที่กวัดแกว่งอาวุธภายในมือเริ่มหน้าซีด การโจมตีที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าไม่จบไม่สิ้น ต่อให้จะแกว่งอาวุธปัดป้องออกไปมากมายก็ตามที ทันใดนั้นเข็มที่ร่วงตกลงพื้นก็เริ่มลอยตัวขึ้นมาอีกก่อนจะพุ่งเข้าแทงเท้าของระดับ 4 จนกรีดร้องด้วยความทรมาน ถึงแม้อาการาเ็จะยังไม่เท่าระดับ 3 ร่างของมันกลับค่อยๆมีาแจากเข็มที่พยายามไล่ทิ่มแทง
โมน่าใกับการโจมตี เธอจึงรีบหันมองชายแปลกหน้าใช้ผ้าโพกหัวคลุมทับตนเอง ทว่าอีกฝ่ายกลับล้มตัวลงไปนอนบนพื้นดินเผยให้เห็นใบหน้าภายใต้ผ้าโพกหัว เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปช่วยเหลือเพราะไม่รู้ว่าการโจมตีนี้จะหยุดลงเมื่อไหร่ เธอกลัวว่าถ้าผู้ใช้หมดสติลงไปมันจะสังหารเธอด้วยเช่นกัน
“ ทุกคนคะ ตั้งแนวป้องกันเร็วเข้า ”
แชมเปี้ยนที่เหลือเพียง 5 คนรีบตอบรับคุณหนู พวกเขาใไม่น้อยกับการโจมตีของวงแหวนประหลาดที่กำลังสร้างเข็มไล่ทิ่มแทงร่างผู้คนภายนอกห้อง นับว่าโชคดีไม่น้อยที่พวกเขาไม่ได้ถูกเหมารวมว่าเป็ศัตรู ทันทีที่วิ่งมารวมกลุ่มกับคุณหนู แชมเปี้ยนทั้ง 5 ก็เริ่มกวาดตามองสำรวจความเสียหายที่กำลังเพิ่มสูงขึ้น
“ เข็มพวกนั้นมันคืออะไรกัน ”
“ ฉันก็ไม่รู้ ”
แชมเปี้ยนแสดงความวิตกไม่น้อย ตอนนี้พวกเขายังไม่ได้ถูกโจมตี แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะปลอดภัย หากศัตรูตาย เป้าหมายต่อไปอาจจะเป็พวกเขา
ทันใดนั้นเองแชมเปี้ยนระดับ 4 ที่ไม่คิดว่าจะฆ่าสังหารได้ล้มตัวลงไปนอนตาย บนร่างกายของเขาเกิดาแจำนวนมาก อีก 2 คนใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน ถึงแม้ว่าพวกมันจะพยายามวิ่งมายังผู้ที่เป็ต้นตอของพลัง เข็มสีแดงจำนวนมากกลับพยายามพุ่งเข้าโจมตีพวกมันจากหลากหลายทิศทางจนไม่สามารถวิ่งไปไหนได้ สุดท้ายแชมเปี้ยนระดับสูงที่สุดก็ตายลงไป โดยที่รอบข้างมีศพของแชมเปี้ยนอีกมากมายตายเกลื่อนนอนเรียงกัน
“ คุณหนูครับ การโจมตีจบลงแล้ว เป้าหมายไม่ใช่พวกเราครับ ”
โมน่าพยักหน้าแล้วพลิกร่างของแอ็กเซลขึ้นมาดู เธอ้ารู้ว่าชายคนนี้ตายแล้วหรือยัง เมื่อจับไปยังคอเธอพบว่าเขายังมีชีวิตจึงรีบเปิดแหวนเก็บของเทยาแก้พิษให้อีกฝ่าย ไม่นานร่างของแอ็กเซลก็กระตุกอีกครั้ง เขาที่ลืมตาตื่นขึ้นมาได้นั้นรีบหลบหน้าของหญิงสาวแล้วอ้วกออกมากองโต
แอวะ!
โมน่าพยายามใช้มือลูบหลังอีกฝ่าย จนกระทั่งพิษทั้งหมดถูกขับออกมาจากร่างแอ็กเซลจึงใช้มือเช็ดปากแล้วกวาดตามองรอบๆตนเอง ดูเหมือนว่าเวทสุดท้ายของเขาจะสำเร็จก่อนจะหมดสติลง
มู่มู่
กระบองเพชรทั้งสองร้องะโอยู่ข้างหูทำให้เขาหันมองดู เท้าของมันแปลกไปเนื่องจากว่าตอนนี้ขาเล็กๆของมันแตกตัวราวกับรากกาฝากเกาะไปตามไหล่ของเขา ดูเหมือนว่าพวกมันจะพยายามดูดพิษออกจากร่างให้เขา
เมื่อรู้ว่าตนเองเกือบจะพลาดท่าตายเพราะพิษอีกครั้งแอ็กเซลถึงขั้นแสดงท่าทางโกรธจัด หลังจากนี้เขาตัดสินใจว่าจะหาทักษะป้องกันพิษมาใช้เพื่อไม่ให้ตนเองต้องตาย
“ คุณคะ ”
เสียงผู้หญิงทักทายอยู่ด้านข้าง แอ็กเซลลืมไปว่านอกจากเขาแล้วยังมีคนอื่นอยู่เขาจึงหันมองอีกฝ่าย
“ ขอบคุณค่ะที่ช่วยเหลือพวกเรา ”
“ ทางใครทางมันก็แล้วกัน ถือว่าต่างฝ่ายต่างช่วยเหลือผมไปล่ะ ”
แอ็กเซลคิดจะลุกยืน เพียงแต่ว่าขาไม่มีแรง เขาจึงถอนหายใจเพราะดูเหมือนว่าวงเวทสุดท้ายที่เปิดใช้งานจะกินทั้งพลังคอสมิกและคอร์ไดฟ์ของเขา
โดยเวทที่ใช้งานออกไปคือเวทที่เขาเป็ต้นฉบับคิดค้นขึ้นเพื่อสังหารใหม่ เวทโจมตีวงกว้างของนักเวทมีมากมายให้เลือกใช้ เขากลับเห็นถึงความสิ้นเปลืองที่เกิดขึ้นจากการใช้เวทบทใหญ่ ต่อให้จะสร้างความเสียหายเป็วงกว้างได้ก็ตาม พลังเวทที่ใช้ก็มากตามขึ้นไป ดังนั้นเขาจึงสร้างเวทเฉพาะตัวขึ้นมาเพื่อให้ตนเองสามารถโจมตีวงกว้างได้โดยที่ไม่เปลืองพลังเวท เข็มหลายแสนเมื่อครู่จึงเป็เวทที่ทำให้เขาโจมตีวงกว้างได้ด้วยการสร้างเข็มเืขึ้นมาควบคุม ต่อให้เขาจะไม่ควบคุมมันก็ตาม คำสั่งสุดท้ายที่ใส่ลงไปในวงเวทจะเข้าควบคุมพวกมันแล้วไล่ล่าศัตรูจนกว่าพลังเวทสะสมในพื้นที่จะหมดลงไป
“ ดูเหมือนคุณจะไม่เหลือพละกำลังนะคะ ขอบคุณสำหรับการช่วยเหลืออีกครั้ง ยานี่น่าจะช่วยได้ค่ะ ”
ยาสีฟ้ายื่นให้แอ็กเซล เขาจึงรับด้วยความเต็มใจ การปล่อยให้ตนเองอ่อนแอมักจะมีอันตรายตามมาเสมอเขาจึงกินยาฟื้นฟูความเมื่อยล้าแล้วมองดูเวิร์ธรูทที่เหลือ 20 ตัว เขารู้สึกเจ็บใจที่ต้องสูญเสียพวกมันไปเป็จำนวนมาก นับว่ามีเื่ดีอยู่บ้างที่ตัวที่รอดเป็ระดับ 3
“ ขอถามหน่อย เกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกมันถึงโจมตี ”
แอ็กเซลมองอีกฝ่ายที่เหมือนจะยังไม่เดินทางออกไปเช่นกัน ในระหว่างนี้เขาก็ตรวจสอบสถานะพบว่าค่าประสบการณ์เต็ม 100 % แล้ว มันยังไม่ทะลวงไปยังระดับ 2 ดาวหมายความว่าเขาสามารถหาแก่นพลังงานมาใช้ร่วมกับการเลื่อนระดับได้
“ มันเป็ความลับภายในตระกูลฉันค่ะ ฉันบอกไม่ได้จริงๆ ”
“ ถ้าให้ฉันเดาคงจะแย่งอำนาจสินะ ใครล่ะ พี่ น้อง หรือว่าเมียใหม่ของพ่อ ”
แอ็กเซลมองดูอีกฝ่าย เขาเห็นว่าเธอทำสีหน้าเศร้าราวกับว่าเื่ที่เขาพูดมันทิ่มแทงหัวใจของเธอ
“ ฉันถูกพี่สาววางแผนเล่นงานค่ะ ” โมน่ายอมพูดกับอีกฝ่าย เธอสูญเสียมากเกินไป หากได้ระบายคงจะเป็เื่ดี
“ เพราะอะไรล่ะ ”
“ มีปัญหาเกิดขึ้นในครอบครัวของเราค่ะ พ่อของฉันไม่มีทายาทผู้ชาย มีเพียงผู้หญิง หลังจากท่านตายไปฉันและพี่สาวต่างแม่ก็เลยต้องแย่งชิงอำนาจกัน แต่กำหนดการไม่ใช่เร็วๆนี้ค่ะ ดูท่าอีกฝ่ายคิดจะกำจัดฉันด้วยการทำให้เป็อุบัติเหตุเพื่อไม่ให้ตนเองต้องเปลืองแรงในอนาคต ”
“ มีกำหนดการในการแย่งชิงสินะ ถ้าฉันเป็พี่สาวก็จะทำแบบเดียวกัน แย่หน่อยนะ ถ้าเธอไม่รีบแข็งแกร่งจะแย่ยิ่งกว่านี้อีก”
แอ็กเซลไม่มีคำปลอบใจ เขาพบเจอเื่ราวเกี่ยวกับการแย่งชิงมามากมาย แต่ส่วนมากเขามักจะเป็ฝ่ายยืนดูเพราะมันไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง
“ แล้วคุณมาทำอะไรอย่างนั้นเหรอคะ ”
“ ก็อย่างที่เห็น ฉันมาจับเวิร์ธรูท ”
“ คุณเป็ซัมมอนสเตอร์อย่างนั้นเหรอคะ ”
“ ทำนองนั้น ส่วนเธอมาหาแก่นพลังงานสินะ แล้วได้ไหมล่ะ ”
“ ค่ะ ฉันได้มันมาแล้วและใช้งานไปแล้ว แต่ไม่คิดว่า่ที่ใช้จะมีคนใกล้ตัวตายไปมากขนาดนี้ ”
แอ็กเซลเห็นใบหน้าเศร้าของอีกฝ่าย เขารู้สึกสงสารไม่น้อยที่ต้องมาเล่นเกมแย่งชิงอำนาจเช่นนี้
“ เอาล่ะ พละกำลังของฉันกลับคืนมาแล้ว ลาก่อน ขอให้เธอโชคดีก็แล้วกัน ”
แอ็กเซลลุกขึ้นยืน ต่อให้พละกำลังและพลังคอสมิกจะกลับมาราว 10 % เขาไม่คิดจะอยู่ที่นี่เพราะจำได้ว่าหน้าทางเข้ามีกลุ่มคนสวมชุดสีขาวเช่นนี้อีกนับร้อย เขากลัวว่าพวกมันจะเป็กลุ่มเดียวกันกับที่เล่นงานหญิงคนนี้
“ คุณคะ ฉันไม่รู้ว่าคุณฆ่าระดับ 4 ได้ยังไง เป็ไปได้ไหมคะที่ฉันจะจ้างให้คุณพาฉันออกไปจากที่นี่ ”
แอ็กเซลหยุดเท้าก่อนจะหันมองอีกฝ่าย เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยว แต่เหมือนว่าเขาจะ้าบางอย่างเช่นเดียวกัน
“ จะจ่ายฉันเป็อะไร ”
“ คุณ้าเงินไหมคะ หรือว่าคุณมีสิ่งของอย่างอื่นที่้า ขอแค่มันไม่ใช่ระดับสูงเกินกว่า 7 ฉันสามารถหาให้ได้ค่ะ ”
หากขอของระดับสูงเกินไป แอ็กเซลกลัวว่ามันจะผูกมัดเขาและเธอจนเกิดปัญหาในอนาคต เขาจึงนึกถึงสิ่งที่ตนเอง้า
“ ฉันเป็ระดับ 1 กำลังจะเลื่อนไปยังระดับ 2 ฉัน้าแก่นพลังงาน แต่ไม่รู้ว่าต้องใช้ระดับไหนแล้วก็ใช้แก่นพลังงานของอะไร ”
“ ฉันมีข้อมูลเกี่ยวกับแก่นพลังงานอยู่ค่ะ ”
แอ็กเซลมองหญิงสาวตรงหน้าที่แสดงท่าทางร้อนรนกลัวว่าเขาจะหนีไป หลังจากเธอนำโทรศัพท์ออกมาจากแหวนเก็บของจึงยื่นให้เขาสแกนรับข้อมูล แอ็กเซลจึงยกโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาสแกน
“ สิ่งที่ฉันให้ไปคือข้อมูลเกี่ยวกับแก่นพลังเวทที่จำเป็กับแชมเปี้ยนระดับ 2 ดาวและ 3 ดาวค่ะ คุณ้าอะไรอีกไหมคะ ”
แอ็กเซลอ่านข้อมูลผ่านๆก่อนจะพบว่าการเลื่อนระดับของแชมเปี้ยนจะต้องใช้พลังงานเยอะระดับหนึ่งเพื่อทะลวงผ่านไป การที่เขายังคงเป็ระดับ 1 ทั้งที่ค่าประสบการณ์เต็มแล้วนั่นก็เพราะว่าเขายังขาดพลังมหาศาลกระตุ้นคอร์ไดฟ์ ซึ่งสามารถหาได้จากการนำคอร์มอนสเตอร์มาใช้งานควบคุมกับแก่นพลังงานเพื่อเสริมพลังแฝง
“ ให้ฉันช่วยจัดหาแก่นพลังงานให้สักก้อนไหมคะ ”
โมน่ามองหน้าอีกฝ่ายที่เงยขึ้นมอง เธออยากรู้ว่าเขา้าอะไรอีกหรือไม่จึงรอให้แอ็กเซลพูด
“ ถ้าฉันขอ เธอมั่นใจแค่ไหนว่าสามารถมอบให้ฉันได้โดยที่ไม่ทำให้ฉันต้องเจอปัญหาจากการทำการค้ากับเธอ ”
โมน่าเข้าใจถึงสิ่งที่แอ็กเซลพูด ถึงแม้เธอจะเกือบตาย เพียงแต่ว่าคนที่หนุนหลังเธอยังมีอยู่เยอะมาก หากออกจากสวนหย่อมนี้ไป เธอมั่นใจว่าตนเองจะปลอดภัย การจะหาช่องทางส่งของให้แอ็กเซลโดยไม่ให้พี่ของเธอรู้จึงกลายเป็เื่ง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ
“ ฉันมีคนรู้จักอยู่ค่ะ เขาสามารถส่งของถึงมือคุณได้โดยไม่มีใครรู้จักแน่นอน ”
“ งั้นมาตกลงกันก่อนว่าเธอจะจ้างฉันให้ทำอะไร ”
“ เราเหลือกันเท่านี้ แต่ละคนาเ็หนัก ยารักษาของเราไม่เหลือฉันจึงอยากขอให้คุณคุ้มกันเราออกไปจากที่นี่ ”
“ แต่ด้านนอกมีคนที่สวมใส่ชุดแบบนี้รอเธออยู่อีก พวกมันปิดทางเข้าไม่ยอมให้ใครเข้ามาที่นี่ ฉันกลัวว่ามันจะฆ่าเรา ”
โมน่าทำหน้าครุ่นคิด หน้าทางเข้าซากโบราณสถานมีคนจากขุมอำนาจเดียวกันกับเธอรออยู่ จากคำพูดของแอ็กเซลทำให้เธอรู้ว่าพวกมันน่าจะเป็คนของพี่สาว แต่ถึงอย่างนั้นเธอสามารถเอาตัวรอดได้ถ้าหากสามารถส่งการติดต่อไปถึงยาน
“ ยังจะจ้างฉันอยู่ไหม ”
“ จ้างค่ะ ฉันอยากให้คุณพาฉันเดินทางไปให้ใกล้ทางเข้ามากที่สุด จากนั้นให้คุณช่วยส่งสัญญาณไปที่ยานของฉัน ที่นั่นมีคนที่เชื่อใจได้ราว 10 คนพวกเขาเป็ระดับ 4 หากพวกเขาได้รับข้อความจะมาช่วยฉันต่อจากนั้นเองค่ะ ”
“ เธอแน่ใจนะ ”
“ ค่ะ ฉันแน่ใจ ว่าแต่คุณชื่ออะไร อยู่ที่ไหนอย่างนั้นเหรอคะ ฉันจะได้ส่งของไปถูก ”
แอ็กเซลถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เขาปกปิดตัวตนก่อนจะเข้ามาที่นี่ แต่ตอนนี้ผ้าโพกหัวของเขาหลุดออกไปแล้ว อีกฝ่ายเห็นหน้าเขาแล้วการจะตามหาคงไม่ใช่เื่ยาก แอ็กเซลจึงตัดสินใจบอกตำแหน่งของตนเองไป
“ฉันแอ็กเซล ปี 2 สถาบันโนวาไพร์ม ”
“คุณมาจากดาวโนวาสินะคะ ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันโมน่า เป็นักศึกษาปี 1 จากสถาบันอัลติเมทเทอร์รา ”
“ งั้นไปกันเลยไหม ”
แอ็กเซลเรียกเวิร์ธรูทออกมา 7 ตัวแล้วให้คนของโมน่าขึ้นขี่ ส่วนเขาและเธอก็ขึ้นคนละตัว ยาฟื้นฟูยังคงทำงานอยู่เขาจึงต้องประหยัดแรงเลยให้มอนสเตอร์พาเขาออกจากที่นี่
“ คุณแอ็กเซลคะ ว่าแต่คุณจะให้ฉันส่งอะไรไปให้คุณ ”
“ ใกล้ทางออกฉันจะบอกเอง ขอเลือกก่อน ”.
391
