“ลำนี้เต็มแล้วออกตัวได้ !!!” เสียงทหารคนหนึ่งตะโกนบอกหลังจากให้ผู้รอดชีวิตในรัฐโซโรนาแห่งนี่ขึ้นเฮลิคอปเตอร์สำหรับทหารไปจนเต็มจำนวนความจุของมัน
“โชคดีจริงๆเลยนะที่ลงไปพบคนพวกนี้และช่วยขึ้นมาได้” สตีฟพูดพลางมองสีหน้ายินดีของเหล่าคนแก่และเด็กที่รอดชีวิตมาได้
“มีแต่คนแก่และเด็กทั้งนั้นเลยนะคะ” ซาช่าพูด
“อืมเพราะเป็นเด็กและคนชราเลยทำให้หนีออกจากเมืองไม่ทัน” สตีฟบอกกับซาช่าพลางมองไปที่เธอและอดคิดไม่ได้ว่าเธอเองก็เป็นเด็กเหมือนกันแต่เวลาคุยกับเธอสตีฟมักจะลืมไปเสมอว่ากำลังคุยกับเด็กอยู่เพราะความคิดของซาช่านั้นเป็นผู้ใหญ่มากแถมท่าทางของเธอยังสุขุมมากอีกด้วย
“ว่าแต่คืนนี้เราจะพักกันที่ไหนดีล่ะหรือจะขับเฮลิคอปเตอร์กลับไปที่ฐานชายแดนนั่น” สตีฟถามซาช่า
“พักในเมืองนี่ก็ได้ค่ะ ตอนนี้ในเมืองน่าจะปลอดภัยมากพอสมควรแล้วสัตว์กลายพันธ์ในเมืองพอไม่มีตัวจ่าฝูงอยู่พวกมันก็จะกระจายออกไปเอง พวกมันรวมตัวอยู่ใกล้ๆจ่าฝูงก็เพราะคิดว่าปลอดภัย” ซาช่าพูด
“สัญชาติญาณของสัตว์ป่าสินะ” สตีฟพยักหน้าเข้าใจเขาเคยดูสารคดีสัตว์ป่าอยู่ตอนเด็กๆพวกมันมักจะอาศัยอยู่เป็นฝูงเพื่อความปลอดภัยนั่นเอง
“ว่าแต่เราจะเอายังไงกับฮีโร่พวกนั้นดี” สตีฟพูดพลางมองไปเหล่าฮีโร่ที่อยู่ด้วยกันในฐานใต้ดินกว่าสามสิบชีวิต
“พวกนี้มีแต่พวกระดับกลางๆให้กลับไปที่ชายแดนนั่นล่ะค่ะดีแล้ว ให้ไปกับเราก็ไปเป็นตัวถ่วงเปล่า” ซาช่าพูดอย่างตรงไปตรงมา
“จะมีก็แต่คนนั้นที่น่าจะมีฝีมือเทียบเคียงพวกเราอยู่บ้าง แต่อาการสาหัสแบบนั้นคงไม่หายในวันสองวันนี้หรอกค่ะคนๆนั้นคงสาหัสเพราะปกป้องคนอื่นๆอยู่ก่อนที่คุณลุงจะไปถึงสินะคะ” ซาช่าพูดพลางมองไปที่คาลอสที่กำลังถูกเข็นขึ้นเฮลิคอปเตอร์ของหน่วยพยาบาลอยู่
“เอ่อ...น่าจะแบบนั้นล่ะมั้ง” สตีฟตอบแบบอ้ำๆอึ้งๆเขาไม่กล้าบอกหรอกว่าสาหัสเพราะลูกถีบของเขาเอง
“นี่แล้วสี่คนที่บาดเจ็บทางสมองตรงนั้นจะหายมั้ย” สตีฟถามซาช่า
“น่าจะหายค่ะคุณลุงการรักษาทางสมองทางการแพทย์ตอนนี้นั้นพัฒนาไปมาก ต่อให้เป็นเจ้าชายนิทราหรือสมองตายยังไงก็ยังพอมีทางในการรักษา” ซาช่าพยักหน้า
“ว่าแต่สองแฝดไปไหนล่ะ” สตีฟถามพลางมองหาแต่ก็ไม่เจอ
“หลับอยู่นู่นค่ะ” ซาช่าชี้ให้ดูตรงมุมถนนซึ่งสองแฝดกำลังนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้โดยเอาหัวพิงกันอยู่
“อ๊ะลืมไปเลยพวกเธอนอนไวสินะ” สตีฟนึกขึ้นได้พลางมองดูซาช่าที่ท่าทางจะง่วงเหมือนกัน
“ถ้าอย่างนั้นรีบไปนอนเถอะเดี๋ยวจะตามไป” สตีฟพูด
“ค่ะคุณลุง” ซาช่าพยักหน้าก่อนจะเดินไปปลุกสองแฝดให้ช่วยเธอกางเต๊นท์ในอาคาร
“อ๊ะคุณสตีฟอยู่นี่เอง ขอบคุณมากเลยนะครับที่ช่วยพวกเราเอาไว้” แบล็คมองหาสตีฟอยู่นานในที่สุดเขาก็เจอสตีฟที่กำลังยืนมองพวกเขาอยู่
“ไม่เป็นไรครับช่วยได้ก็ช่วยกันไป” สตีฟพยักหน้า
“ว่าแต่คุณสตีฟจะไปลุยทางเหนือต่อสินะครับ” แบล็คถาม
“ใช่ครับผมจะไปลุยต่อในวันพรุ่งนี้” สตีฟพยักหน้า
“กับเด็กๆพวกนั้นงั้นเหรอครับ” แบล็คมองไปที่ด้านหลังสตีฟที่มีเด็กๆอยู่สามคน
“ใช่นั่นทีมของผมเอง” สตีฟพูด
“ยังเด็กอยู่เลยนะครับแต่เลเวลสูงขนาดนี้ คงผ่านอะไรมาเยอะ” แบล็คพูดพลางรู้สึกสงสารเด็กพวกนี้วัยเท่านี้นั้นควรจะได้วิ่งเล่นกับเพื่อนๆแท้ๆ
“ครับพวกเธอคงผ่านอะไรมาเยอะ” สตีฟพูดเขาเองก็ตอบอะไรมากไม่ได้เพราะพึ่งจะเจอกันวันสองวันเอง
“น่าเสียดายที่พวกเราเลเวลน้อยไปหน่อยไม่อย่างนั้นจะขอตามไปด้วยเพื่อตอบแทนกันแล้ว” แบล็คพูด
“ขอบคุณนะครับอ๊ะรีบไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์เถอะครับดูเหมือนจะเต็มแล้ว” สตีฟพูดพลางมองเฮลิคอปเตอร์ลำสุดท้ายที่กำลังจะออก
“ครับถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนเอาไว้ถ้ามีโอกาสไว้เจอกันนะครับ” แบล็คพยักหน้าก่อนจะยื่นมือออกมาสตีฟเห็นดังนั้นก็ยื่นมือไปจับมือเช็คแฮนด์เอาไว้ก่อนแบล็คจะรีบวิ่งไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์
พั่บ !! พั่บ !! พั่บ !! พั่บ !! เสียงเฮลิคอปเตอร์ลำสุดท้ายขึ้นและบินจากไปทิ้งให้เหลือแต่สตีฟและสามเด็กสาวที่กำลังช่วยกันกางเต๊นท์อยู่
“เอาล่ะเราก็ไปช่วยเด็กพวกนั้นดีกว่า จริงสิเด็กพวกนั้นยังไม่ได้กินข้าวกันเลยสินะ กลางคืนแบบนี้เอาเป็นนมอุ่นๆก็แล้วกัน” สตีฟพูดพลางหยิบนมและเตาแก๊สแบบมินิออกมาก่อนจะอุ่นมันและเทใส่แก้วไปให้เด็กๆทั้งสามคน
“เอ้าเด็กๆมากินนมอุ่นกันก่อน เดี๋ยวเต๊นท์นี่ลุงจะกางต่อให้เอง” สตีฟพูด
“คร่า !!!!!!!!” สองแฝดตอบกลับมาอย่างร่าเริงก่อนจะมารับแก้วนมอุ่นในมือของสตีฟไป ส่วนซาช่าเธอมารับไปเงียบๆและดื่มมันไปเรื่อยๆหลังจากกางเต๊นท์ให้เด็กๆเสร็จสตีฟก็จัดการเอาเต๊นท์ของตัวเองออกมาวางไว้ข้างๆพวกเธอ
“เอาล่ะกินเสร็จแล้วก็ไปนอนได้แล้วนะเจอกันพรุ่งนี้” สตีฟพูดก่อนเด็กทั้งสามคนจะเอาแก้วมาคืนสตีฟและเข้านอนทันที
วันต่อมา
ซี่ !!!!!!!!! เสียงน้ำมันเดือดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของเมืองสตีฟตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อทำอาหารเช้าให้เด็กๆและตัวเขาเอง
“เอาล่ะได้ที่แล้ว !!” สตีฟพูดก่อนจะเทออมเล็ตลงบนจานที่เตรียมเอาไว้
“ต่อไปก็ไส้กรอกและแฮมสินะ” สตีฟพูดก่อนจะทอดไส้กรอกและแฮมต่อ
“อืม...กลิ่นอะไรหอมจังเลย !!!” เสียงไอรี่ที่แสนจะงัวเงียดังออกมาจากในเต๊นท์
“อ๊ะนั่นออมเล็ทนี่ !!!” ไอวี่ที่ตามออกมาเมื่อเห็นออมเล็ทบนจานก็ร้องอุทานออกมา
“ตื่นแล้วงั้นเหรอ ไปล้างหน้าก่อนสิ” สตีฟพูดพลางชี้ไปที่ห้องน้ำของอาคารซึ่งสตีฟตรวจดูแล้วมันยังใช้งานได้อยู่
“คร่า !!!” ไอวี่ตอบก่อนจะวิ่งไปล้างหน้า
“ว่าแต่ซาช่าล่ะไอรี่” สตีฟถามไอรี่ที่ยังงัวเงียอยู่
“ซาช่าความดันต่ำน่ะคุณลุงถ้ายังไม่แปดโมงก็ไม่ตื่นหรอก” ไอรี่ตอบ
“อ่าพวกความดันต่ำนี่ถ้าไปปลุกจะหงุดหงิดสินะ” สตีฟพยักหน้าเข้าใจพลางปล่อยให้เธอนอนต่อไปเพราะอีกยี่สิบนาทีก็แปดโมงเข้าแล้วไม่นานสตีฟก็ทำอาหารเช้าเสร็จ
“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณลุง !!!” ซาช่าเดินออกมาจากเต๊นท์ก่อนจะทักทายสตีฟ
“อ้าวแปดโมงแล้วงั้นเหรอ ไปล้างหน้าก่อนสิแล้วมากินอาหารเช้ากัน” สตีฟพูด
“ใช่ๆซาช่ารีบๆมากินล่ะคุณลุงทำอร่อยมากๆเลย” ไอวี่พูดพลางตักออมเล็ทเข้าปากและเคี้ยวตุ้ยๆ
“ใช่ๆซาช่าอร่อยที่สุดในชีวิตเลย คุณลุงคะขอเติมหน่อยค่ะ” ไอรี่ยืนยันอีกเสียงพลางยื่นจานเปล่าให้สตีฟ
“นี่จานที่สามแล้วนะกินเยอะระวังจุกล่ะ” สตีฟพูดแต่ก็ยอมเติมให้เธอ
(ไรท์ : เอ็งกะจะขุนให้โตใช่มั้ยสตีฟคิดอะไรอยู่หรือเปล่า)
(สตีฟ : ใช่ที่ไหนเล่าเฟ้ยเด็กกำลังโตก็ต้องกินเยอะๆสิ)
“ห้องน้ำอยู่ด้านโน้นน้ำยังไหลอยู่” สตีฟชี้ไปที่ห้องน้ำซาช่าพยักหน้าก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาก่อนจะมากินอาหารเช้า
เก้าโมงเช้า
“ใช้แผนเดิมสินะ บินหาตัวเลเวลที่เยอะที่สุดและให้ลุงลงไปจัดการสินะ” สตีฟพูดตอนนี้ทั้งสามคนอยู่บนเฮลิคอปเตอร์แล้วกำลังจะถึงรัฐต่อไปในอีกสามสิบนาที
“ค่ะทำแบบนั้นจะสะดวกที่สุด แต่วันนี้ถ้าเจออะไรแปลกๆอย่าลงไปก่อนที่จะได้คุยกันนะคะ เมื่อวานทำเอารอแทบแย่” ซาช่าพูด
“อือเมื่อวานขอโทษทีจะไม่ทำอีกแล้ว” สตีฟพูดอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะเขานั้นไม่อยากลงท่ออีกแล้วเพราะกลัวเจอเจ้าตุ๊กแกอีก
แต่จะว่าไปเจ้าตุ๊กแกนั่นปล่อยทิ้งไว้ในท่อจะเป็นอะไรหรือเปล่านะแต่ว่าช่างมันเถอะมันคงไม่ออกมาจากท่อหรอกมั้งไม่สิตัวมันใหญ่กว่าทางขึ้นของท่อเสียอีกคงขึ้นมาไม่ได้มากกว่า สตีฟคิด
ไม่นานในที่สุดทุกคนก็บินเข้ามาถึงเขตรัฐบาฮากาลิฟอร์เนีย ซึ่งเป็นรัฐที่สองในภารกิจของพวกสตีฟ
“จะลดเพดานบินแล้วนะคะ” ซาช่าพูดก่อนจะบังคับให้เฮลิคอปเตอร์ค่อยๆลดเพดานบินลงมาและเปิดสกิลเรดาร์ของเธอขึ้นมาทันที
“สัตว์กลายพันธ์แถวนี้เลเวลไม่มากเท่าไหร่เลยนะ” สตีฟพูดพลางมองหน้าจอเรดาร์ของซาช่าที่เห็นว่าสัตว์กลายพันธ์แต่ละตัวเลเวลประมาณหนึ่งร้อยเท่านั้น
“คงต้องมุ่งเน้นจัดการที่ตัวจ่าฝูงอย่างเดียวล่ะค่ะเพราะจัดการไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรสู้เก็บสัตว์กลายพันธ์พวกนี้ไว้ให้ฮีโร่คนอื่นๆที่ได้ประโยชน์มาจัดการทีหลังดีกว่า” ซาช่าพูด
เสียดายชะมัดเงินทั้งนั้น !!! สตีฟคิดในใจอย่างเสียดายเพราะร่างของสัตว์กลายพันธ์พวกนี้ถ้าสามารถจัดการและเก็บไปได้หมดถ้าเอาไปขายคงได้ไม่ต่ำกว่าร้อยล้านแน่ๆ แต่สตีฟก็รู้ดีจำนวนเป็นพันแบบนี้เก็บเข้ากระเป๋าไม่หมดหรอกแถมตอนนี้ไม่รู้จะเอาเงินไปทำอะไรด้วยจึงได้แต่ปล่อยสัตว์กลายพันธ์พวกนี้เอาไว้ให้เป็นประสบการณ์กับฮีโร่ที่จะมาจัดการทีหลังดีกว่า
“อ๊ะเจอแล้วค่ะเลเวลหนึ่งร้อยสี่สิบแปด !!!” ซาช่าพูดหลังจากเจอสัตว์กลายพันธ์ที่เลเวลสูงที่สุดแล้ว
“ให้ลงไปจัดการเลยมั้ย” สตีฟถาม
“ให้พวกเราจัดการเองดีกว่าค่ะ คุณลุงจัดการมันไปก็ไม่ได้ค่าประสบการณ์แล้ว” ซาช่าพูด
“เอาแบบนั้นเหรอว่าแต่ไหวมั้ย” สตีฟเป็นห่วงว่ามันจะเกินกำลังพวกเธอไป
“ถ้าคนเดียวไม่ไหวหรอกค่ะแต่ถ้าสามคนล่ะก็สบายๆค่ะถึงจะเลเวลมากกว่าที่โซโรนาไปหน่อยแต่ไอรี่กับไอวี่น่าจะเอาอยู่ค่ะ” ซาช่าพูด
“ถ้าพูดแบบนั้นก็ช่วยไม่ได้แต่ถ้าเห็นว่าไม่ไหวขึ้นมาจะเข้าไปช่วยทันที” สตีฟพยักหน้าจากนั้นซาช่าก็เอาเฮลิคอปเตอร์ลงไปจอดบนยอดตึกที่ใกล้กับสัตว์กลายพันธ์ที่เลเวลสูงที่สุดในรัฐนี้ทันทีพร้อมทั้งเรียกสองแฝดมาวางแผนเพื่อจัดการกับมัน
จบ...
พิมพ์คำอธิบายที่นี่
73K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
