พายุเวหา

00.00น.

พราวฟ้ายังคงทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป ระหว่างที่พราวฟ้าเดินบริการแขกอยู่นั้นก็มีชายหนุ่มคนนึงเดินเข้ามาทักทายพราวฟ้า หน้าตาชายหนุ่มนั้นจัดได้ว่าหล่อเหลาเอาการเลยทีเดียว ดวงตาเรียวคม ปากหนาได้รูป คิ้วโก่งสวยรับกับจมูกโด่งเป็๲สันขึ้นมา

'หมอนี่หน้าสวยกว่าผู้หญิงอีกแห้ะ' พราวฟ้าคิดในใจ

"ขอโทษนะครับ คุณผู้หญิงทำงานที่นี่นานรึยังครับ เอ่ออ คุณ..." ชายหนุ่มเอ่ยถามพราวฟ้า พร้อมมือข้างที่ถือไวน์สีแดง และอีกข้างถือแก้วค็อกเทล

"พราวฟ้าค่ะ ดิฉันชื่อพราวฟ้า" ฟ้าตอบรับ

"ผมเวลล์นะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก คุณพราวฟ้า" ชายหนุ่มว่าพรางยื่นแก้วค็อกเทลสีสวยอีกแก้วให้ฟ้า

"ดื่มนี่ก่อนสิครับคุณพร้าวฟ้า" ชายหนุ่มทำตาหวานใส่พราวฟ้า แววตาดูมีเลศนัย

"เอ่อออ...เรียกพราวฟ้าเฉยๆก็ได้ค่ะ ดิฉันเป็๲แค่พนักงานไม่ต้องเรียกคุณก็ได้ค่ะคุณเวลล์"

"ก็ได้ครับพราวฟ้า ดื่มเป็๞เพื่อนหน่อยนะครับพราวฟ้า"

"เอ่อต้องขอโทษด้วยนะคะคุณเวลล์ คุณเวลล์เป็๲แขก ดิฉันเป็๲พนักงาน ดิฉันว่าคงไม่เหมาะสมนะคะ เดี๋ยวผู้จัดการจะติดิฉันได้ค่ะ" ฟ้าตอบปฏิเสธ

"ดื่มเถอะครับไม่มีอะไรหรอก ดื่มแค่ครึ่งเดียวก็ได้ครับ แล้วก็อยู่เป็๞เพื่อคุยกับผมและดูแลผมอีกแปบเดียว ผมสัญญาจะไม่รบกวนพราวฟ้าครับ" เขาพลางขยั้นขยอให้ฟ้าดื่ม พร้อมทำตาหวานใส่

"เอ่อออ..ก็ได้ค่ะคุณเวลล์" พราวฟ้าตอบแบบเกรงใจ พร้อมหยิบแก้วค็อกเทลจากมือที่เวลล์ยื่นให้มาดื่ม

ระหว่างที่คุยกับเวลล์ไม่ถึง 20 นาที พราวฟ้าเริ่มรู้สึกแปลกๆกับตัวเอง เหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ รู้สึกร่างกายร้อนรุ่มไปทั้งตัว ราวเหมือนกับโดนพิษไข้ เหงื่อออกเยอะ ทั้งที่ภายในคลับอุณหภูมิเย็นมาก

เมื่อพราวฟ้ารู้สึกตัวแล้วว่าร่างกายเริ่มควบคุมไม่ไหวแล้ว พราวฟ้าจึงเอ่ยปากขึ้น

"คุณเวลล์คะ พราวฟ้าขอตัวไปทำงานและดูแลแขกท่านอื่นต่อก่อนนะคะ เดี๋ยวพราวฟ้าจะถูกผู้จัดการติเ๹ื่๪๫การบริการค่ะ พราวฟ้าขอตัวนะคะคุณเวลล์" ฟ้าบอกไปด้วยความกระวนกระวาย และร่างกายที่เริ่มมีอาการแปลกๆ

"ครับ เชิญครับคุณพราวฟ้า หวังว่าโอกาสหน้าคงมีโอกาสให้คุณพราวฟ้าดูแลนะครับ" ชายหนุ่มตอบ พลางทำหน้าตาเ๽้าเล่ห์

'เสร็จแน่คนสวยของผม หึหึ' เขาคิดในใจยิ้มกรุ้มกริ่มพลางยกค็อกเทลขึ้นมาดื่มอย่างใจเย็น

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้

ชายหนุ่มเหลือบไปเห็นพนักงานสาวคนนึงหน้าตาจิ้มลิ่มตากลม ตัวเล็กผิวขาว ดูจากส่วนสูงแล้วน่าไม่เกิน 168 ซม.

'น่าสนใจ' เขาคิดในใจ หลังจากนั้นเขาจึงคิดบางอย่างขึ้นมา

เขาเดินไปที่บาร์น้ำ และสั่งค็อกเทลสีสวย จากนั้นเข้าจึงหยิบของบางอย่างจากกระเป๋ากางเกงและจัดการใส่สิ่งนั้นลงในแก้วค็อกเทลอย่างใจเย็น

ตัดภาพมาที่พราวฟ้า

'ทำไมถึงเป็๞แบบนี้นะ' พราวฟ้าคิดในใจ พลางยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อที่เริ่มไหลเรื่อยเนื่องด้วยอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้น พราวฟ้าอยากจะถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมด พราวฟ้ารู้สึกทรมานในร่างกายเหมือน๻้๪๫๷า๹อะไรสักอย่าง ฟ้าเดินไปหวังที่จะกลับไปที่ห้องพักของตัวเองเพื่อสงบสติอารมณ์สักพัก แต่ในระหว่างที่พราวฟ้ากำลังเร่งฝีเท้าเดินกลับไปที่ห้องพักอยู่นั้นก็มีฝ่ามือหนาใหญ่คว้าไว้ข้อมือเล็ก และดึงกระชากกลับให้หันหลังกลับไป

"ใครค่ะ?" พราวฟ้าพยายามเพ่งมองด้วยสายตาพร่ามัวจากอาการแปลกประหลาดนี้ ในจังหวะที่เพ่งมองสักครู่พราวฟ้าก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าชายคนนั้นคือใคร พราวฟ้าจึงพูดไปว่า "ขอโทษค่ะ" หลังจากที่กล่าวขอโทษจบ พราวฟ้าจึงรีบผละออกจากชายหนุ่ม แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมปล่อยข้อมือเธอ

และชายหนุ่มก็ดึงมือเธอให้เข้ามาใกล้ชิดมากยิ่งขึ้นและก้มลงกระซิบข้างหูพราวฟ้า

'คุณไม่ต้องกลัว ผมจะช่วยคุณเอง หึหึ'

ชายหนุ่มคิดกลับไปก่อนหน้านั้น ที่เห็นอาการเธอมีความผิดปกติตอนที่กำลังกำลังอยู่กับผู้ชายคนนึงที่หน้าตาเ๯้าเล่ห์ เขาจึงเริ่มรีบเดินตามเธอมาทันทีหลังจกาที่เธอผละตัวออกจากผู้ชายคนนั้น และคงไม่ต้องเดาว่าเธอเป็๞อะไร

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาจึงไม่รอช้า คว้าคอเธอเข้ามา และบดจูบไปที่ริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน นั่นยิ่งทำให้ฟ้ามีความ๻้๵๹๠า๱แปลกๆ ร้อนวูบวาบไปทั้งตัวมากยิ่งขึ้น กลิ่นกายชายหนุ่มนั้นหอมเกินต้านทานเหลือเกิน เกินกว่าพราวฟ้าจะห้ามใจตัวเองได้

'อืม กลิ่นหอมจัง ' พราวฟ้าคิดพร้อมกับสติที่ไม่ค่อยมี

กลับมาที่เวลล์

"ไปไหนเร็วจังว่ะ! โถ่เว้ยยย shit!" เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย

"พลาดจนได้ จะได้อยู่แล้วเชียว" เมื่อไม่เป็๞ไปตามแผนเขาจึงกลับไปที่ห้องพักของตัวเองแบบอารมณ์ขุ่นมัว

'เธอจะไม่เสียใจทีหลังใช่ไหม'

'ฉันเตือนเธอแล้วนะ'

'ฉันจะเอาจริงแล้วนะ พร้อมแล้วหรือยังสาวน้อย'

เธอฟังเขาพูด ณ ตอนนี้เธอไม่ได้สนใจอะไรแล้ว เธอ๻้๵๹๠า๱แค่เขา เขาเท่านั้นที่จ่วยเธอได้

เธอพยักหน้ารับเขา พลางทำหน้าออดอ้อน และจากนั้น.....

ติดตามตอนต่อไป