ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]

        “ซุบซิบ...”

        “จริงหรือเท็จกันแน่?”

        “เดิมทีข้าอยู่ข้างคุณชายใหญ่ตระกูลมู่และแม่นางมู่เฉิงอินแต่สิ่งที่จวิ้นจู่ฉู่หลิวซวงกล่าวมาก็น่าคิดไม่น้อย”

        “ก็ใช่น่ะสิ ตกลงแล้วเกิดอันใดขึ้นกันแน่?”

        “แต่หน้าตาและชื่อเสียงของตระกูลมู่เสียไปเพราะคุณหนูใหญ่ข้าได้ยินว่านางพาลูกชายกลับมาด้วย ไม่รู้ว่าเป็นบุตรของผู้ใด?”

        เกิดการถกเถียงขึ้นทีละคนและทิศทางลมก็ถูกฉู่หลิวซวงหันเหไปทันที

        สีหน้าของมู่เสวียนเย่เย็นชาดั่งน้ำค้างแข็งเขาชักดาบในมือขึ้นชี้ไปที่ฉู่หลิวซวงทันที “ขอโทษเดี๋ยวนี้!”

        เสียงนั้นเย็นยะเยือกพยายามระงับความโกรธที่สะเทือนสวรรค์อย่างเต็มที่

        “ขอโทษหรือ?เรื่องใดกัน จวิ้นจู๋ผู้นี้กล่าวผิดที่ใดหรือ? เพราะข้าปรักปรำน้องสาวของผู้บัญชาการมู่หรือเพราะข้าเข้าใจความสัมพันธ์ของเจ้ากับลูกพี่ลูกน้องของข้าผิด?”

        ฉู่หลิวซวงหรี่ตาถามกลับสีหน้าของนางไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวาดกลัว นางมองตรงไปที่มู่เสวียนเย่มั่นใจว่าเขามิกล้าลงมือ

        “น้องสาวของข้าจะเป็นเช่นไรเรื่องคงไม่ต้องให้ท่านเข้ามาสอด ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่ ไร้ยางอายยิ่งนัก”

        ดวงตาเย็นชาของมู่เสวียนเย่กวาดมองไปทั้งฉู่หลิวซวงและฉู่รั่วหลานไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่ที่ว่าก็หมายถึงนางทั้งสองคน

        “เฮอะ... จวิ้นจู่ผู้นี้ไร้ยางอายหรือ? คำพูดนี้มิกล้ารับไว้ หากข้าไร้ยางอายจริงเช่นนั้นมู่อันเหยียนแห่งตระกูลมู่ที่ทรยศต่อสัญญาการแต่งงาน มั่วโลกีย์ในหอนางโลมและให้กำเนิดเด็กที่ไม่รู้ว่าบิดาเป็นใคร นั่นต่างหากที่เรียกว่าสำส่อนไร้ยางอายทว่าการที่เจ้าเอาเปรียบลูกพี่ลูกน้องของข้า ล่วงเกินนางแต่กลับไปหมั้นหมายแม่นางมู่เช่นนั้นเจ้าเองก็ไร้ยางอายต่อลูกพี่ลูกน้องของข้าเช่นกัน”

        ฉู่หลิวซวงต่อปากต่อคำในดวงตาของนางฉายประกายยินดี คำพูดอาบยาพิษเช่นนี้เมื่อออกมาจากปากนาง ไม่ต้องพูดถึงว่าหัวใจของนางมีความสุขเพียงใด

        “พูดอันใดของเจ้า!”

        มู่เสวียนเย่กัดฟันกรอดดวงตาของเขาเปี่ยมด้วยความเย็นชาอาบย้อมขึ้นทีละชั้น ดาบในมือพลันพุ่งตรงไปที่คอหอยของฉู่หลิวซวงทันที

        สีหน้าของฉู่หลิวซวงไม่เปลี่ยนแปลงร่างกายนางไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย นางสบตามู่เสวียนเย่กลับไป มิได้ปิดบังการยั่วยุในดวงตาเลยสักนิดนางจงใจยั่วโมโหเขา ขอเพียงมู่เสวียนเย่ลงมือ นางมีนับร้อยนับพันวิธีที่จะให้เขารับผิดชอบการกระทำของตนเองและผลที่ตามมา

        คุณชายใหญ่ลงมือกับจวิ้นจู่ฉู่หลิวซวงเรื่องเช่นนี้มิอาจจบลงได้ง่ายๆ ไม่ต้องพูดถึงว่าสาเหตุเพราะนางแค่พูด ‘ความจริง’ เท่านั้น

        แม้มู่เสวียนเย่จะโกรธจัดทว่าเขายังไม่ละทิ้งเหตุผลและสติ เขามองเห็นจิตใจของสตรีชั่วร้ายผู้นี้ปลายดาบจ่ออยู่ตรงหน้าคอหอยของนางเพียงหนึ่งนิ้ว ไม่ขยับเคลื่อนไปข้างหน้าอีก

        มู่เฉิงอินขมวดคิ้วนับว่านางมองออกแล้วเช่นกัน เจตนาต้องการเป็นศัตรูของฉู่หลิวซวงเด่นชัดยิ่งนักนางต้องคิดหาวิธีที่จะคลี่คลายวิกฤตินี้ แต่นางไม่มีเงื่อนงำใดเลยสักนิด

        “อย่างไรเล่า? สิ่งที่จวิ้นจู่เช่นข้ากล่าวมาไม่จริงหรือ? ผู้บัญชาการมู่ต้องการลงมือกับข้าหรือ?”

        ฉู่หลิวซวงเอ่ยขึ้นอีกครั้งน้ำเสียงของนางกระแหนะกระแหนเป็นอย่างยิ่ง

        มู่เสวียนเย่หรี่ตาลงอย่างเย็นชาดาบในมือของเขากำลังจะขยับ แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงพลังปราณอันลึกล้ำที่หลั่งไหลอยู่ข้างหลังเขาจากนั้นก็มีวัตถุหนึ่งถูกโยนออกมาจากฝูงชนโดยฉับพลันพุ่งตรงไปที่ใบหน้าของฉู่หลิวซวง

        ฉู่หลิวซวงมิใช่คนโง่งมนางหันศีรษะหนี ก้าวถอยหลังหลบวัตถุที่โยนมา

        เสียงกระแทกดังลั่นวัตถุถูกฝังลึกเข้าไปในผนังของทางเดิน ทุกคนหันมองตาม ที่แท้เป็นเศษเงินก้อน

        "เป็นผู้ใด?”

        ใบหน้าของฉู่หลิวซวงเย็นชาเป็นอย่างยิ่งนางพูดอย่างเคร่งขรึมเฉียบขาด ดวงตาของนางกวาดมองไปทางฝูงชนอย่างดุร้ายทันที

        ผู้คนที่ได้รับสายตาเฉียบคมนั้นพากันแหวกออกจากกันเป็นสองฝั่งด้วยเกรงว่าจะโดนลูกหลงโทสะของฉู่หลิวซวงเข้าอีกทั้งยังเบิกตากว้างเพื่อรอดูว่าเป็นผู้ใดที่ช่างกล้าหาญขนาดลอบโจมตีจวิ้นจู่กัน

        มวลประชาแหวกทางออกทีละคนเผยให้เห็นเงาร่างของฮวาเหยียนที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางฝูงชน

        นางแต่งกายด้วยชุดกระโปรงสีขาวหุ่นเพรียวบาง ผิวพรรณเรียบเนียน เส้นผมดำขลับ แต่งกายงดงาม ใบหน้าละเอียดอ่อนรูปลักษณ์งดงามเย้ายวน

        “ไอ้หยาสตรีผู้นี้เป็นใครกัน ช่างงดงามเป็นเอกในใต้หล้า”

        “เหตุใดคุณชายเช่นข้าจึงไม่รู้ว่าในต้าโจวมีแม่นางที่งดงามเช่นนี้มาก่อน”

        “ไม่รู้ว่าสตรีนางนี้ออกเรือนแล้วหรือไม่?”

        ทันทีที่ฮวาเหยียนปรากฏตัวดวงตาของชายหนุ่มทุกคนในโรงน้ำชาก็สว่างไสวขึ้น ทุกคนล้วนจ้องมองไปที่นางคิดเพียงว่านางรูปโฉมงดงาม ดูคุ้นตานัก

        อย่างไรก็เป็นบุรุษตั้งแต่โบราณมาย่อมโปรดปรานสตรีงาม

        โดยเฉพาะสาวงามสะท้านแผ่นดินเช่นฮวาเหยียนเพียงมองก็ทำให้คนสูญเสียวิญญาณได้ในพริบตา

        ก่อนหน้านี้นางสวมผ้าคลุมเพื่อซ่อนตัวในฝูงชนนอกจากนี้ในโรงน้ำชาเดิมก็มีคุณชายและคุณหนูสูงศักดิ์มากมายอยู่แล้วนางจึงไม่ได้รับความสนใจใดๆ เป็นพิเศษ ทว่าการปรากฏตัวครั้งนี้กลับดึงดูดความสนใจของทุกคนได้ทันที

        “น้องหญิง?”

        ใบหน้าของมู่เสวียนเย่เย็นชาคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น เนื่องจากคำพูดของฉู่หลิวซวง พาให้ทั้งร่างเขาเปี่ยมด้วยโทสะโกรธจนถึงจุดเยือกแข็ง

        หากไม่ใช่เพราะมู่เฉิงอินกดเข้าที่แขนเขาผู้สงบนิ่งอยู่เสมอคงมิอาจต้านทานฉู่หลิวซวงได้แล้วตบนางจนกระเด็น

        แต่ในเวลานี้จู่ๆ ก็มีคนลงมือ

        เขามองตามสายตาของฝูงชนไปและเห็นดวงหน้างามล่มเมืองของผู้เป็นน้องสาวเพียงแต่ตอนนี้ใบหน้านางเย็นชาเหลือแสน ไร้รอยยิ้ม ทั้งนัยน์ตาก็เย็นเฉียบดั่งน้ำค้างแข็งต่างกันเป็นอย่างยิ่งกับนัยน์ตาฉลาดเฉลียวแสนเจ้าเล่ห์ซึ่งปรากฏยามอยู่ที่จวนดังนั้นเขาจึงส่งเสียงร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว

        ด้วยเสียงนี้ฮวาเหยียนจึงเงยหน้าขึ้น มุมปากของนางหยักโค้งเป็นรอยยิ้มบาง “พี่ใหญ่”

        รอยยิ้มนี้ราวกับมวลบุปผานับร้อยบานสะพรั่งงดงามเกินพรรณนา

        เกิดเสียงสูดลมหายใจเข้าเบาๆจากฝูงชนโดยรอบ บรรดาคุณชายสูงศักดิ์ราวกับได้ยินเสียงหัวใจของตนเองสั่นไหว

        หลังจากผ่านช่วงเวลาตื่นตาตื่นใจอารมณ์อื่นก็ระเบิดขึ้นในสายธารแห่งความคิดทันที น้องสาว? น้องสาวของมู่เสวียนเย่?นั่นคือผู้ใด? มู่เสวียนเย่มีน้องสาวกี่คน?คนเดียว! เช่นนั้นสตรีนางนี้ก็คือมู่อันเหยียนแห่งตระกูลมู่

        ซุบซิบ

        ไอ้หยา

        ขึ้นลงพลิกผันแปรปรวนเป็นอย่างยิ่ง ทั้งสุขและเศร้า

        เมื่อครู่ยังคิดอยู่ว่าแม้ต้องเสียแรงและกำลังมากมายเพียงใดก็ต้องทำให้แม่นางผู้นี้ปรายตามองให้จงได้แต่พริบตาเดียวกลับรู้ว่านางคือคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่ผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่โด่งดังไปทั่วเมืองหลวง

        ช่าง...เกินคำบรรยายจริงๆ

        เช่นนั้นทุกอย่างล้วนถูกต้องแล้ว!

        หากกล่าวกันว่าเมืองหลวงของต้าโจวมีสตรีผู้ใดรูปโฉมงดงามเพริศแพร้วกว่าจวิ้นจู่ฉู่หลิวซวงเช่นนั้นคงมิอาจพลาดมู่อันเหยียนแห่งตระกูลมู่ไปได้แน่

        ฮวาเหยียนยกเท้าขึ้นตั้งใจก้าวเดินเข้าไปในห้องผู้ชมที่อยู่รอบๆ ต่างถอยหลังแหวกสองข้างแยกเป็นทางให้โดยไม่รู้ตัวหลีกทางให้ฮวาเหยียนทันที

        “ขอบใจ”

        ฮวาเหยียนยิ้มให้คนที่อยู่ใกล้ตัวนาง

        "มะไม่เป็นไรขอรับ”

        ใบหน้าของคุณชายผู้นั้นแดงก่ำหัวใจของเขาเต้นแรงดัง “ตึกตัก”

        ขณะนี้ทุกสายตาที่อยู่บนชั้นสองของโรงน้ำชาซินเยว่พลันร่วงหล่นลงบนร่างของฮวาเหยียนทว่าดูเหมือนนางจะไม่รู้สึกอันใดเลยสักนิด กลับค่อยๆ เดินไปหามู่เสวียนเย่ทีละก้าว

        “พี่ใหญ่”

        “พี่สะใภ้มู่”

        ฮวาเหยียนยืนอยู่ตรงหน้ามู่เสวียนเย่นางส่งยิ้มให้พี่ชายคนโตของตน จากนั้นก็หันศีรษะไปหรี่ตามองมู่เฉิงอิน เพียงเปิดปากก็ทำให้มู่เฉิงอินหน้าแดงก่ำ

        พี่สะใภ้มู่? เรียกขานเช่นนี้ หมายความว่ายอมรับนางแล้วหรือ?

        มู่เฉิงอินมองไปที่มู่เสวียนเย่โดยไม่รู้ตัวมู่เสวียนเย่เองก็หน้าแดงกับคำเรียกขานที่ตรงไปตรงมาของฮวาเหยียนเช่นกันเขากระแอมไอ ก่อนจ้องนางอย่างมิได้น่ากลัวเลยสักนิด “น้องหญิงอย่าก่อเรื่อง”

        ฮวาเหยียนหัวเราะพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ไม่ก่อเรื่องเจ้าค่ะ ไม่ก่อเรื่อง”

        นางเดินเข้าไปหามู่เฉิงอินอีกครั้งและกอดแขนอีกฝ่ายอย่างสนิทสนม“พี่สะใภ้มู่ ข้าได้ยินทุกคำที่ท่านกล่าวเมื่อครู่แล้ว ขอบคุณที่ปกป้องพี่ใหญ่ของข้าตัวข้า และตระกูลมู่ของเรา”

        ตอนนี้มู่เฉิงอินรู้สึกตื่นเต้นมากจริงๆ

        แต่เดิมนางก็ชื่นชมมู่อันเหยียนแห่งตระกูลมู่มานานปีแล้วนับถืออีกฝ่ายเป็นแบบอย่าง มิเคยแปรเปลี่ยนตลอดหลายปีมานี้ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะได้พบกันเช่นนี้สตรีที่นางนับถือเป็นแบบอย่างมายืนอยู่ตรงหน้านาง กอดแขนนางอย่างสนิทสนมเรียกขานนางว่าพี่สะใภ้ ทั้งกล่าวขอบคุณนางอย่างจริงใจ

        อีกทั้ง...นางสังเกตเห็นความคุ้นเคยที่ปรากฏบนร่างของคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่

        เสียงนี้...ร่างนี้?

        “น้องหญิงมู่อันเหยียนนี่คือคำกล่าวจากใจของเฉิงอิน ทุกคนในตระกูลมู่ของท่านควรค่าแก่การชื่นชมเช่นกัน”