ระบบฝึกเทพ god training system

"ฮ่าๆ! หมาขี้แพ้ที่คุกเข่าให้ข้า ยังกล้ามาอวดดีอีกรึ!"
ชิวฟ่างหัวเราะพร้อมพูดจาถากถางจงลู่อันอย่างไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่นิดเดียว
"ข้าจะให้เจ้าเจ็บปวดจนต้องร้องขอชีวิตเลยทีเดียว!"
จงลู่อันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยจิตสังหารอย่างเอ่อล้น พลางวาดกระบี่ที่ผสานแก่นแท้ธาตุลมออกไปอย่างรวดเร็ว
เปรี้ยง!
กระบี่ของจงลู่อันฟาดเข้าใส่เคียวของชิวฟ่างอย่างดุดันจนเกิดเสียงระเบิดประหนึ่งฟ้าร้องคำรามดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่ว
การเผชิญหน้ากับกระบวนท่าเปี่ยมล้นไปด้วยพลังทำลายล้างนั้น ชิวฟ่างพลันชะงักร่างค้างอยู่กลางท้องฟ้าก่อนมองหน้าจงลู่อันด้วยสีหน้าท่าทีเคร่งขรึมจริงจัง จากนั้นใช้พลังแก่นแท้ธาตุมืดผสานควบรวมกับเคียวเล่มนั้นทันที
หวี้ด!
เสียงแหวกอากาศดังขึ้นจนแสบแก้วหู เป็นชิวฟ่างที่ปะทุพลังตวัดฟาดเคียวเข้าหาจงลู่อันอย่างโหดเหี้ยม
พร้อมกันนั้นเองจงลู่อันก็พุ่งทะยานขึ้นปานสายฟ้าฟาด วาดกระบี่ออกไปรับพลังจากเคียวของชิวฟ่างตรงๆอย่างไม่เกรงกลัว
เปรี้ยง! เปรี้ยง!
เสียงระเบิดสนั่นดังขึ้นถี่ยิบ ท่วงทำนองกระบี่สายลมถูกคลื่นพลังจากเคียวของชิวฟ่างปะทะต้านทานกันอย่างรุนแรง คลื่นพลังจากการปะทะของอาวุธทั้งสองฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ
อ่า!
เทียนฉินที่มองดูอยู่ยังอดเผลออ้าปากค้างไม่ได้ เขาไม่คิดเลยว่าจงลู่อันจะแข็งเกร่งถึงเพียงนี้ จากนั้นเห็นชิวฟ่างคล้ายกำลังเตรียมทำอะไรบางอย่าง จึงใช้เคล็ดวิชาเมฆาล่องลอยซ่อนกลิ่นอายลบร่องรอยของตนเองแล้วพุ่งออกไปทันที
"โอ้ว!ไม่คิดว่าเจ้าจะมีฝีมืออยู่บ้าง!"
"แต่ถ้ามีฝีมืออยู่แค่นี้ ก็สมควรตามไปอยู่กับนางนั่นได้แล้ว!"
ชิวฟ่างเอ่ยเย้ยหยันออกมาอย่างไม่เกรงกลัวเลยสักนิด
"ถ้าเจ้ามีดีแค่ปาก อย่างนั้นก็เลิกคุยกันเถอะ สมควรที่จะจบเรื่องกันได้แล้ว"
จงลู่อันเอ่ยออกมาด้วยสีหน้ามั่นใจว่าเขาสามารถล้างแค้นให้เหม่ยหลินได้อย่างแน่นอน
"ว่าแต่เจ้าแน่ใจเหรอ ว่าอยากจะจบเรื่อง แม้แต่สหายของเจ้ายังหลบหนีไปแล้วเลย!"
ในจังหวะที่จงลู่อันเผลอหันกลับไปทางเทียนฉินนี่เอง แสงสีดำพลันสาดส่องออกมาจากดวงตาของชิวฟ่าง ทั่วร่างมีหมอกควันปะทุโชยกลิ่นอายแห่งความตายออกมาอย่างกลมกลืน ราวกับเป็นหนึ่งเดียวกัน
จากนั้นชิวฟ่างก็พุ่งเข้าใส่จงลู่อันด้วยท่าทางมั่นใจก่อนฟาดเคียวเข้าใส่จงลู่อันอย่างรวดเร็ว
คราวนี้ไม่เพียงแต่ความเร็วของชิวฟ่างจะเหนือกว่าจงลู่อัน แม้กระทั่งพลังโจมตีก็เหนือกว่าจงลู่อันไปแล้ว!
ฉั้วะ!

จงลู่อันไม่ทันได้ตอบสนองใดๆ เคียวของชิวฟ่างก็ฟาดฟันเข้าใส่ตัวของเขาแล้ว!
อ้าก!
จงลู่อันร้องออกมาอย่างเจ็บปวด กลางหน้าอกถูกเคียวฟันจนเป็นรอยแผลฉกรรจ์ การเผชิญหน้ากับเคียวที่รวดเร็วดุดันเช่นนี้ จงลู่อันจึงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในทันที
จงลู่อันรีบหยิบยายัดใส่ปากเพื่อสมานบาดแผลในทันทีพร้อมกับรีดเร้นพลังทั้งหมดออกมาคล้ายกับว่าจะยอมแลกชีวิตให้ตกตายไปพร้อมกัน
ย้ากก!
รอบกายจงลู่อันปรากฎสายลมม้วนวนรอบตัวแล้วกลายเป็นกระบี่เล่มเล็กหลายร้อยเล่มดั่งดวงดาราบนท้องฟ้า ก่อนพุ่งทะยานออกไปฉับไวปานสายฟ้าฟาด
ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!
ชิวฟ่างเห็นกลุ่มกระบี่สายลมพุ่งมาก็ไม่ตื่นตระหนกอะไร กลับตวัดเคียวในมือฟาดทำลายกลุ่มกระบี่นั้นอย่างรุนแรง เสียงระเบิดดังสนั่นกึกก้อง กระบี่แต่ละเริ่มถูกฟันจนแตกระเอียดในพริบตา
ถึงแม้ว่าชิวฟ่างจะสามารถฟาดฟันกลุ่มกระบี่สายลมที่จู่โจมเข้ามาในฉับพลันจนแตกระเอียดได้เกือบทั้งหมด แต่ก็มีบางเล่มที่เล็ดลอดพุ่งเข้าใส่ชิวฟ่างจนสร้างบาดแผลเลือดสาดกระเซ็น
ฉึ้บ!
อ้าก!
กระบี่เล่มนึงเสียบเข้าที่แขนจนทะลุออกมาด้านนอก ชิวฟ่างร้องออกมาอย่างโกรธแค้น ดวงตาพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดก่อนกระโจนเข้าใส่จงลู่อันอีกครั้ง
ฉากคล้ายๆกันก่อนหน้านี้ปราฏขึ้นอีกครา ทว่าคราวนี้ฝ่ายที่ได้เปรียบกลับเป็นจงลู่อัน
ด้วยความเป็นอัจฉริยะหรือด้วยความแค้นที่อัดแน่นเหมือนไฟสุมอยู่ในอก ปรากฎว่าจงลู่อันพลันเข้าใจแก่นแท้ธาตุลมขั้นกลางขึ้นมาอย่างกระทันหัน เขาระเบิดพลังออกมาอย่างไม่หยุดยั้งฟาดฟันกระบี่เข้าปะทะกับเคียวอย่างรุนแรง
จากนั้นกลุ่มกระบี่สายลมพลันปรากฎขึ้นด้านหลังอีกครั้งก่อนม้วนวนด้วยความเร็วจนเกิดเป็นพายุลูกใหญ่
กระบี่หลายร้อยเล่มแปรเปลี่ยนเป็นหลายหมื่นเล่มราวกับห่าฝนในชั่วพริบตา พายุกระบี่ลูกนี้พุ่งสาดซัดเข้าใส่ชิวฟ่างอย่างรุนแรง สายลมหมุนวนม้วนร่างของชิวฟ่างแล้วดูดเข้าไปในใจกลางพายุกระบี่ทันที
อ้าก!
เสียงร้องโหยหวนดังระงมออกมาจากพายุลูกนั้นอย่างสะท้านทรวง เพียงแต่ไม่นานก็เงียบหายไปจนน่าแปลกใจ
หือ!
จงลู่อันสัมผัสได้โดยเร็วว่าชิวฟ่างได้หลบหนีออกมาแล้ว เพราะพายุกระบี่ลูกนี้ก็เปรียบเสมือนดั่งเขตแดนของเขานั่นเอง
เพียงชั่วครู่กลุ่มหมอกควันสีดำกลุ่มหนึ่งก็ม้วนโผล่มาอยู่ด้านนอกของพายุกระบี่ จากนั้นพลับกลับกลายเป็นร่างชิวฟ่างอีกครั้ง แต่ขณะนี้ร่างของชิวฟ่างล้วนเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ ชุดสีดำที่สวมใส่ขาดรุ่งริ่งไม่เหลือชิ้นดี
"ความแค้นครั้งนี้ ข้าชิวฟ่างขอฝากไว้ก่อน!"
"วันหลังข้าจะตามหาเจ้าแล้วแล่เนื้อเฉือนกระดูก จนทำให้เจ้ารู้สึกว่าตายเสียดีกว่าอยู่เป็นแน่!"
ชิวฟ่างที่ใบหน้าซีดเซียวเอ่ยออกมาอย่างเคียด แค้นก่อนหยิบแผ่นยันต์ออกมาจากแหวนมิติ
แต่ทว่าในขณะที่ชิวฟางกำลังจะบีบยันต์นั้นเอง เทียนฉินที่ใช้ท่วงท่าเมฆาเคลื่อนคล้อยแอบซ่อนตัวอยู่ พลันปรากฎออกมาด้านหลังชิวฟ่างอย่างเงียบๆ ก่อนตวัดดาบเข้าฟันแขนที่ถือแผ่นยันต์อยู่อย่างรวดเร็ว
ฉั้บ!
อ้าก!
มือที่ถือแผ่นยันต์อยู่ตกล่วงลงไปทันทีพร้อมเสียงร้องโหยหวนของชิวฟ่างที่ดังลั่น
ควับ!
เทียนฉินคว้าเข้าที่คอของชิวฟ่างก่อนมืออีกข้างจะใช้ด้ามดาบเพลิงสุริยากระทุ้งเข้าที่จุดตันเถียน อย่างรวดเร็ว
ปั้ก!
อ้าก!
"ม่ายยย!"
เทียนฉินไม่สนใจเสียงร้องตะโกนของชิวฟ่างเลยสักนิด เขากำมือที่จับคออยู่อย่างแรงก่อนลากชิวฟ่างลงมาโยนไว้ที่พื้น
ตุ้บ!
"ที่ข้าต้องมาแทรกแซงการต่อสู้เพราะมันมียันต์เคลื่อนที่เอาไว้คอยหลบหนี!"
เทียนฉินอธิบายให้จงลู่อันฟังเมื่อเห็นเขาเหินลงมายืนอยู่ด้านหน้า
"ขอบใจเจ้ามาก!"
จงลู่อันเอ่ยตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาชิวฟ่าง
"เจ้าคงนึกไม่ถึงสินะว่าจะมีวันนี้!"
"ตอนนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้สึกถึงคำที่ว่า ตายเสียดีกว่าอยู่!"
ฉั้วะ!
อ้าก!
กระบี่ตวัดตัดแขนข้างหนึ่งออกทันทีหลังสิ้นเสียงของจงลู่อัน จากนั้นเสียงร้องก็สลับกับเสียงตัดเนื้อของกระบี่ก็ดังอย่างต่อเนื่องจนชิวฟ่างทนพิษบาดแผลไม่ไหวตกตายอย่างน่าอเนจอนาถเป็นที่สุด
"เหม่ยหลิน ข้ากับเทียนฉินแก้แค้นให้เจ้าแล้ว!!"
จงลู่อันแหงนหน้าขึ้นฟ้าพลางตะโกนร้องออกมาอย่างสุดเสียง เทียนฉินไม่รบกวนยืนสงบนิ่งไว้ อาลัยเหมือนในโลกที่เขาเคยอยู่
เพียงเวลาผ่านไปไม่นานจังลู่อันก็โยนแหวนมิติมาให้เทียนฉินพร้อมกล่าวออกมา
"แหวนนั่นเป็นของเจ้า ส่วนแผ่นหยกบันทึกคะแนนนี้ข้าขอละกัน เจ้าคงไม่ว่าอะไรหรอกนะ"
"คะแนนไม่ได้สำคัญอะไรกับข้าเท่าไรนักหรอก เอาไปเถอะ!"
เทียนฉินเอ่ยอย่างไม่สนใจจากนั้นเดินไปเก็บยันต์เคลื่อนย้ายในมือของชิวฟ่างมาใส่ในแหวนมิติของตน
"แล้วร่างของเหม่ยหลินละ!"เทียนฉินเอ่ยถามอย่างใคร่รู้
จงลู่อันชูมือขื้นแทนคำตอบก่อนเอ่ยถามเทียนฉินกลับ
"เจ้าจะเอาอย่างไรต่อจากนี้!"
"หาที่ปลอดภัยฟื้นฟูพลังกันก่อนค่อยว่ากัน!"
"อืม"
จากนั้นทั้งสองได้เจอที่ลับตาคนพอสมควร จึงหยุดพักเพื่อฟื้นฟูพลังลมปราณที่เสียไปกลับคืนมาให้เร็วที่สุด
เวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วจนตอนนี้เหลือเวลาอยู่ในแดนลับสลักหลอมรวมนี้อีกเพียงแค่สองเดือนเศษ
เทียนฉินกับจงลู่อันที่รักษาตัวและฟื้นฟูลมปราณกลับมาเหมือนเดิมแล้ว กำลังเหาะลัดเลาะไปตามแนวป่าอย่างไม่เร่งรีบ เขาทั้งสองร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมา จนได้สบานเป็นพี่น้องกันเรียบร้อยแล้ว เทียนฉินให้จงลู่อันเป็นพี่โดยไม่มีข้อโต้แย้งอะไร เขากลับแอบดีใจนิดๆด้วยซ้ำที่มีพี่ชาย 
"หืม! ข้างหน้ามีคนต่อสู้กันอยู่!"เทียนฉินยกมือขึ้นห้ามพร้อมหันมาบอก จากนั้นทั้งสองจึงหาที่แอบซุ่มดูเหมือนอย่างเคย

จบตอนที่ 24