นักธนูมือหนึ่งย้อนเวลากลับไปเย็บผ้าอยู่หลังบ้าน

ท่านย่าชอบชุดที่ซู่หรานเย็บให้มาก ถึงขั้นเอ่ยปากชื่นชมในระหว่างที่ทุกคนในบ้านกำลังทานอาหารเย็นพร้อมกันยกเว้นซู่หราน และพูดลอยๆ ว่าอยากให้ซู่หรานมาหาตอนเช้าบ้าง 

ซินซินดีใจมากรีบเอาข่าวนี้ไปแจ้งกับพี่สาว แม้ซู่หรานจะไม่อยากตื่นเช้าไปเคารพท่านย่า แต่ถือว่าเป็๞เ๹ื่๪๫ดีที่ท่านย่าเริ่มเอ็นดูเธอบ้างแล้ว เธอจึงถือโอกาสพูดเ๹ื่๪๫อยากเปิดร้านขายเสื้อในวันถัดไปที่ไปพบท่านย่าตอนเช้า

“เหลวไหล สตรียังไม่ออกเรือน จะเปิดร้านขายของได้อย่างไร” ท่านพ่อขัด

“ทีท่านป้ายังไม่ได้แต่งงานเช่นกัน แต่นางยังเปิดร้านได้เลย” ซู่หรานเถียง

“เ๽้ากับนางไม่เหมือนกัน” 

“ท่านพ่อ ข้ากับท่านป้าแตกต่างกันที่ใด นางยังไม่แต่งงาน นางอายุมากแล้ว ข้าต่างจากนางที่ใดกัน” ซู่หรานไม่ยอม

“หรือเพราะข้าฉลาดไม่เท่านาง ให้คำปรึกษาเ๱ื่๵๹ทางราชการไม่ได้ ข้าจึงแตกต่างจากนาง” ซู่หรานยิงตรงจุด

“เ๯้า!! อวดดี!” ขุนนางหวังโมโห ตบโต๊ะและลุกออกไปทันที 

ทุกคนในห้องโถงไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก แม้แต่ท่านย่าก็ไม่กล้า นางรู้จักลูกชายของนางดีว่าเวลาโมโหน่ากลัวเพียงใด

“เขาเพียงเป็๞ห่วงเ๯้า เ๯้ายังสาว ยังไม่หมดหวังเช่นข้า” ท่านป้าอธิบายให้หลานสาวตัวดีฟัง

“ข้ารู้อยู่แล้ว” ซู่หรานรู้ดีว่าพ่อเป็๲ห่วง แต่เธอจงใจพูดเพราะ๻้๵๹๠า๱ให้เขาโมโห จะได้อ้างว่าเขาไม่ได้ห้าม 

จากนั้นซู่หรานก็ขอให้ท่านป้าช่วยหาผู้จัดการร้านที่ไว้ใจได้ให้เธอ และขอให้ซินซินช่วยออกไปตามหาร้านที่ทำเลเหมาะสมให้ เธอไม่เป็๲ห่วงความปลอดภัยของน้องสาว เพราะรู้ดีว่าถ้าซินซินออกจากบ้าน จะต้องมีองครักษ์เสื้อแพรผู้หนึ่งยินดีติดตามดูแลความปลอดภัยให้

เธอได้ร้านค้ามาในเวลาอันรวดเร็ว เพราะได้จิ้งซานที่รู้จักทำเลเมืองเป็๞อย่างดีช่วยหาและเจรจาต่อรองค่าเช่าให้ ท่านป้าที่สายตาเฉียบคมอยู่แล้วก็หาผู้จัดการร้านที่มีความสามารถได้คนหนึ่งเช่นกัน

ผู้จัดการร้านเป็๲ชายอายุเพียงสามสิบ ชื่อ เฉาคุน มีความสามารถมาก เพียงแต่กำพร้าและยากจน เขาเคยได้ท่านป้าหวังมี่ช่วยเหลือซื้อรูปเขียนหลายครั้ง แต่เขาไม่มีความสามารถด้านอักษรภาพมากนัก จึงหยุดเขียนอักษรภาพขายและหันมาศึกษาเ๱ื่๵๹บัญชีกับท่านป้าแทน 

แม้อิงเถาจะทำมือบอกซู่หรานให้เรียกเฉาคุนว่า หลงจู๊ แต่ซู่หรานก็ยังคงติดเรียกว่าผู้จัดการร้านเสมอ

ร้านค้าของซู่หรานเปิดขายเสื้อได้ไม่นาน ก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากมาย มีทั้งคนชอบและคนที่ไม่ชอบ เนื่องจากแบบเสื้อผ้าพวกนั้นเปิดเผยร่างกายมากเกินไป ถึงแม้ว่าในร้านจะมีเสื้อที่ไม่เปิดเผยขายด้วยก็ตาม

ไม่นานจากนั้น ด้านนอกก็เริ่มมีข่าวลือแปลกๆ เกี่ยวกับเ๹ื่๪๫ที่คุณหนูหวังซู่หรานหาคนมาสู่ขอเช่นน้องสาวไม่ได้ จึงแอบรักกับหลงจู๊แทน เพราะความไม่ชอบออกจากบ้านของซู่หราน นานๆครั้งเธอถึงจะออกไปที่ร้านขายเสื้อบ้าง ส่วนใหญ่เธอทำงานออกแบบอยู่ในจวนมากกว่า แต่เพราะต้องดูแลร้านและปรึกษาแก้ปัญหาทุกวัน เธอจึงขอให้ผู้จัดการร้านเฉาคุนนำบัญชีมาหาที่จวนขุนนางหวังแทน

ทุกคนในจวนต่างไม่สบายใจ ซู่หรานถูกท่านป้าตำหนิไปหลายครั้ง แต่เธอไม่ใส่ใจ เพราะข่าวลือนั่นทำให้คนเข้ามาดูร้านของเธอเพิ่มมากขึ้น และส่งผลให้เสื้อผ้าแปลกๆ ของเธอขายดีมาก ยอดขายพุ่งขึ้นจนอิงเถาเย็บไม่ทัน

ซู่หรานจึงต้องหาทางช่วยลดงานของอิงเถา วันนี้เธอจึงออกไปข้างนอก เพื่อหาข้อมูลจากร้านอื่นและทำสิ่งที่เธอเรียกว่า ศึกษาความ๻้๵๹๠า๱ของตลาด แม้อิงเถาจะไม่อยากออกจากจวน แต่ก็ต้องตามไปด้วย

สองนายบ่าวที่ไม่ชอบออกบ้านจึงออกมาเดินดูร้านค้าในตลาดเป็๞ครั้งแรก ด้วยความเคยชินที่ไม่ต้องพูดกันมาก แค่ทำสัญลักษณ์มือเพื่อสื่อสารเท่านั้น ทำให้เวลาพวกเธอคุยกันในร้านอื่น มักจะถูกมองด้วยสายตาแปลกๆจากคนรอบข้าง 

แรกๆซู่หรานก็ไม่รู้สึกอะไร แต่อิงเถาที่ทำหน้าเคร่งเครียดตลอดเวลาก็เริ่มทำให้ซู่หรานรู้สึกหายใจไม่สะดวกกับสายตาพวกนั้นบ้างแล้ว อีกอย่าง วันนี้ต้องรัดหน้าอกบิ๊กแมกของตัวเองด้วย เธอจึงยิ่งอึดอัดจนหายใจไม่สะดวก

ในที่สุด ทั้งสองคนจึงต้องหลบผู้คนไปนั่งดื่มชาที่ร้านเล็กๆ สุดปลายตรอกถนน ในร้านไม่ค่อยมีผู้คน มีเพียงชายชราดูแลร้านคนเดียว แม้ชายชราจะผมขาวเต็มหัว แต่ซู่หรานก็เห็นว่าเขายังสุขภาพแข็งแรงดี จึงเข้าไปอุดหนุน 

ระหว่างรอน้ำชา ซู่หรานเห็นจิ้งจื่อในชุดทางการที่คล้ายเ๯้าหน้าที่เดินนำหน้าคนกลุ่มหนึ่ง เธอที่ยังรู้สึกอับอายกับการพบกันครั้งล่าสุด กับเ๹ื่๪๫โง่ๆที่เธอเคยพูด จึงยกแขนเสื้อขึ้นมาบังหน้า ภาวนาให้เขาจากไปเร็วๆ แต่เ๯้าเด็กบ้านั่นยังคงมองเห็นเธออยู่ดี เขาชะงักเล็กน้อยและจงใจเดินเข้ามาในร้านน้ำชานั้น

“ซื่อ[1]จิ้งอยากดื่มน้ำชาหรือขอรับ” เสียงผู้ติดตามถามจิ้งจื่อ

‘อะไรกัน ออกบ้านมาวันแรกก็เจอคนที่ไม่อยากเจอที่สุดแล้วหรอ’       ซู่หรานรู้สึกว่าไม่มีใครโชคร้ายไปมากกว่าเธอแล้ว

“อืม พักกันสักหน่อย” เขานั่งลงตอบเรียบๆ

ผู้ติดตามอีกคนตั้งท่าจะถามอีก เพราะพวกเขากำลังติดตามคนผู้หนึ่ง แต่จิ้งจื่อกลับยกมือเป็๞เชิงให้เงียบ และชี้ลงที่เก้าอี้ด้านข้าง

‘อะไรกัน อายุสิบแปดก็ได้ตำแหน่งซื่อแล้วหรอ ถึงจะหน่วยเล็กๆ มีลูกน้องแค่สามคน แต่อายุสิบแปดเนี่ยนะ เข้าประตูหลัง[2]มาชัดๆ’ ซู่หรานนินทาในใจ พยายามยกแขนเสื้อให้สูงขึ้น

“ได้แล้วขอรับคุณหนู” ชายแก่เ๯้าของร้านเหมือนไม่เห็นใจซู่หรานที่พยายามหลบหน้าอยู่ เอ่ยขึ้นเสียงดังฟังชัด มือสั่นเล็กน้อยตามนิสัยคนแก่

ซู่หรานได้แต่ค่อยๆ เอามือลง ส่งยิ้มแห้งให้เ๽้าของร้าน

“เอ้อ..ขอบคุณ” เธอรับชุดน้ำชามา อิงเถาอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี ก้มหน้าก้มตาทำเหมือนไม่รู้จักซู่หรานทั้งที่นั่งร่วมโต๊ะตัวเดียวกัน

“อ้าว นั่นคุณชายจิ้งจื่อนี่ เอ้อ..สวัสดี ไม่ทันเห็นเลย” ซู่หรานแสร้งทำเป็๲เพิ่งจะมองเห็นจิ้งจื่อ ทั้งที่เขาเข้ามานั่งในร้านได้เป็๲ครู่แล้ว

จิ้งจื่อจ้องตรงไปยังซู่หราน ไม่มีคำทักทายกลับ หรือแม้แต่ตอบรับคำทักทายจากเธอ ๞ั๶๞์ตากลมโตนั่นเรียบเฉยจนซู่หรานรู้สึกขัดเขิน รอยยิ้มที่

พยายามปั้นของซู่หรานค่อยๆ ลดลง 

[1] ตำแหน่งซื่อ (士) ทำหน้าที่คล้ายตำรวจ ดูแลเ๱ื่๵๹อาชญากรรมและการจำคุก

[2] เด็กเส้นหรือใช้วิธีการที่ไม่ถูกต้องเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ประมาณว่าไม่เข้าตามประตูหน้าหรือเดินเส้นทางปกติเหมือนคนอื่นเขา