อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด

ตอนที่ 35 แน่นอนว่าต้องเช็ดแป้งเยอะหน่อยอันโหรวเคยคิดอย่างมั่นใจแล้วว่าตัวเองนั้นได้ปล่อยวางลงไปบ้างแล้ว แต่เมื่อเห็นฉากนี้เข้า ภายในใจของเธอนั้นก็พลันเต้นรัวๆ และมือของเธอก็เผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัวก่อนหน้านี่แม้ว่าเขาจะแต่งงานกับเหลียวเว่ย แต่เขากับเหลียวเว่ยก็ไม่ได้ทำตัวสนิทสนมต่อหน้าเธอแบบนี้มาก่อนแต่ทว่าตอนนี้...ดวงตาของอันโหรวพลันเย็นลงเรื่อย ๆ มือของเธอก็กำหมัดแน่นมากขึ้นมากขึ้นด้วยฉากนี้ ถูกพบเห็นโดยสายตาของผู้ชายคนหนึ่ง ความสงสัยภายในใจที่ฝังลึกนั้นพลางปรากฏขึ้นมาโดยทันทีถ้าหากสิ่งที่เธอพูดเมื่อครู่นี้ ว่าตัวของเธอนั้นตรวจสอบโอวหยางลี่มาก่อน แต่ทว่าด้วยกิริยาท่าทางของเธอในยามนี้ มันช่างใส่ใจ ราวกับ….จิ่งเป่ยเฉินเฝ้ามองดูอันโหรวที่กำลังจดจ้องโอวหยางลี่ ดวงตาที่แทบจะไม่กระพริบตาบนใบหน้าของเธอ มันเริ่มจะสังเกตให้เห็นถึงความผิดปกติมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นาน เขาก็ยกมือขึ้นมาและโบกสลับไปมาผ่านตาของอันโหรวและเอ่ยขึ้น “นี่คุณไม่เคยเห็นชายหญิงแสดงความรักกันหรอกเหรอ? ถึงได้จดจ้องโดยไม่กระพริบตาออกมาเลยแบบนี้?”ในไม่ช้า อันโหรวก็ได้สติขึ้น และรีบฟื้นฟูจิตใจของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ และเอ่ยตอบเขาไปว่า “ฉันมีลูกแล้วนะคะ แน่นอนว่าต้องเคยสัมผัสแสดงความรักชายหญิงเช่นนี้มาก่อน” เมื่อพูดจบ เธอก็เดินไปเปิดประตูรถ และเข้าไปในนั้น พร้อมกับปิดประตูรถด้วยแรงกระแทกที่บ่งบอกถึงความน่ารำคาญออกมาได้หากมองในสายตาคนธรรมดาแล้ว พนักงานคนนี้จะดูหยิ่งยโสต่อหน้าบอสของตัวเองเกินไปรึเปล่านะ?จิ่งเป่ยเฉินหรี่ดวงตาลงมาเล็กน้อย ไม่ช้าภาพความคิดก็ปรากฎผู้หญิงคนหนึ่ง เธอมีนิสัยที่เย่อหยิ่งผยอง ท่าทางลักษณะก็คล้ายกับเย็นชาอยู่บ้าง….ก็อดไม่ได้ที่จะเผยอรอยยิ้มในมุมปากขึ้นมา บนใบหน้าก็แทบจะมีความสุขเขียนออกมาเต็มๆรูปร่างลักษณะแบบนี้ แน่นอนว่าอันโหรวที่นั่งอยู่ในรถเหลือบเห็น พลางคิดในใจไปว่า นี่เขาคิดอะไรอยู่กันแน่? ทำไมถึงได้ทำหน้ามีความสุขแบบนั้น?เมื่อจิ่งเป่ยเฉินเข้ามาในรถ ก็รีบเอ่ยพูดด้วยความรวดเร็วไปว่า “เป็นอะไรไป?”“ประธานจิ่ง ฉันกับเสี่ยวหยางนั่งรอคุณอยู่ในรถตั้งนาน แต่คุณกับหัวเราะคิดคักอยู่นอกรถคนเดียวแบบนี้ต้องถามว่ามีอะไรยังงั้นเหรอค่ะ?”ดวงตาของคนขับรถเสี่ยวหยางพลันเบิกกว้างโต เขาแทบจะหดหัวกลับทันที ไม่รู้เพราะว่าอะไรอันอีหานถึงได้นำชื่อของตนไปเอ่ยออกมาแบบนั้น? นี่เธอกล้ามากเลยนะที่ได้พูดอะไรแบบนี้ต่อหน้าประธานจิ่ง!เมื่อได้ยินคำว่าหัวเราะคิกคักออกมา จิ่งเป่ยเฉินก็พลันทำสีหน้าดำดิ่งมืดครึ้มลงทันที และรีบเอ่ยออกไปว่า “เสี่ยวหยางออกรถเถอะ”เสี่ยวหยางพยักหน้าตอบกลับด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะใช้เท้าเหยียบคันเร่งเพื่อออกรถเมื่อรถลีมูซินได้ขับออกมาได้สักพักนึง จิ่งเป่ยเฉินก็เขยิบเข้ามาใกล้อันโหรว พร้อมเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้เธอนั้นตกใจเขยิบถอยหลังลงไปทันที“อันอีหาน เธอกับโอวหยางลี่รู้จักกันเหรอ?”“คำถามเดิมสองครั้งสองครา ทำไมต้องถามคำถามเดิมสองครั้งแบบนี้ด้วย?” อันโหรวเอามือของเธอดันไปที่หน้าอกของเขา เพราะว่าตัวของเขานั้นเขยิบเข้ามาใกล้เธออีกแล้ว!“ก็ง่ายนิดเดียว ตัวเธอนั้นดูน่าสงสัย” สายตาที่บ่งบอกของเขา มันเหมือนกับว่าเขานั้นมองเห็นจนหมดเปลือก สายตาที่เย็นชาพลันดูเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น“ฉันไม่รู้จักประธานโอวหยาง อีกอย่างเขาเองก็ไม่น่ารู้จัก นอกจากนี้ ฉันจำเป็นที่ต้องโกหกคุณด้วยเหรอค่ะ?” เมื่อพูดจบ เธอก็ใช้แรงทั้งหมดของเธอผลักไปที่อกของจิ่งเป่ยเฉินเพื่อให้เขาถอยออกไปแต่จิ่งเป่ยเฉินกลับไม่ขยับเขยื้อน ดวงตาคู่นั้นของเขากำลังจับจ้องไปที่อันโหรว และพลางคิดในใจว่า ดวงตาของเธอนั้น มันช่างคล้ายกันมากเขาจับมือของเธอและใช้แรงเล็กน้อย เพื่อกดมือของเธอ แล้วจากนั้นจึงใช้มืออีกข้างเข้าไปสัมผัสบนใบหน้าของเธอเข้าอย่างช้าๆไม่ช้าเท่าไหร่ก็ได้ยินเสียงดัง ปัง อันโหรวเผลอเอาหัวตัวเองไปกระแทกเข้ากับหลังคารถ ไม่นานบนศีรษะของเธอก็ปรากฎรอยแดงขึ้นมาให้เห็นจิ่งเป่ยเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่จะพิจารณาไปที่แป้งฝุ่นที่อยู่บนใบหน้าของอันโหรว จากนั้นจึงใช้นิ้วของตนค่อยๆสัมผัสไปที่ใบหน้าของเธอในยามนี้“บอกความจริงกับคุณก็ได้ ฉันมีเพื่อนอยู่คนนึงค่ะ เธอเป็นแฟนเก่าของเขา ถูกหักหลัง และถูกคนๆนั้นไปแต่งงานกับคนอื่น ตอนนั้นฉันเห็นเพื่อนร้องไห้จนแทบตาบวม และต้องใช้เวลานานสักพักนึงถึงจะฟื้นตัวกลับมาเป็นปกติ เมื่อฉันได้เห็นประธานโอวหยาง แน่นอนว่าก็ต้องคิดถึงเพื่อนของฉันขึ้นมาทันที ก็เลย...” อันโหรวพูดจบในความรวดเร็ว ก่อนจะถอนหายใจเฮือกนึงออกมา มันเป็นความจริงที่ผสมออกไปยากที่ผู้คนจะแยกแยะออกตอนที่เธอไปยังประเทศอังกฤษ สองเดือนก่อนหน้านั้น เธออดไม่ได้ที่จะคิดถึงโอวหยางลี่ คิดถึงตระกูลอัน คิดถึงพ่อแม่ กลางดึกก็ต้องหดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มและร้องไห้ออกมา จนกระทั้งเธอรู้ตัวเองว่าตัวเองนั้นกำลังตั้งท้อง ด้วยความที่เห็นแก่เด็ก เธอก็ได้สลัดภาพที่น่าทุเรศภายในใจของเธอออกไป“แต่ท่าทางแบบนี้ มันไม่เหมือนกับว่าจะเกิดกับเพื่อนของคุณเลยนะ มันเหมือนกับว่าคนที่ประสบพบเจอกับตัวเองเท่านั้น ถึงจะทำแบบนั้นได้” จิ่งเป่ยเฉินตอบกลับอย่างเย็นชา มันเป็นการตอกกลับที่คล้ายดั่งตะปูที่ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจเมื่อคิดถึงจุดที่เธอเคยเอ่ยมาว่าเรื่องสามี แน่นอนเธอคงไม่มีทางอยู่ในขั้นตอนการเตรียมงานแต่งแน่ๆ อาจจะเป็นไปได้มากกว่า ที่เธอนั้นกลับถูกผู้ชายทิ้ง“คุณไม่ใช่ผู้หญิง แน่นอนคุณไม่มีทางเข้าใจในหัวอกของเพื่อนฉันหรอกค่ะ ผู้หญิงทุกคนมักมีหัวใจที่สื่อถึงกันได้”อันโหรว ไม่ชอบให้เขามองเธอด้วยสายตาเช่นนี้ มันเหมือนกับถูกมองทะลุปรุโปร่งราวกับไม่มีเสื้อผ้าขวางกั้นดังนั้นด้วยความคิดที่ค่อนข้างระวังของตัวเธอเอง หากเผชิญหน้ากับเขามันก็แทบเหมือนจะไม่มีอะไรซุกซ่อนเอาไว้ได้จิ่งเป่ยเฉินถูไปที่แป้งบนใบหน้าของเธอ ก่อนที่จะขมวดคิ้วและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาไปว่า “มีแป้งเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?”ต้องยอมรับนะว่า เขาคนนี้เปลี่ยนหัวข้อในการสนทนาที่ค่อนข้างไวมากนักอันโหรวก้มศีรษะลงโดยไม่มองแม้แต่ตัวเขา “ฉันน่าเกลียด แน่นอนว่าต้องทาแป้งเยอะ”หากตีความหมายนัยๆ ก็ประมาณว่า ตัวของฉันนั้นน่าเกลียด คุณอย่าได้เข้ามาใกล้นักเลย! อย่าเลือกอาหารไปทั่วเวลาคุณหิว! .......... ตอนที่ 36 เหมือนเธอมากจิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองเธอและเอ่ยคำพูดอย่างเฉยเมย “ดวงตาของคุณสวยจริงๆ”มันคล้ายกับประกายท้องฟ้าในยามค่ำคืน เป็นระยิบระยับ เหมือนเธอมากนักเมื่อคิดถึงจุดนี้ จิ่งเป่ยเฉินก็เอ่ยวาจาที่ดูนุ่มนวลขึ้นมาอีกครั้งทั้งสองคนแทบไม่ได้พูดคุยกันในรถ อันโหรวที่นั่งอยู่ทางซ้ายสุด ที่ห่างไกลกว่าเขาหน่อย เพราะในรถนั้นมีขนาดค่อนข้างกว้างจนกระทั่งโทรศัพท์ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่อยู่ในรถ จิ่งเป่ยเฉินมองไปยังรายชื่อผู้ที่โทรเขา ก็พบว่าเป็นฉีเซิ่งเทียนที่โทรเข้ามา“หมิ่นลี่ เด็กคนนี้กลับมาจากเยอรมันแล้ว พี่น้องทุกคนรวมตัว ห้ามมาสาย เที่ยงตรง สถานที่เก่า โรงแรมไค่ฮวา”“อืม” คำสั้น ๆที่บอกเป็นนัยๆว่า เขาไปแน่นอน“อย่าได้แค่อืม จะต้องมาให้ได้นะ ไม่อย่างงั้นจะโดนหมิ่นลี่ถลกหนังแน่ๆ”“อืม” จิ่งเป่ยเฉินพูดจบก็พลันวางโทรศัพท์ลงไป เขาพูดเพียงแค่สองคำแรกตั้งแต่ต้นยันจบ ล้วนแล้วแต่เป็น อืมเมื่อปลายสายโทรศัพท์ได้รับสิ่งที่ตนเองถูกวางสายใส่ ฉีเซิ่งเทียนก็พลันระเบิดอารมณ์ แต่ก็ไม่มีประโยคอะไร เฮ้อ จิ่งเป่ยเฉินตั้งแต่เด็กจนโตล้วนเป็นแบบนี้ตลอด เพียงแต่มีแค่คนๆเดียว ที่หยุดรั้งเขาไว้ได้ นั้นก็คือผู้หญิงคนเดียวที่หายตัวไปเมื่อห้าปีก่อนเฮ้อ พูดไปแล้วก็น้ำตาเล็ด!“ไปที่โรงแรมไค่ฮั่ว”เมื่อได้รับคำสั่งจากประธานจิ่ง เสี่ยวหยางก็พงกหัว พร้อมหมุนพวงมาลัย และเลี้ยวไปเส้นทางอื่นโดยทันทีอันโหรวรู้ได้ทันทีว่าชายคนนี้กำลังจะเข้าสู่สังคมเพื่อคุยงาน ภายในใจก็เริ่มที่จะเข้าใจและเอ่ยออกไปว่า “เสี่ยวหยาง รบกวนคุณช่วยจอดให้ฉันที่สี่แยกข้างหน้าที”“เธอ ก็ไปกับฉันด้วย” เมื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว ด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติของเขาเธอไม่เข้าใจจริงๆ นี่เขาจะเข้าสังคมเพื่อออกงานนะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?“ประธานจิ่งหากคุณต้องการเกี่ยวกับประชาสัมพันธ์เรื่องบริษัท ฉันว่าให้พนักงานไปมันจะดูไม่เหมาะ ฉันว่าฉันไม่ไปดีกว่าค่ะ….”อันโหรวเอียงหัวเล็กน้อย และเงยหน้าขึ้นมาพร้อมเอ่ยอย่างตรงๆเพื่อปฏิเสธ แต่เขาก็ถูกชายคนนั้นยกมือขัดห้ามไว้“ฉันแค่แจ้งให้คุณทราบ ไม่จำเป็นต้องเสนอความคิด”เสี่ยวหยางมองไปยังประธานจิ่งผ่านกระจกหลัง เมื่อเห็น ท่าทางเช่นนี้เขาเองก็แทบตกใจ! ประธานจิ่งมองดำดิ่งทำสีหน้ามืดครึ้มลงไปเล็กน้อย ส่วนอันอีหานเองก็แทบเผชิญหน้ากับเขาโดยตรงเมื่อเห็นประธานจิ่งด้วยท่าทางเช่นนี้ เขาไหนเลยจะกล้าหยุดรถ ทำได้เพียงจ้องมองผ่าน และฉายแววด้วยสายตาที่โศกเศร้า ก่อนจะเหยียบคันเร่ง และตรงไปยังโรงแรมไค่ฮั่วนับว่าเป็นเรื่องที่แปลก ประธานจิ่งไม่ได้มาที่โรงแรมไค่ฮั่วมานานแล้ว ประธานจิ่งส่วนใหญ่หากจะมาเข้าสังคมเพื่อออกงาน ก็แทบไม่เหยียบย้ำที่โรงแรมไค่ฮั่วเลยด้วยซ้ำนอกเสียจากประธานจิ่งกำลังยุ่งเรื่องเกี่ยวกับเรื่องธุระส่วนตัวเท่านั้นถึงจะไปยังไค่ฮั่ว หรือไม่ก็ประธานจิ่งคิดอยากจะแนะนำผู้หญิงคนนี้ให้ยังงั้นเหรอ? หรือไม่ก็ต้องมีเหตุพาอันอีหานไปยังที่แห่งนั้นแน่ๆ?ว่าแต่อันอีหานนี่จะโชคดีเกินไปแล้ว!เพียงแต่ว่า คนที่เสี่ยวหยางพูดอย่างเงียบๆ ตอนนี้ภายในใจนั้นรู้สึกไม่ได้อึดอัดใจ รู้สึกรำคาญอย่างยิ่งนัก เห็นได้ชัดว่าเขากำลังดึงเธอออกไปด้วยท่าทีเชิงบังคับทั้งสิ้น!จิ่งเป่ยเฉินขมวนคิ้วเล็กน้อย พร้อมเหยียดเบาะลงไปอย่างสบายสบายๆ ก่อนจะทำท่าพึงพอใจตัวเองนักรถลีมูซีนสีดำได้มาจอดที่ตรงหน้าประตูหมุนของโรงแรมไค่ฮั่ว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนต่างก็มาที่ข้างหน้าด้วยความเคารพทุกคนต่างก็จำเลขทะเบียนรถของพวกเขาได้ นั้นก็คือรถของประธานจิ่ง ประธานจิ่งที่ไม่ได้มาโรงแรมไค่ฮั่วนานแล้ว ก่อนหน้านั้นผู้จัดการยังเอ่ยอยู่เมื่อครู่นี้นี่เองอย่างไรก็ตาม ผู้คนเหล่านี้ก็ล้วนแล้วแต่คิดไม่ถึง ว่าภายในรถจะมีผู้หญิงคนนึงออกมาด้วย! ทั้งยังเป็น...ผู้หญิงที่ขี้เหร่ และน่าเกลียดจนเบ้าตาแทบจะทะลุ“ฉันไม่ไป” อันโหรวเงยหน้าขึ้นมองไปที่เขา เมื่อพูดจบก็ก้าวหันหลังกลับมา พร้อมเดินไปข้างหน้าด้วยรองเท้าส้นสูงการเคลื่อนไหวครึ่งก้าวเมื่อครู่ ก็ทำให้เสี่ยวหยางและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแทบจะตาย พวกเขาแทบไม่อยากจะเห็นหน้าด้วยซ้ำจิ่งเป่ยเฉินโบกมือยาวๆของเขา และดึงมือของเธอไปด้วย ช่วงเวลานั้น ทำให้อันโหรวแทบขยับไม่ได้เขามองที่เธอเพียงหนึ่งครั้ง ก่อนจะที่บิดข้อมือไปมา และใช้ความพยายามอย่างมาก เพื่อที่จะเอื้อมแขนของเขา“ที่แท้คุณก็ชอบแบบนี้นี่เอง” ทันทีที่สิ้นเสียง เขาก็โอบแขนของเธอไว้และก้าวไปยังโรงแรมไค่ฮั่วอันโหรวแทบจะระเบิดอารมณ์ขึ้น ใครจะรู้ว่าชอบแบบนี้ เธอรู้ว่าดีว่า เปลี่ยนเขาเปลี่ยนได้เปลี่ยนสันดานนั้นเปลี่ยนยาก[1] ใครจะคิดล่ะว่าบุคลิกของเขาจะเปลี่ยนไปแบบนี้ด้วยท่าทีที่หยิ่งผยองและเมื่อตัดสินใจอะไรแล้วก็ยากที่จะเปลี่ยนแปลงในเมื่อช่วยอะไรไม่ได้ อันโหรวก็ทำได้แค่เดินตามเขาเข้าไปแต่ทว่า เธอคิดไม่ถึงเลยว่า นี่จะไม่ใช่แค่การเข้าสังคมแต่อย่างใด แต่กลับเป็นการรวมตัวกันของพี่น้องเสียมากกว่าแม้แต่คนที่เธอคิดไม่ถึงก็อยู่ที่นี้ด้วย“พี่เฉิน” เสียงของผู้หญิงแผ่วเบาขึ้นมา มันคล้ายกับเสียงที่เหมือนราดน้ำผึ้ง น้ำเสียงหวานช่วยลุ่มหลงอันโหรวตกตะลึงเมื่อได้ยินเสียงของเธอ เมื่อหันไปดู ก็ทำให้ร่างกายของเธอพลันนิ่งเงียบเป็นเธอ….ถังซือเถียน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

35 + 36

คล้ายกับเรื่องอัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด ที่คุณอ่าน

อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

35 + 36

คล้ายกับเรื่องอัจฉริยะตัวน้อยกับคุณพ่อสุดโฉด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้