เมื่อวานซืนตอนที่ฝงซื่อเจินมาสัมภาษณ์นั้นเคยได้เจอคนดูแลบ้านหรง หัวลี่และควานฉ่างแล้ว อาณาเขตของสวนดอกไม้ของบ้านตระกูลหรงใหญ่เพียงพอที่จะสามารถสร้างบ้านกลางสวนดอกไม้ได้เลย
สะพานข้ามทางน้ำไหลย่อมๆกลางสวน เต็มไปด้วยดอกไม้ใบหญ้า มีศาลาแปดเหลี่ยมสมัยราชวงศ์ิ ว่ากันว่าถังเสียนจู่ได้ประพันธ์“หมู่ตันถิง” ในนี้ หรงติ้งคุนได้จ่ายเงินกว่า 2 หมื่นหยวนเพื่อซื้อศาลานี้เอาไว้ แล้วขนย้ายมาถึงเซี่ยงไฮ้นี่แล้วยังได้เชิญช่างฝีมือประกอบขึ้นมาอีกครั้ง
เื่นี้ยากจะรู้ว่าจริงหรือเท็จทุกวันนี้หรงติ้งคุนเป็เศรษฐีในเซี่ยงไฮ้ที่กุมรายชื่อผู้ค้ารายย่อยมากที่สุด และบอกกับใครๆว่าพ่อที่เสียชีวิตไปแล้วของตัวเองนั้นเป็คนมีความรู้ความสามารถในสมัยราชวงศ์ชิง หลังจากเกิดการติดต่อค้าขายระหว่าง8 ประเทศขึ้น ครอบครัวของเขาได้เข้าไปมีส่วนร่วมด้วย อีกทั้งได้เป็นายหน้าค้าขายกับฝรั่งภรรยาที่แต่งเข้าบ้านทั้งสองคนก็เป็การผูกน้ำใจต่อกันจากคู่ค้า เขาชอบประเพณีการดองญาติแบบนี้ที่สุดมีคำพังเพยกล่าวไว้ว่า คนที่ใจกว้างจะชอบทำอะไรไม่ปรึกษาใคร กระทั่งการทุ่มเงินทองนับพันเพื่อที่จะเสพสุขบางทีก็เพื่อเพียงแค่สร้างภาพให้เกิดความชอบใจเท่านั้น
คุณหนูของบ้านตระกูลหรงวาดรูปอยู่ในศาลาแปดเหลี่ยมนี้
ศาลาหันหน้าไปทางสายน้ำดอกไม้กำลังเบ่งบาน น้ำใสๆ สะท้อนสีท้องฟ้าสดใส บรรยากาศสวยงามเหมือนภาพวาดสีน้ำมันผู้หญิงสองสามคนใส่เสื้อผ้าไหมที่ทันสมัย ไว้ผมทรงหยักสั้นๆ กิริยามารยาทต่างกันแต่ดูแล้วน่ารักไร้เดียงสาจริงๆหากเอากรอบรูปมาเทียบเคียงก็คงจะเป็ภาพวาดของหญิงรูปงามเลยทีเดียว
เมื่อได้ยินว่ามีครูพิเศษเดินมาถึงเด็กที่อายุเยอะที่สุดในนั้นวางพู่กันวาดลง ลุกขึ้นด้วยอากัปกิริยาสง่าเรียบร้อย เชิญฝงซื่อเจินเข้าไปในศาลา
“คุณฝงมาพอดีเลย พวกเราวาดรูปกันได้สองสามรูปแล้วรบกวนตัดสินให้หน่อยนะคะ ดูว่าใครวาดออกมาดีที่สุด”
ฝงซื่อเจินมาสอนภาษาต่างประเทศและคณิตศาสตร์เื่ศิลปะไม่ใช่สิ่งที่หล่อนถนัดเลย
คุณหนูใหญ่หรงฟังหลินสิ้นปีนี้ก็จะอายุครบ16 ปี แต่ดูไม่เหมือนอายุ 16 ปี จริงๆ แล้วร่างกายดูผอมเพรียว เป็คนที่ริมฝีปากอมชมพูฟันขาว โครงหน้าสวย แต่คำที่พูดออกมาไม่เห็นจะยิ้มแย้ม ดูได้ชัดว่ากำลังจะหยั่งเชิงครูคนใหม่อยู่แต่ละคำพูดฟังดูขัดหู
ในศาลามีรูปภาพวางเรียงรายสองสามรูปลายเส้นบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเป็ฝีมือการวาดภาพของเด็กๆ ดูแล้วไม่มีอะไรให้ตัดสินได้เลยเหลือภาพสุดท้ายที่ดูจะครบองค์ประกอบ เหมือนจริงที่สุด สีดูหยาบๆ ไม่เรียบร้อย ลงพู่กันสะเปะสะปะสีสันเข้มเกินไป
ฝงซื่อเจินดูเสร็จ1 รูป ชี้ไปยังรูปที่ 2 แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ภาพนี้ไม่เหมือนกับภาพอื่นๆ คนวาดน่าจะได้รับแรงบันดาลใจในการวาดภาพการเลือกลงสีถือว่ามีความคิดสร้างสรรค์ แสงเงาวาดออกมาได้ดีมากด้วย ส่วนภาพนี้ฝีมือดีมากพื้นหลังสวยสมจริงดี ฝีมือแบบนี้ถ้าวาดภาพแบบจีนดั้งเดิม น่าจะวาดได้เหมาะสมดีกว่าภาพวาดตะวันตกถ้าจะวาดสีน้ำอย่างเดียว ควรจะเป็ภาพก่อนหน้านี้ถึงจะดี ถ้าจะให้เลือก ระหว่าง 2 ภาพนี้สูสีกันมาก”
พอพูดจบ เด็กๆ ต่างก็มีสีหน้าต่างๆกันไป
คุณหนูสามตบมือหัวเราะ“พี่รองฝีมือวาดสวยที่สุด ฝีมืออันดับ 1 เลย พี่ใหญ่เขาก็กำลังเรียนวาดรูปสีน้ำมันกับครูคนรัสเซียอยู่นะเนี่ยคุณฝงนี่เก่งมากจริงๆ!”
ฝงซื่อเจินยิ้มกริ่ม“ที่จริงฉันเรียนวิทย์-คณิต ไม่รู้เื่ภาพวาดเลย ขายหน้าแย่เลยค่ะ”
หรงฟังหลินยิ้มมุมปากอย่างพอใจน้ำเสียงดูสนิทชิดเชื้อมากขึ้นกว่าเมื่อสักครู่นี้ “คุณฝงถ่อมตัวเกินไปแล้ว ได้ยินมาว่าภาษาฝรั่งเศสและอังกฤษของคุณดีเยี่ยมวันหลังต้องขอคำชี้แนะจากคุณมากๆ หน่อย”
คุณหนูรองอายุครบ15 ปีแล้ว หล่อนเป็ลูกสาวของอนุภรรยาที่ถูกยกให้แต่งเข้ามาบ้านตระกูลหรง หน้าตาสะสวยแต่ไม่ขาวไม่น่ารักเท่ากับพี่
เดิมทีหรงฟังฮว่ารู้สึกว่าภาพวาดสีน้ำของตัวเองวาดได้สดใสมีชีวิตชีวาวาดได้ดีกว่าภาพสีน้ำมันที่วาดปัดไปมาของพี่เสียอีก แต่ว่าไม่เข้าตาครูคนใหม่ที่เพิ่งมานี้ที่เอาแต่ชื่นชมหรงฟังหลินว่ามีแรงบันดาลใจในการวาดจากนั้นฝงซื่อเจินก็ตรวจมาถึงภาพวาดของหล่อนชมว่าฝีมือมีความเชี่ยวชาญมาก ฝีมือการวาดออกมาดีได้มาตรฐานหล่อนรู้สึกเซอร์ไพรส์มาก จนอึ้งไป เหมือนกำลังเพิ่งจะนึกอะไรออก แล้วก็ยิ้มกลับให้กับฝงซื่อเจินอย่างเป็มิตร
คุณหนูใหญ่ตระกูลหรงชวนน้องๆฝาแฝดไปเล่นว่าว ให้คนใช้ยกชามาเสิร์ฟ
ฝงซื่อเจินถามเื่การบ้านของคุณหนูใหญ่และคุณหนูรองหรงฟังหลินตอบกลับเป็คำถามภาษาอังกฤษ 2 คำถาม ฝงซื่อเจินจับคำผิดในประโยคสองสามจุดหรงฟังหลินก็น้อมรับคำชี้แนะ แล้วพูดซ้ำประโยคอีกครั้งอย่างตั้งใจ
ฝงซื่อเจินพบเจอคุณหนูที่ยโสเย่อหยิ่งมาเยอะแยะมากมายจะได้เจอที่มีมารยาทเรียบร้อยเช่นนี้หาได้ยากมากๆ รู้สึกแปลกใจมาก
“ฉันจะบอกคุณฝงว่า” หรงฟังหลินพูด “ปีที่แล้วกับปีนี้ครั้งก่อนหน้ากับครั้งนี้ ฉันไปสอบเข้าโรงเรียนจีน-ตะวันตก สอบตกหมดเลย พ่อบอกว่าจะให้บริจาคเงินให้โรงเรียนซะหน่อยแต่ฉันไม่อยากให้เพื่อนๆ ที่โรงเรียนหัวเราะว่าฉันไม่มีความสามารถ อีกทั้งพ่อแม่ก็อยู่ในครอบครัวทหารฉันจะต้องพึ่งความสามารถตัวเองสอบเข้าไปให้ได้”
หรงฟังฮว่าก็พูดขึ้นมาว่า“ลูกพี่ลูกน้องที่บ้านคุณอาก็เรียนโรงเรียนจีน-ตะวันตก ต่อมาเขาก็สอบได้ทุนเรียนฟรีเป็ที่เชิดหน้าชูตามาก คุณพ่อบอกกับพวกเราว่า ถ้าเข้าเรียนมหาวิทยาลัยไม่ได้ ก็จะต้องเชื่อฟังแบบแผนที่พ่อจัดไว้ให้แต่งงานออกเรือนผู้หญิงรุ่นใหม่สมัยนี้ต่อต้านการคลุมถุงชนแบบสมัยก่อน เกลียดการที่คุณพ่อทำแบบนี้จริงเลยฉันกับพี่อยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ ในอนาคตฉันอยากจะเป็ศาสตราจารย์ด้วยนะ!”
ฝงซื่อเจินพูดพลางยิ้มไปด้วย“คุณหนูทั้งสองตั้งใจเรียนขนาดนี้ ฉันมาเป็ครูสอนสบายไปเยอะเลย คนจะสำเร็จได้ ส่วนหนึ่งอาศัยความโชคดี3 ส่วนอาศัยโชคชะตาฟ้าลิขิต ส่วนที่เหลืออาศัยความขยันหมั่นเพียร คุณหนูทั้งสองต่างก็มี3 อย่างที่พูดไปนี้ ไม่กลัวว่าจะทำไม่สำเร็จ จะต้องได้สมดั่งใจแน่นอน”
หรงฟังหลินพูดขึ้น“ครูฝงหลักๆ แล้วสอนพวกเรา 3 คน ความยากของการบ้านของฉันกับน้องรองเหมือนกัน ก็เหลือแต่พี่ชายใหญ่จะยากหน่อยต้องรบกวนให้คุณครูเหนื่อยหน่อยแล้วค่ะ”
ฝงซื่อเจินยกแก้วน้ำชาถามออกไปด้วยความสงสัย “คุณชายใหญ่เรียนจบม.ต้นไปแล้ว คงไม่แย่ขนาดนั้นหรอกมั้งคะ?”
ใบหน้าสวยๆ ของหรงฟังหลินยิ้มหัวเราะล้อเลียนออกมาดูแล้วเหมือนคุณนายหรงมาก “ม.ต้นของโรงเรียนทหารที่ว่า มีเอาไว้อบรมเด็กที่เกเรต่างหากพี่ชายใหญ่ตอนเด็กไม่ฟังคำสั่งสอนเลย คุณพ่อเลยส่งไปดัดนิสัย ทุกวันนี้อาจจะมีระเบียบขึ้นมาบ้างแล้วแต่การบ้านก็ไม่ทำอยู่ดี”
หรงฟังฮว่าปากไวพูดออกมา“พี่ชายใหญ่คะแนนสอบแย่มาก ไม่มีมหาวิทยาลัยไหนรับเขาอยู่แล้วละ”
หรงฟังหลินช็อกมองน้องสาวครู่หนึ่งหรงฟังฮว่ายิ้มเขิน ก้มหน้าก้มตาดื่มชา
เด็กฝาแฝด 2 คนหยิบดอกไม้มาร้อยเป็มงกุฎดอกหญ้าหัวเราะแหะๆ ยื่นให้กับฝงซื่อเจิน ฝงซื่อเจินยื่นมือหยิบมงกุฎดอกไม้ไว้ในมือ พูดขอบคุณเด็กน้อยด้วยภาษาฝรั่งเศสเด็กๆ ก็ยิ้มรับแล้ววิ่งจากไป
ในเช้าฤดูใบไม้ร่วงแสงแดดที่อบอุ่น เสียงนกร้องเพลง ในสวนดอกไม้มีดอกเบญจมาศเบ่งบาน ในบ้านมีเสียงเครื่องเล่นแผ่นเพลงไวโอลินทำนองที่ผ่อนคลายช่างเข้ากับดอกไม้ใบหญ้าในบรรยากาศที่หอมสดชื่นนี้ พัดมาท่ามกลางสายลม
ที่นี่เงียบสงบสุขอย่างกับสวน์รั้วของบ้านตระกูลหรงทำด้วยลวดหนามสูงและหนาแน่น ทำให้เหล่าคุณนายคุณหนูทุกๆ คนตัดขาดจากพายุลมฝนในโลกภายนอก
ฝงซื่อเจินจิบชิมชาแดงที่มีกลิ่นหอมละมุนจากกลีบกุหลาบเปิดตามองทอดไปยังสวน
ในฤดูใบไม้ร่วงคนรูปร่างสูง 2 คนปีนป่ายข้ามซุ้มประตูหินที่มีเถาวัลย์ดอกวิสเทียเรีย เดินตรงมาทางนี้
“พี่อวิ๋นฉือมาแล้ว!”
“พี่ใหญ่มาเร็วเข้า มาหาครูฝง!”
เด็กแฝดทำตัวเหมือนนกน้อยๆออกมาคอยต้อนรับขับสู้ คิกๆ คักๆ วิ่งถลาเข้าไปหา ชายหนุ่มผมเกรียนอุ้มทั้งสองขึ้นมาหมุนรอบตัว เด็กน้อยทั้งสองร้องกรี๊ดสนุกสนาน
ฝงซื่อเจินวางแก้วชาลงลุกขึ้นยืน เดินไปถึงปากประตูศาลา
ลมพัดต้นไม้พลิ้วไหวพัดมาโดนตาฝงซื่อเจินจนลืมตาไม่ขึ้น จนกระทั่งทัศนวิสัยชัดเจนขึ้น ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวก็ได้มายืนอยู่ตรงหน้าศาลาแล้วจ้องมองไปที่หล่อน
เพลงไวโอลินหมุนเวียนสับเปลี่ยนเข้าถึงท่อนโทนสูง ตัวโน้ตเสียงที่หนักแน่นลอยว่อนไปหมด กระจายไปทุกทิศทั่วมุมในสวนแล้ว
ดวงอาทิตย์ส่องจ้าเป็เวลาใกล้เที่ยงแล้วสาดส่องไปทุกที่ไม่มีอะไรที่จะหลบได้ ส่องมาบนผิว ทำิัรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวๆสิ่งที่ร่างกายััได้กลับกลายเป็ความหนาวเย็น
ครั้งก่อนเจอหน้ากันไม่ถึงวันแต่กลับรู้สึกไม่ได้เจอกันมาเป็ชาติอย่างไรอย่างนั้น
อู่อวิ๋นฉือวางเด็กน้อยทั้งสองลงอุทานเบาๆ ออกมา “เอ๊ะ” หน้าตาที่เรียบเฉยของหรงเจียซั่ง สายตานิ่งเหมือนคนตาบอดนั้นย้ายมาอยู่บนหน้าที่กำลังตกตะลึงของฝงซื่อเจิน แล้วก็ย้ายกลับไป ปฏิกิริยาของเขาได้รับความสงสัยจากหรงฟังหลิน
ฝงซื่อเจินเดินลงขั้นบันไดอย่างช้าๆยืนอยู่ต่อหน้าคุณชายใหญ่แห่งบ้านตระกูลหรง มือสั่นระริกไปหมด ยื่นมือออกไปทางเขา
“สวัสดีค่ะคุณชายใหญ่ฉันเป็ครูสอนพิเศษคนใหม่ แซ่ฝงค่ะ”
เพราะว่าต้องเร่งระงับอารมณ์ความตื่นเต้นให้ได้น้ำเสียงของหล่อนสั่นเครือ ฟังแล้วกลับดูซื่อๆ เวลานั้น บทเพลงจบลงพอดี ในสวนก็ตกสู่สภาวะเงียบกริบ
ต่อมา ไม่มีการพูดถึงสิ่งที่เคยได้ประสบร่วมกันมาไม่มีการประชดประชันต่อกัน กระทั่งไม่มีการระแคะระคายใดๆ แม้แต่น้อยเลย
หรงเจียซั่งสายตาจ้องมองอย่างเ็าจากตาสีดำลุ่มลึกนั้นทำได้แต่พยักหน้ารับ จับมือฝงซื่อเจินเหมือนแหย่มือเข้าไปลองอุณหภูมิน้ำ
“รบกวนด้วยนะครับ”
ชายหนุ่มน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ไม่มีอารมณ์หรือความรู้สึกใดๆ เลย ไม่รอให้ฝงซื่อเจินได้ตอบรับอะไร เขาก็หันตัวกลับสาวเท้าก้าวยาวจากไป
“เอ๊ะ? คุณ...” อู่อวิ๋นฉือที่กำลังดูว่าเกมนี้จะเป็ยังไงต่อไปเกิดผิดหวังขึ้นมาซะแล้วหันมาทำมือจุ๊ๆ ให้กับหรงฟังหลิน แล้วก็วิ่งตามหรงเจียซั่งไป
หรงฟังหลินมีความสงสัยจึงถามหยั่งเชิงฝงซื่อเจินไปว่า“ครูฝงรู้จักพี่ชายใหญ่ด้วย?”
ฝงซื่อเจินปลาบปลื้มตัวเองที่ในระยะเวลาอันสั้นก็สามารถที่จะปรับอารมณ์ของตัวเองได้ไม่ว่าจะมีความสงสัยงงงวยขนาดไหนก็สามารถแสดงออกมาได้อย่างธรรมชาติ
“ไม่รู้จักนะคะแต่รู้สึกว่าคุณชายใหญ่จะไม่ชอบดิฉันเอาเสียเลยละ”
“พี่ใหญ่ก็เป็แบบนี้กับทุกคนแหละค่ะ”หรงฟังฮว่ายิ้มแห้งๆ “แม่บอกแล้วว่า เขานิสัยแบบนี้ั้แ่เด็กแล้ว ไม่ใช่เฉพาะกับคนใดคนหนึ่งหรอกค่ะ”
ฝงซื่อเจินยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผาแต่กลับรู้สึกถึงความเย็นวูบวาบเสียวสันหลัง ทิ่มแทงเข้าไปในกระดูก เขาจับมือตัวเองแน่นเล็บมือจิกเข้าไปกลางอุ้งมือให้เกิดความเ็ปให้เขาได้มีสติตื่นตัวสงบลงมา
ถึงแม้ต่อให้คุณชายใหญ่ตระกูลหรงจะไร้เดียงสาไม่รู้เื่อะไรแต่ก็คงไม่คิดหรอกว่าผู้หญิงโสดอยู่ดีๆ จะมีเวลาว่างมาก ไม่มีอะไรทำเลยไปที่ฟลอร์เต้นรำควงผู้ชายมาเต้นรำแต่เขาก็ไม่ได้เปิดเผยฝงซื่อเจินทันที และก็ไม่ได้ปฏิเสธครูสอนพิเศษคนนี้ทันที ถือว่าเป็คนที่รักษาท่าทีดีมากแต่ทว่าการพบกันครั้งนี้ดีต่อฝงซื่อเจิน เขาจะได้ไม่โดนไล่ออกทั้งๆ ที่เพิ่งมาแท้ๆและยังคงเหลือเวลาจะหาวิธีการมารับมือปฏิบัติการ
เสียงบทเพลงเริ่มเล่นรอบใหม่แต่กลิ่นดอกไม้ เสียงนกร้องในสวนแสนสวยนั้น กลับไม่ได้มีสีสันในสายตาของฝงซื่อเจินอีกต่อไป
หล่อนได้รู้สึกตัวนึกขึ้นมาได้ว่าเกมเหตุการณ์อันตรายครั้งนี้ ได้เปิดฉากอย่างเป็ทางการแล้ว
997
