เต้าหู้ผัดเสฉวน (4)
หมับ!!
!!!
ร่างสูงชักเท้าหนาถอยหลังจากร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าอยู่ตรงหน้าแต่ก็หลบมือเล็กที่พุ่งมาจับผ้ากันเปื้อนผืนสีเข้มไม่ทัน จนได้แต่สงสัยตัวเองว่ามาทำงานเป็พ่อครัวจนวรยุทธ์ถดถอยหมดเแล้วหรืออย่างไร ขนาดเกอบอบบางของตระกูลหยางยังหลบไม่ทัน คงไม่ใช่ว่าเ้าเด็กนี่แอบฝึกวรยุทธ์หรอกนะ
เ้าของร่างสูงใหญ่แอบคิดขึ้นในใจ
แต่ไม่น่าใช่ ไม่อย่างนั้นตอนตกน้ำในงานเลี้ยงครั้งก่อนคงขึ้นมาจากน้ำได้เอง ไม่ต้องรอให้ตนที่ปลอมกายเป็คนติดตามของเพื่อนสนิทพุ่งเข้าไปช่วยหรอก
สายตาคมดุก้มลงจ้องมองคนที่จับยึดผ้ากันเปื้อนช้อนตามองกันอย่างออดอ้อนเว้าวอนน่าสงสารว่า้าอะไร
ก่อนหน้านี้ขณะที่เขากำลังจัดการเค้นคำตอบหาตัวการใหญ่กับคนร้ายที่อยู่ในขบวนการส่องสุมเพื่อก่อกบฎต่อราชบัลลังก์แคว้นโจวอยู่ในตรอกด้านหลังเหลาอาหารที่ตนมารับหน้าที่พ่อครัวใหญ่อยู่ที่นี่ ก็เจอมือขวาพุ่งเข้ามากระซิบข่าวอยู่ที่ข้างหู ว่าเจอเกอน้อยตระกูลหยาง หรือคุณชายน้อยน้องชายสุดรักสุดหวงของคุณชายรองตระกูลหยางในสภาพไม่ค่อยดีเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวหน้าตรอกข้างเหลาอาหารอี๋นั่วแห่งนี้
คนที่ตอนนี้อยู่ในคราบพ่อครัวใหญ่เลยต้องทิ้งคนร้ายให้ลูกน้องจัดการก่อนจะเดินมาดูน้องชายของเพื่อนสนิทด้วยตัวเอง
ปกติตระกูลหยางดูแลเกอน้อยราวกับไข่ในหินทำไมถึงปล่อยให้หลุดออกมาอยู่คนเดียวโดยไม่มีผู้ติดตามได้กัน
หลังเดินออกมาตรงหน้าตรอกก็เจอเกอน้อยร่างขาวซีดนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ด้านหน้าจนต้องรีบเดินเข้าหาไป ก่อนจะโดนเ้าตัวพุ่งเข้ามาดึงผ้ากันเปื้อนกันด้วยแววตาเปล่งประกายทั้งที่ยังตาแดงจากน้ำตานี่แหล่ะ
หน้าตาชวนให้อยากแกล้งจริงๆ เลยแฮะ
ประกายตาร้ายกาจพาดผ่านตาคมก่อนจะหายไปในพริบตา
''เ้าเป็ใคร มาทำอะไรที่เหลาอาหารของข้า" เสียงทุ้มกล่าวอย่างคาดคั้นเล็กน้อยใส่น้องชายของเพื่อนสนิทที่ยังนั่งอยู่กับพื้นถนนไม่ยอมปล่อยมือออกจากผ้ากันเปื้อนของตนซักที
โอ้ยยพ่อ!! อย่าเสียงดุได้ไหม ข้าแค่หิวและตอนนี้ข้าจนมาก ฮือออ
"อื้อๆๆ " ร่างเล็กส่งเสียงอื้ออึงก่อนจะเอามืออีกข้างทำนิ้วชี้มาที่ลำคอพร้อมกับส่ายหน้าเป็เชิงบอกว่าตนพูดไม่ได้
"อะไร เ้าพูดไม่ได้อย่างนั้นหรอ "
"อื้อๆ " ใช่แล้วพ่อรูปหล่อ ข้าพูดไม่ได้จ้า
ร่างเล็กพยักหน้ายิ้มกว้างด้วยความดีใจที่อีกคนเข้าใจที่ตนเอง้าสื่อ
งี้หนทางได้กินข้าวคงอีกไม่ไกลแล้ว!!
"เ้าพูดไม่ได้แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเ้า้าอะไร แล้วทำไมสภาพถึงได้มอมแมมเป็ขอทานเช่นนี้" แน่นอนว่างร่างสูงต้องรู้เื่ราวของน้องชายเพื่อนของตนอยู่แล้วที่ไม่สามารถพูดได้หลังอุบัติเหตุในตอนเด็ก เพียงอยากรู้ว่าเ้าเด็กหลงตรงหน้าจะหาวิธีสื่อสารกับตนอย่างไร
"อ้ะ" ส่งมือมาสิๆ มือเล็กปล่อยจากผ้ากันเปื้อนของอีกคนที่กำมานานจนยับยู่ยี่ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อคุยกันดีๆ เพราะปวดคอจะแย่ แบมือกระดิกนิ้วเป็เชิงขอมืออีกคน
คนอะไรตัวสูงอย่างกะเปรต ชาติที่แล้วตีพ่อตีแม่ก่อนตายหรือไงกัน
ดวงตาคู่ดุมองมืออีกคนที่ขยับกระดิกไปมาขอมืออย่างน่าตีจนมุมปากกระตุก แต่ก็ยอมยื่นมือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยรอยแผลทั้งจากอาวุธเพื่อสังหารคนเลวและจากการจับกระทะควงตะหลิวเป็พ่อครัวใหญ่ของเหลาอาหารอี๋นั่ว
เหลาอาหารอันดับหนึ่งของเมืองหลวงเนื่องจากรสชาติอาหารที่ลำเลิศจนขุนนางบางคนที่มากินยังกล่าวว่า รสชาติราวกับอาหารที่อยู่ในงานเลี้ยงของวังหลวงเลยทีเดียว
เหลาอาหารอี๋นั่วนี้ก็เป็หนึ่งในร้านค้ามากมายของตระกูลหยางที่พึ่งได้ขึ้นมาเป็อันดับหนึ่งเนื่องจากเปลี่ยนตัวพ่อครัวใหญ่เมื่อสองปีก่อน พาเอาบรรดาเหลาอาหารที่โด่งดังก่อนหน้าคับแค้นใจและหาวิธีแย่งชิงพ่อครัวคนเก่ง แต่ไม่เคยมีใครได้พบหน้าเลยซักคน จนได้แต่กัดน้ำตายอมรับความจริงว่าเหลาอาหารของตนไม่มีทางสู้รสชาติของอาหารที่ราวกับพ่อครัวหลวงลงมาทำเองได้
มือขาวซีดรีบจับยึดมือหนาของคนตรงหน้าไว้ทันที ก่อนจะลากนิ้วเล็กของมืออีกข้างเป็ตัวอักษรช้าๆ ลงบนฝ่ามือของอีกคน
ััแ่เบาจากปลายนิ้วเล็กพาให้เ้าของมือหนารู้สึกแปลกๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มเมื่อรู้ความหมายว่าเ้าตัวเล็กตรงหน้า้าอะไรจากตัวอักษรยึกยือนี่
อยากแกล้ง...
ความรู้สึกนี้พุ่งวาบเข้ามาในจิตใจจนรอยยิ้มร้ายลอบผุดขึ้นที่ริมฝีปากหนาได้รูปก่อนจะกลายเป็เรียบตึงสนิทเหมือนเดิมเมื่อคนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองกันอย่างคาดหวัง
จึก จึก จึก 'ข้าหิวข้าว'
"เ้าเขียนอะไรยึกยักๆ บนมือข้า ข้าอ่านไม่ออก"
จึก! จึก! จึก! 'ข้า! หิว! ข้าว!'
"จิ้มมือข้าเล่นอยู่อย่างนี้ วันนี้จะได้รู้ไหมว่าเ้า้าอะไร"
ข้าพูดไม่ได้ไงโว้ยยยย เ้าคนหล่อนี่!!!
ดวงตาสวยตวัดค้อนใส่อีกคน ร่างบอบบางโวยวายในใจ เขียนมือก็ไม่รู้เื่ ขอโทษได้ไหมล่ะ พึ่งมาเข้าร่างนี้ได้สองสัปดาห์ ไง ขอเวลาฝึกให้กันได้ไหม เหลือวิธีสุดท้ายแล้วสินะ ไม่อยากแต๊ะอั๋งคนหล่อเลยจริงๆ แต่มันไม่ทางเลือกแล้วจริงๆ จริงจริ๊งงงงง
หมับ
โครกกกกกก~
เป็ไงล่ะชัดแจ้งไหมเสียงท้องร้องข้า มือเ้ายังสั่นะเืเลยนะ
อายมาก แต่ไม่ไหวแล้ววว ข้าหิว!!
ตาคู่คมเบิกกว้างเมื่อมือขาวดึงมือใหญ่ของตัวเองไปทาบทับหน้าท้องบางโดยไม่คำนึงถึงธรรมเนียมความใกล้ชิดระหว่างเกอกับบุรุษ
น้องของเ้าน่าจับมาฟาดก้นแล้วลงโทษให้นั่งคัดข้อปฎิบัติระหว่างเกอกับกับบุรุษเป็ร้อยจบจริงๆ หยางอี้เวย!!
ปลายหูของคนตาดุตอนนี้ขึ้นสีร้อนจัดเมื่อมือหนาที่ชะงักเกร็งจากการได้ััความนุ่มนิ่มภายใต้เสื้อผ้าเนื้อดีนั่น
ทำไมเสื้อผ้าของเหล่าเกอถึงได้บางขนาดนี้นะ ถ้าเกิดเดินชนกันก็สามารถััถึงผิวเนื้อด้านในได้เลยซิ!
คงต้องหาเวลาเข้าเฝ้าเสด็จลุงให้บรรดาเกอทั้งหลายใส่เสื้อผ้าหลายชั้นกว่านี้เสียแล้ว
อะแฮ่ม!
ร่างสูงดึงมือกลับมาก่อนจะกระแอมในลำคอ เบนสายตาไปทางอื่นเมื่อเห็นใบหน้างามภายใต้ผ้าคลุมขึ้นสีแดงจัด ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตาอย่างเขินอายเสียงท้องร้องของตัวเอง
"ตามข้ามา ข้าเป็พ่อครัวของเหลาอาหารอี๋นั่วตรงหน้า ข้าจะทำอาหารให้เ้ากินเองก่อนที่จะมีใครมาเป็ลมเป็แล้งให้เหลาอาหารข้าอับอายเสียชื่อ"
ร่างหนาหมุนกายเดินนำคนหิวโซไปยังทางเข้าเหลาอาหารด้านหลัง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องครัวส่วนตัวของพ่อครัวใหญ่ที่จะทำอาหารขึ้นโต๊ะด้วยตนเองเฉพาะขุนนางที่จองห้องส่วนตัวมาทานที่เหลาแห่งนี้เท่านั้น
ทางคนหิวโซที่ว่าเกือบจะะโชกลมด้วยความดีใจที่จะได้หาอาหารมาลงท้องเสียที แถมพี่ชายสุดหล่อตรงหน้ายังเป็พ่อครัวของเหลาอาหารที่ส่งกลิ่นเต้าหู้ผัดเสฉวนของโปรดของตนออกมาอีกด้วย
งานนี้พุงกางแน่ๆ อี้เฟิงงง ~
ขาเล็กเล็กเดินสลับวิ่งตามแผ่นหลังกว้างไปอย่างร่าเริง มือบางลูบท้องที่กำลังสั่นะเืด้วยความหิวอย่างปลอบโยน รออีกนิดนะ อีกนิดเดียว~
จมูกเล็กสูดกลิ่นอาหารหอมๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะดึงชายแขนเสื้อของพ่อครัวสุดหล่อ เมื่อเห็นเสี่ยวเอ้อหนุ่มคนนึงยกเต้าหู้ผัดเสฉวนเดินสวนออกจากห้องครัวไปอย่างตื่นเต้น ก่อนจะชี้ให้คนหล่อใจดีเห็นเป็ทำนองว่าอยากกินเมนูนี้
คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาเป็ประกายของอีกคนเมื่อมองไปที่จานเต้าหู้ผัดเสฉวนที่เขาเพิ่งคิดค้นขึ้นมาเมื่อสัปดาห์แล้ว ชายเสื้อที่ถูกกระตุกรัวๆ บ่งบอกว่าเกอตะกละคนนี้อยากกินมากแค่ไหน
ใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้าให้เกอตระกูลหยางก่อนจะเป็ฝ่ายดึงแขนเสื้ออีกคนให้ตามเร็วๆ ก่อนจะหนีไปซุกซนก่อเื่ที่ไหนอีก
ก่อนเดินเข้าประตูหลังของเหลาอาหารร่างสูงของพ่อครัวจำเป็ได้ส่งสัญญาณกับคนสนิทให้ไปแจ้งพี่ชายของเ้าเด็กหลงแล้วว่าตนจะดูแลให้เอง คาดว่าตอนนี้จวนตระกูลหยางคงพลิกเรือนทุกหลังในเรือนจนพังหมดแล้วกระมัง
หลังเข้ามาในห้องครัวส่วนตัวมือใหญ่ก็ดันหลังเ้าตัวตะกละในสายตาให้นั่งบนเก้าอี้ในครัวอย่างเรียบร้อย พลางส่งสายตาดุกำชับไม่ให้ก่อเื่ ถ้าเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นกับคุณชายน้อยคนนี้อีก เหลาอาหารที่ใช้เป็สถานที่สืบความลับของพวกขุนนางฝ่ายกบฎอาจจะจมไปกับกองเพลิงเพราะความพิโรธของคนตระกูลหยางก็เป็ได้
มือหนาหยิบจับวัตถุดิบเพื่อเตรียมทำเมนูที่เกอน้อย้ากินอย่างคล่องแคล่ว หยิบเต้าหู้อ่อนสีขาวรสจืดมาหั่นเป็สี่เหลี่ยมขนาดไม่เล็กเกินไปอย่างชำนาญในการใช้มีด เพียงพริบตา เ้าเต้าหู้ขาวทั้งหลายก็ลงไปส่งเสียงซู่ซ่าอยู่ในกระทะใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำมันร้อน ซึ่งอี้เฟิงก็มองไม่ทันว่าพ่อครัวหน้าหล่อหุ่นดีกล้ามเป็มัดๆ ตรงหน้าเตรียมไว้ั้แ่ตอนไหน
อึก
แค่กลิ่นของเต้าหู้ที่ลงไปทอดพอเหลืองในกระทะก็พาให้จะกละในสายตาพ่อครัวร่างสูงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ได้แล้ว
เ้าตัวเล็กลุกขึ้นเขยิบเดินไปอยู่ข้างหลังคนตัวสูง แอบเบี่ยงตัวเล็กน้อยมองเต้าหู้ในกระทะตาเป็มัน
พ่อครัวใหญ่ส่งสายตาดุให้อีกคนกลับไปนั่งที่แต่ดูเหมือนเ้าตัวตะกละน้อยจะสนใจแต่เต้าหู้ขาวทอด เลยได้แต่เตือนตนเองให้ระวังอย่าถอยหลังไปชนร่างกายบอบบางนั่นแทน
ตัวตะกละก็คือตัวตะกละ
มือหนาใช้กระชอนไม้ไผ่สานห่างๆ ตักเต้าหู้สีเหลืองสวยในกระทะได้ในครั้งเดียวไปวางพักไว้ ก่อนจะเปลี่ยนกะทะใบใหม่ใส่น้ำมันลงไปเล็กน้อยรอจนน้ำมันร้อนได้ที่ก็ใส่กระเทียมสับกับขิงสับลงไปเจียวให้กลิ่นหอมลอยฟุ้งไปทั่วห้อง แล้วใส่เนื้อชิ้นเล็กที่เตรียมไว้ก่อนหน้าลงไปผัดให้สุก
หลังจากนั้นก็ได้เวลาของน้ำมันพริกสูตรเด็ดที่ลองทำสำเร็จหลังจากได้เจอวัตถุดิบใหม่ที่มีกลิ่นหอมแรงและรสเผ็ดชาเป็เอกลักษณ์มาจากพ่อค้าคนนึงที่เรียกมันว่าพริกเสฉวน
กว่าการทดลองทำน้ำมันพริกสูตรนี้จะสำเร็จก็ทำให้องค์รักษ์ประจำตัวที่ทำหน้าที่เป็หนูทดลองอาหารสูตรใหม่ทุกครั้ง ลิ้นชาจนแทบพูดกันไม่รู้เื่เลยทีเดียว
มือหยาบกร้านใช้กระบวยไม้อันเล็กตักน้ำมันพริกสีสวยกลิ่นหอมฉุยใส่ลงไปในกระทะ ก่อนจะใช้ตะหลิวผัดเนื้อให้คลุกกับน้ำมันพริกจนเคลือบเนื้อทุกชิ้น จากนั้นก็ใส่น้ำมันหอยนางรม ซีอิ๊วจากถั่วเหลือง น้ำตาลกรวดก้อนเล็กตัดเค็มเล็กน้อย น้ำมันงา และเหล้าจีนลงในกระทะเหล็ก
มือที่กำลังคนตะหลิวชะงักเล็กน้อยเพราะใบหน้าเล็กที่ยื่นมามองกระทะจนชิดกับไหล่หนาของตน
มือหนาขยับผัดของในกระทะไม่กี่ครั้งก่อนจะเติมน้ำซุปลงไปหนึ่งกระบวย รอจนเดือดอีกรอบก่อนจะเติมแป้งมันที่ผสมน้ำไว้แล้ว รอจนทุกอย่างได้ที่ก็ใส่เต้าหู้ขาวทอดที่พักไว้ ใช้ตะหลิวตะล่อมน้ำในกระทะให้เคลือบเต้าหู้ขาวจนสีสวยก่อนจะตักเต้าหู้ผัดเสฉวนใส่ลงในจานพร้อมกับใส่ต้นหอมซอยละเอียดสีเขียวสดเพื่อตกแต่งอาหารจานนี้ให้น่ากินมากยิ่งขึ้น
หันไปหาเ้าคนหิวโหยที่แทบจะเอาตัวเองลงไปในกระทะเมื้อกี้ ก็ต้องขมวดคิ้วส่ายหน้าเมื่อเห็นอีกคนมีข้าวสวยหอมกรุ่นอยู่ในถ้วยเล็กบนมือข้างนึง ส่วนอีกข้างถือตะเกรียบไม้พร้อมกินจ้องมองมายังจานผัดเต้าหู้เสฉวนอย่างไม่วางตา
คนตระกูลหยางปล่อยปละละเลยมารยาทของคุณชายน้อยมากเกินไปรึเปล่า ตามใจจนจะเสียคนแล้ว อีกหน่อยจะตบแต่งกับใครได้
ร่างของพ่อครัวที่คิดเื่อนาคตของคนอื่นไปไกลวางอาหารที่ตนคิดค้นขึ้นใหม่และค่อนข้างขึ้นชื่อในตอนนี้ของเหลาอาหารอี๋นั่วไว้ข้างหน้าอีกคน แล้วถอยออกมานั่งเก้าอี้ด้านข้างปล่อยให้อีกคนดึงผ้าที่ปิดคลุมใบหน้าโฉมสะคราญที่คนทั้งเมืองหลวงแสนเสียดายออกมาวางบนตัก หากเกอผู้งดงามคนนี้ไม่เป็ใบ้ในอนาคตอาจจะได้ตบแต่งเป็ถึงพระชายาขององค์ชายซักคนเป็แน่
ปากบางแย้มรอยยิ้มสวยให้คนที่นั่งอยู่ด้านข้างตาพร่าเบลอไปกับรอยยิ้มหวานนั่นจนใจกระตุก
มือเล็กใช้ตะเกียบคีบก้อนเต้าหู้ที่ตอนนี้เคลือบไปด้วยน้ำซอสสีสวยจนน่ากินวางลงบนถ้วยข้าว ก่อนจะพุ้ยทั้งกับทั้งข้าวคำโตเข้าปาก เคี้ยวข้าวคำโตจนแก้มขาวป่องออกมาเหมือนกระรอกที่กำลังสะสมอาหารในหน้าหนาว
อร่อย!!!
อร่อยมาก!!! อร่อยแบบแสงสีรุ้งพุ่งออกจากปาก!!
อร่อยระดับเดียวกับร้านมิชลินที่เคยไปกินเมื่อชาติที่แล้วเลย!!
ดวงตากลมสวยเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาอย่างมีความสุข แม้ตอนนี้ปลายจมูกและปากจะเริ่มเห่อแดงจากความเผ็ดของเต้าหูผัดเสฉวนแสนอร่อยก็ตาม
รสชาติของซอสเผ็ด เค็มมีตัดรสหวานเล็กน้อย กับความชาซ่าที่ปลายลิ้นเข้ากันอย่างดีกับเต้าหู้ที่ผิวนอกกรอบเล็กน้อยแต่ภายในนุ่มจนเมื่อกัดไปแล้วทำให้รสชาติของซอสที่เคลือบอยู่ด้านนอกคลุกเค้ากับเต้าหู้รสอ่อนกลายเป็ความลงตัวที่แสนพิเศษ!!
อร่อยยยโว้ยยยยย รสชาติที่ชอบ ชีวิตที่ใช่!
คนงามที่ตอนนี้อารมณ์ดีสุดขีดปล่อยมือจากถ้วยข้าวมายกนิ้วโป้งแสดงท่าทางว่าสุดยอด ดีเลิศ เด็ดขาด อันดับหนี่ง ใส่พ่อครัวสกิลตะหลิวทองคำ ที่ทำหน้างงไม่เข้าใจท่าทางแปลกประหลาดของอีกคน
ใบหน้าหล่อคมของคนเป็พ่อครัวส่ายหัวให้กิริยาขาดมารยาทของเกอตัวน้อยด้วยความอ่อนใจ ก่อนจะรีบพุ่งตัวไปตักน้ำเต้าหู้ใส่ลูกท้อเชื่อมชิ้นเล็ก ใส่กระบอกแก้วไม้ให้อีกคนดื่มแก้เผ็ด
เผ็ด!!! ฮือออ เผ็ดมากกก!
กินสี่ห้าคำแรกไม่เป็ไร คำต่อไปเผ็ดยันก้านสมอง!!!
อี้เฟิงก็ลืมไปว่าร่างนี้ทั้งชีวิตกินแต่ของรสจืดรสหวานมาตลอด พอมาเจอของรสเผ็ดเข้าไปร่างกายคงปรับตัวไม่ได้
ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงจัดลามไปยังลำคอ ปากเล็กบวมเจ่อกว่าเดิม เหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มใบหน้า หยาดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยเพราะความเผ็ดร้อนที่ได้รับ
แกร่ก!
มือเล็กทิ้งตะเกียบกับถ้วยข้าวที่ถืออยู่ก่อนจะวิ่งวนรอบโต๊ะอาหารพร้อมกับเอามือโบกพัดไปที่ปากเพื่อระบายรสความเผ็ดร้อนไปด้วย
ฮือออ ช่วยด้วยยยย เผ็ดจนหูอื้อจะะเิแล้วว แง้!!!!
------------------------------------------------------
ขอบคุณภาพประกอบ https://quiethousebnb.com/%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%88%E0%B8%B5%E0%B8%99-%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B8%B3%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B9%80%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%B9%E0%B9%89/
ทุกคนคงสังเกตได้ ว่าบทพูดมีค่อนข้างน้อย เพราะเราค่อนข้างติดการบรรยายมากกว่า เพราะสามารถบรรยายรวบรัดไปได้เลย ;-; รวบรัดแล้วล่ะ แบบได้กินตอนที่สี่ 55555555
1K
