เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        แม้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้จะค่อนข้างแปลกประหลาดแต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาเลย ดังนั้นหลังจากกระซิบพูดคุยกันสักพักฝูงชนก็ต่างแยกย้ายกันกลับไปทำงาน แม้ว่าจะมีข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องนี้แต่มันก็ไม่มีผลกระทบมากนัก ทุกคนต่างมีเรื่องน่าอายที่ปิดบังไว้และมันก็แค่บังเอิญเกิดขึ้นกับผู้บริหารระดับสูงเท่านั้นเอง

        หญิงสาวบางคนเรียกรถพยาบาลมารับคนที่น่าสงสารอย่างจางฟู่กุ้ยคนนี้ แต่ก็เพียงเท่านั้นไม่มีใครเข้าไปสนใจดูแลเขาอีก

        หญิงสาวแผนกประชาสัมพันธ์มองดูหยางเฉินและโม่เชี่ยนนีจากไปอย่างงุนงงเล็กน้อย แต่พวกเธอก็ทำได้เพียงกลับไปข้างบนแล้วก็รอเท่านั้น

        หยางเฉินตามโม่เชี่ยนนีไปยังลานจอดรถที่ว่างเปล่าไม่มีรถยนต์สักคันจอดอยู่ที่นี่

        เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปในมุมหนึ่งของลานจอดรถและทันใดนั้นเองใบหน้าที่ว่างปล่าปราศจากจิตวิญญาณก็หันกลับมาหาหยางเฉินพร้อมรอยยิ้ม

        หยางเฉินทิ้งระยะห่างระหว่างเขากับโม่เชี่ยนนีพอสมควรและเมื่อเห็นว่าโม่เชี่ยนนีไม่ได้พูดอะไรเขาก็ไม่ได้ตกใจและกลับเอาบุหรี่ขึ้นมาสูบแทน

        "ผมจำได้ว่าผมบอกไปแล้วนะว่าอย่ามายุ่งกับผม ไม่งั้นจะไม่มีการปรานีใดๆ อีก"

        โม่เชี่ยนนีเบ้ปากกล่าวว่า"ที่รัก คุณพูดอะไรน่ะ ฉันไม่เข้าใจ?"

        "หยุดแกล้งทำได้แล้ว"หยางเฉินยิ้มลูบคาง พลางกล่าวต่อว่า"คุณแสดงไม่มีความเหมือนเลยสักนิด นอกจากรูปร่างและลักษณะแล้ว ไม่มีอย่างอื่นที่เหมือนเลยสักนิด"

        โม่เชี่ยนนีเผยท่าทีสนใจพลางกล่าวว่า"คุณกำลังสงสัยวิชาลอกเลียนแบบของฉันงั้นเหรอคะ"

        หยางเฉินส่ายหัว

        "ไม่ใช่ผมรู้ว่าคุณตั้งใจ ถ้าคุณต้องการ คุณก็สามารถเลียนแบบได้แนบเนียนกว่านี้อีกน้ำหอมที่คุณใช้แต่เดิมเป็นชนิดเดียวกับเธอแต่คุณก็เปลี่ยนจากน้ำหอมกุชชี่มาเป็นลังโคม เพื่อให้ผมสังเกตได้"

        "แล้วคุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่ต้องการที่จะปิดบังคุณ?"โม่เชี่ยนนีเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม

        หยางเฉินพ่นควันเป็นรูปวงแหวนพลางกล่าวว่า"ยังต้องถามอีกเหรอ? โม่เชี่ยนนีตัวปลอมยืนอยู่ข้างหน้าผมดังนั้นโม่เชี่ยนนีตัวจริงคงอยู่ที่ไหนสักที "

        "ฉลาดมาก"

        หญิงสาวหันข้างไปเล็กน้อยจากนั้นก็เลื่อนมือขึ้นมาที่ใบหน้าด้วยความเร็วปานสายฟ้าจากนั้นรูปลักษณ์ของเธอก็เปลี่ยนไป ใบหน้าอันเย้ายวนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากฮันเนียะ ที่เคยปลอมเป็นถังถังเมื่อคราวก่อน

        "คุณฮันเนียะผมไม่ค่อยแน่ใจนักว่าทำไมนิกายยามาตะของคุณถึงกล้าทำอะไรแบบนี้หลายครั้งในประเทศจีนแต่ผมเชื่อว่าพวกคุณมาหาผิดคนแล้ว ผมเพิ่งกลับมาที่นี่เพื่อสนุกกับชีวิตวัยเกษียณถ้าพวกคุณมาหาผมเพื่อชวนกินข้าวล่ะก็ ผมก็ยินดีต้อนรับแต่นี่พวกคุณกลับลักพาตัวคนใกล้ชิดผม และแม้กระทั่งการปลอมตัวเป็นพวกเขาอีกนี่เป็นเรื่องที่ยากจะให้อภัย คุณเป็นถึงหนึ่งในสามจินนินของนิกายยามาตะคุณกล้าทำเรื่องที่น่าอับอายขนาดนี้ได้อย่างไร"

        ริมฝีปากแดงฉ่ำของฮันเนียะเผยอขึ้นมาเล็กน้อย

        "ท่านเฮดีส ถ้าท่านต้องการดื่มชาหรือรับประทานอาหาร หรือแม้แต่นอนกับท่านฮันเนียะคนนี้ก็ยินดีที่จะปรนนิบัติท่าน ด้วยเกียรติของฮันเนียะเลย... แต่…ท่านต้องมอบก็อดสโตนมาก่อน ฉันรับประกันได้เลยว่าเพื่อนสาวของท่านคุณโม่เชี่ยนนีจะปลอดภัย และฉันยังคืนชุดของเธอให้ท่านด้วย ท่านอาจไม่รู้เรื่องนี้แต่ฉันเอามาแม้กระทั่งชุดชั้นในและกางเกงในเลยเชียวแหละ"

        "ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่รู้ว่าศิลาเทพเจ้าคืออะไร" หยางเฉินยกมือขึ้น

        "เป็นไปไม่ได้"ฮันเนียะแย้มยิ้มสวย "ถึงแม้ว่าคนทั้งโลกจะไม่รู้ว่าศิลาเทพเจ้าคืออะไรแต่ในฐานะที่ท่านเป็นคนเดียวที่รอดชีวิตจากการอาบแสงของศิลาเทพเจ้าเข้าไปแล้วท่านสมควรรู้ความหมายของมันมากกว่าใครทุกอย่างที่เกิดขึ้นในอดีตเพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าคุณเป็นคนเดียวที่น่าจะมีก็อดสโตน!"

        หยางเฉินตบหน้าผากพร้อมกล่าวว่า

        "ทำไมคุณถึงไม่เชื่อผมคุณพูดภาษาจีนกลางได้ยอดเยี่ยมมาก คุณรู้หรือไม่ว่าคนจีนมักจะเห็นความซื่อสัตย์เหนือสิ่งอื่นใด"

        "ท่านไม่ใช่มนุษย์ซะหน่อย"ฮันเนียะหัวเราะในลำคอ "ท่านไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตนเยี่ยงมนุษย์"

        "ผมไม่ชอบที่คุณพูดเช่นนั้นผมมีสองแขนสองขา โดยเฉพาะท่อนล่างอันใหญ่ยาวแล้ว ผมไม่ใช่มนุษย์หรือยังไง?"หยางเฉินกล่าวเสียงเศร้า

        "ฉันไม่ต้องการพูดคุยเรื่องนี้ท่านไม่ใช่มนุษย์ ตัวท่านเองย่อมรู้ตัวเองดีที่สุด" ฮันเนียะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา"ฉันแค่ต้องการก็อดสโตน ถ้าหากท่านให้มันแก่พวกเราแน่นอนว่าเราย่อมเห็นท่านเป็นมิตรแท้ที่ใกล้ชิดที่สุด"

        "ไม่ว่าผมจะมีหรือไม่มีก็อดสโตนแต่ผมก็ไม่กล้าที่จะกลายเป็นพันธมิตรกับนิกายยามาตะ การเป็นพันธมิตรกับนิกายยามาตะเท่ากับว่ากลายเป็นศัตรูกับทุกคนเลยไม่ใช่หรือไร? ไม่ต้องพูดถึงประเทศอื่นแค่ภายในประเทศของคุณเอง ทาคามากาฮาระและกลุ่มอื่นๆ ต่างก็ต่อต้านพวกของคุณผมไม่ต้องการแกว่งเท้าหาเสี้ยนหรอกนะ" หยางเฉินส่ายหัว

        "เป็นความผิดของฉันเองบางทีเราอาจต้องเจรจาต่อรองด้วยวิธีการอื่นในขณะที่เพื่อนสาวของคุณต้องกลายเป็นเหยื่อเพราะการปฏิเสธของท่าน" ฮันเนียะตอบโต้อย่างเย็นชา

        หยางเฉินขยี้บุหรี่กับพื้นพร้อมกล่าวว่า

        "ผมเชื่อว่าคุณไม่ได้มาที่นี่เพียงคนเดียวผมเดาว่าต้องมีอย่างน้อยสองคนซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งใกล้นี่รวมถึงหัวหน้าสุดสวยของผมด้วย"

        ฮันเนียะกล่าวอย่างหน้าตายว่า

        "สมกับเป็นท่านเฮดีสจริงๆแต่แล้วยังไงล่ะ ความสามารถในการซ่อนตัวของทานุกินั้นยอดเยี่ยมที่สุดในโลกถึงแม้จะเป็นท่านก็ไม่สามารถหาเขาเจอได้"

        "ทานุกิหนึ่งในสามจินนิน… ผมได้ยินมาว่าเขาเป็นนักฆ่าที่เก่งที่สุดในประเทศญี่ปุ่นเขาก็ย่อมเป็นคนที่แข็งแกร่ง" หยางเฉินพยักหน้าอย่างพอใจ

        "หืม?อย่าบอกนะว่าท่านต้องการจะเปลี่ยนใจ? ท่านไม่คิดหรือว่ามันจะดีกว่าหรือถ้าให้ความร่วมมือกับเรา? อย่าลืมสิเพื่อนสาวของคุณอยู่ในมือของพวกเรา"ฮันเนียะพูดขึ้นพร้อมหัวเราะคิกคัก

        "ไม่ๆๆ" หยางเฉินส่ายนิ้วชี้ไปมาพลางกล่าว "ผมไม่คิดว่ามันจำเป็นที่จะต้องเข้าไปหาปัญหาถึงแม้ผมอาจไม่สามารถค้นหาพวกเขาได้ในตอนนี้ก็ตาม แต่เมื่อมีคุณอยู่ที่นี่พวกเขาย่อมนำเธอมาคืนผมถึงที่"

        ได้ยินดังนั้นฮันเนียะก็เข้าใจความหมายที่หยางเฉินบอกทันทีใบหน้าของเธอกลายเป็นเย็นชาพร้อมกล่าวว่า

        "เฮดีส นี่ท่านคิดจริงๆ หรือว่าฉันจะยอมเป็นหมูให้คุณเชือดได้ง่ายๆ? อย่าประเมินความภาคภูมิใจของฉันในฐานะหนึ่งในสามจินนินของจักรวรรดิญี่ปุ่นต่ำเกินไปนักเลย!"

        "อย่างนั้นก็ต้องรบกวนคุณฮันเนียะตรวจสอบด้วยตัวเองแล้ว"หยางเฉินมองหญิงสาวอย่างใจเย็น

        รอยยิ้มแปลกๆเผยให้เห็นบนริมฝีปากของฮันเนียะ ร่างกายของเธอค่อยๆ กลายเป็นภาพเบลอและหายลับไปจากสายตา!

        หยางเฉินยังคงนิ่งเฉยจากนั้นก็เหยียดมือซ้ายของเขาไปในอากาศใช้สองนิ้วคว้าอะไรบางอย่าง!

        ชิ้ง!!!

        เสียงเสียดสีของโลหะดังออกมา

        ฮันเนียะที่เพิ่งจะใช้มีดแอบลอบทำร้ายก็มาหยุดอยู่ที่หน้าหยางเฉินมีดในมือของเธอถูกนิ้วของหยางเฉิน ขัดขวางไว้!

        หยางเฉินไม่ให้โอกาสฮันเนียะได้ตอบโต้นิ้วมือของเขาขยับเล็กน้อย!

        เคร้ง!!!

        อีกครั้งที่เสียงแหลมดังกึกก้องมีดในมือฮันเนียะได้หักเป็นสองท่อนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!

        เธอทั้งโกรธทั้งตกใจ รีบปล่อยมีดทิ้ง จากนั้นร่างกายของเธอก็หายตัวไปอีกครั้ง...

        วูบหวืด!!!

        ดาวกระจายสองอันพุ่งเข้าหาหน้าท้องหยางเฉินเขาไม่ได้หลบจากนั้นวาดมืออย่างแผ่วเบาดาวกระจายทั้งสองก็ถูกเขารวบไว้ได้อย่างสมบูรณ์!

        เมื่อเห็นรอยสีเขียวบนดาวกระจายหยางเฉินก็เดาะลิ้นกล่าวว่า "พิษนี้เพียงพอที่จะล้มช้างได้ถึงสามตัวคุณทำกับผมขนาดนี้เลยเหรอ คุณฮันเนียะ"

        การลอบโจมตีของฮันเนียะผิดพลาดอีกเป็นครั้งที่สองมันสร้างความตกตะลึงให้กับเธอเป็นอย่างมาก ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายผู้นี้!

        แต่ถ้าหากไม่อาจเอาชนะได้ก็ย่อมต้องถอยหนี นินจาไม่ใช่ซามูไร รักษาชีวิตไว้นั้นสำคัญกว่าภารกิจ!

        ทักษะการหลบหนีเป็นหนึ่งในความสามารถที่นินจาพึงจะต้องมีในฐานะที่เป็นถึงจินนิน ฮันเนียะสมควรรู้ซึ้งถึงศาสตร์แห่งการหลบหนี

        ฮันเนียะทำการขว้างดาวกระจายอาบพิษไปอีกครั้งจากนั้นร่างกายของเธอก็ค่อยๆ หายไป ทั่วทั้งลานจอดรถต่างมีเสียงฝีเท้าของเธอแต่กลับไม่มีร่างของเธอปรากฏให้เห็น

        หยางเฉินมุ่งหน้าไปยังรั้วของลานจอดรถทุกย่างก้าวที่มุ่งหน้าไป เขาได้หลบดาวกระจายไปด้วย และคว้าจับมันไว้บางส่วน

        เมื่อหยางเฉินใกล้ถึงรั้วเขาก็ขว้างดาวกระจายที่ยืดมาก่อนหน้านี้ ใส่พื้นที่ว่างเปล่าด้านหน้าของรั้วทันที!

        ฉึก!!!

        ดาวกระจายพุ่งฉีกผ่านอากาศอย่างรวดเร็วและกระทบเข้ากับอะไรบางอย่างก่อนจะถึงรั้ว จนมีของเหลวสีแดงไหลซึมออกมา!

        ฮันเนียะที่หายตัวไปก่อนหน้านี้ทันใดนั้นก็ปรากฏตัวออกมาดั่งเล่นกลบนแขนของเธอมีแผลที่ถูกโจมตีด้วยดาวกระจายอยู่!

        ดาวกระจายพิษถูกใช้โดยคนอื่นนอกจากฮันเนียะเธอไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้ เธอจะได้สัมผัสรสชาติยาพิษของตัวเอง!

        ทันใดนั้นเธอก็เอาสมุนไพรบางอย่างออกมาแล้วกลืนมันเข้าไปอย่างรวดเร็ว!

        "นั่นก็แค่ยาแก้พิษธรรมดาแต่พิษที่อยู่ในดาวกระจายนั้นเป็นพิษชนิดพิเศษที่เหนือชั้นกว่ามาก คุณฮันเนียะคุณยังสามารถใช้ทักษะของนินจาหลบหนีอยู่หรือไม่" หยางเฉินเดินตรงไปด้านหน้าของฮันเนียะและพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม