ไป๋จิ่นห้าวพาเธอกับเฉียวปินปิน เดินลัดเลาะไปตึกร้างหลังโรงเรียน
ก่อนออกจากโรงอาหาร ไป๋จิ่นห้าวไม่ได้อธิบายว่าจะพาเธอไปเล่นสนุกอะไร
พูดแต่ว่า ‘ถึงแล้วก็รู้เอง’
เธอไม่ได้ถามอะไรออกไป ก็เหมือนอย่างที่ไป๋จิ่นห้าวบอกนั่นแหละ ถึงแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง
ไป๋จิ่นห้าวหยุดเดินตรงที่ด้านหน้าของตึกร้างตึกหนึ่งของโรงเรียน แล้วหันมาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย “ถึงแล้วลูกพี่ จะเข้าข้างในเลยหรือเปล่า”
เข้าก็เข้าสิ ทำไมถึงต้องทำเหมือนมีลับลมคมในอะไรขนาดนั้นด้วย
“อือ”
พอเธอผงกศีรษะ ไป๋จิ่นห้าวก็ล้วงกระเป๋าหยิบการ์ดสีดำขอบเงินใบหนึ่งออกมา แล้วก้าวขึ้นบันไดไปเคาะประตูผุพังนั่น เป็จังหวะ 12 121 12 123 สงสัยเป็โค้ดลับระหว่างเด็กพวกนี้แน่ ๆ
แต่โค้ดลับนี่มันจะค่อนข้างจะ….
ปัญญาอ่อนไปหน่อยหรือเปล่า…
ั้แ่ฮารุมาถึงโรงเรียนนี้สายยันกลางวัน ก็ไม่รู้ว่าแสดงสีหน้าเอือมระอาไปแล้วกี่ครั้ง….
ไป๋จิ่นห้าวเคาะไม่นานก็มีเด็กนักเรียนทำสีผมเขียวเรืองแสงสุดจ๊าบแสบตามาเปิดประตูให้
จากนั้นไป๋จิ่นห้าวยื่นการ์ดแข็งสีดำขอบเงิน เขียนว่า ‘สมาชิกVVVIP คลับเกมเมอร์ใต้ดินของโรงเรียนอินเตอร์ลั่วซินเฉิง’ ให้นักเรียนที่มาเปิดประตู
น่าจะเป็ธรรมเนียมปฏิบัติล่ะม้างงง ถถถถ
นักเรียนชายสีผมจุดจ๊าบคนนั้น ทำหน้าเก๊กหล่อเหลือบตาดูการ์ดสีดำนั่นผ่าน ๆ ไป
จากนั้นก็เปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วหลีกทางให้ไป๋จิ่นห้าวเข้าไป
ไป๋จิ่นห้าวเห็นดังนั้น จึงรีบหันหน้ากวักมือเรียกฮารุกับเฉียวปินปินทันที
ฮารุกับเฉียวปินปิน เห็นไป๋จิ่นห้าวกวักมือเรียกพวกตัวเอง จึงเดินขึ้นบันไดไปหาไป๋จิ่นห้าวที่หน้าประตูเส็งเคร็งนั่น
เธอกับเฉียวปินปินเดินไปหยุดยืนข้าง ๆ ไป๋จิ่นห้าว ตรงข้ามกับนักเรียนสีผมสุดจี๊ดนั่น
นักเรียนคนนั้นพินิจมองเธอกับเฉียวปินปินเล็กน้อย และหันหน้าไปถามกับไป๋จิ่นห้าว
“สวัสดีปินปิน ไม่คิดว่านายจะมาที่คลับของเราด้วย นี่เพื่อนใหม่หรอ ไม่คุ้นหน้าเลย” นักเรียนคนที่มาเปิดประตูชี้นิ้วไปที่ฮารุ ก่อยจะเอ่ยถามไป๋จิ่นห้าว
“อือ ลูกพี่ฉันเอง” ไป๋จิ่นพยักหน้าตอบคำถาม
“ลูกพี่แกเนี่ยนะ แกมีลูกพี่ั้แ่เมื่อไหร่”
“วันนี้”
“อ่อ แล้วพาทำอะไรมาดูพวกเราแข่งเกมหรือไง”
“ไม่ใช่ พามาแข่ง” ไป๋จิ่นห้าวตอบอีกฝ่ายด้วยสีหน้าท่าทางไร้อารมณ์สุด ๆ
จะถามอะไรกันนักกันหนา ไอ้พวกมองคนแค่ภายนอก
เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวให้ลูกพี่ของเขาลงแข่ง จะกระซิบบอกให้ตบไอ้พูดมากนี่ให้ยับเลย
นักเรียนสีผมสุดจี๊ดเอ่ยถามน้ำเสียงสูงไม่อยากจะเชื่อแฝงไปด้วยเยาะเย้ย
“พามาแข่ง? อย่าบอกนะว่าจะพามาแข่งกับพวกเราน่ะ เด็กน้อยคนนี้อะนะ นี่เธอรู้หรือว่ากดสมัครเกมยังไงจะพามาแข่งกับพวกเรา บ้าไปแล้วหรอวะจิ่นห้าว”
“เดี๋ยวก็รู้เองแหละน่า หยุดพูดมากได้แล้ว พวกเราเข้าข้างในได้ยัง สักทีเถอะ หวังอี้หมิน”
ฮารุได้ยินอีกฝ่ายเยาะเย้ยตัวเอง มุมปากกระตุกเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป ทำเพียงยืนเท้าเอวจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาขุ่นเคือง
หวังอี้หมินเหรอ ฮารุจดชื่ออีกฝ่ายเอาไว้ในหัว และบอกตัวเองว่า คนแรกที่จะเลือกแข่งด้วย จากนั้นจะตบให้ยับก็คือ ไอ้แมลงวันหัวเขียวผู้นี้!
ส่วนเฉียวปินปินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ เขายกมือขึ้นมาแคะหูแล้วพูดด้วยความแหนงหน่าย “หนวกหู”
ในที่สุด…
เฉียวปินปินก็พูดสักที!
ไป๋จิ่นห้าวได้ยินเสียงเฉียวปินปินพูดก็เผยสีหน้าความประหลาดใจ
‘ไอ้นี่มันเลิกทำตัวเป็อากาศธาตุแล้วเหรอ’
หวังอี้หมินไม่ได้พูดอะไรอีก พาทั้งสามคนเดินเข้าด้านใน
ทั้งสี่เดินลงบันไดมาหยุดที่ประตูประตูหนึ่ง เป็ประตูเป็อะลูมิเนียมสีดำ ซึ่งต้องสแกนบัตรเข้าไปอีกที
พอเข้าด้านในฮารุกับเฉียวปินปินตกตะลึงเล็กน้อย ส่วนอีกสองคนเข้ามาบ่อยจนชินกับการตกแต่งอย่างอลังการงานสร้าง เลยไม่รู้สึกรู้สาอะไร
สไตล์การตกแต่งด้านในเหมือนอยู่ในคลับเกมหรู ๆ มันดูไฮเทคหรูหราไปหมดทุกส่วน
แถมยังแยกโซนเอาไว้เป็ระเบียบเรียบร้อยอีกด้วย
มีทั้งโซนเกมตู้เหมือนกับในห้าง การตกแต่งโซนนั้นถอดแบบออกมาจากในห้างเปี๊ยบ
ทั้งเกมกดในยุค80s-90s ก็ตกแต่งได้เหมือนร้านเกมในยุค 8-90s
และยังมีคอมพิวเตอร์ระดับโปรเพลเยอร์ไว้อีกประมาณ 20 เครื่อง ราวกับนั่งอยู่ในร้านเน็ตคาเฟ่อีก
มีห้องเกม VR แยกไว้อีกด้วย มีเขียนป้ายบอกไว้อะนะ
แถมยังมีห้องกระจกไว้สำหรับการแข่งขันเกมแยกไว้อีกห้องหนึ่ง
ส่วนด้านนอกมีโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่เอาไว้ฉายภาพการแข่งขันเกมในที่นี้
โซนอีกด้านเป็บาร์และอาหาร บาร์ที่ไม่มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ มีแต่น้ำแร่ นม น้ำอัดลม และอาหารแช่แข็งไว้บริการ ~
เป็์ของพวกบ้าเกมของจริง ไม่ต้องออกไปซื้ออาหารให้ยุ่งยาก เพราะที่นี่มีครบครัน
ฮารุกวาดสายตามองรอบ ๆ ก็อดจะอุทานออกมาได้ความตะลึงงันไม่ได้ ‘นี่มันออกจะเกินหน่อยแล้ว!’
ไป๋จิ่นห้าวเหลือบมองฮารุ ก็เห็นอีกฝ่ายยังคงกวาดสายตารอบ ๆ อย่างเรียบเฉย สีหน้าของเขาอดจะแสดงความผิดหวังขึ้นมา
อะไรอะ
นึกว่าลูกพี่จะช็อคทำหน้าอ้าปากค้างซะอีก เมื่อเห็นคลับเกมใต้ดินของโรงเรียน ทำไมถึงยังทำหน้าเรียบเฉยได้อีก ไม่เข้าใจคนเทพ ๆ เลยจริง ๆ
นี่มันเป็คลับเกมใต้ดินในโรงเรียนหนึ่งเดียวของโลกเลยนะ
จะมีนักเรียนโรงเรียนไหน ขวัญกล้าเอาตึกร้างของโรงเรียนมาแอบสร้างคลับใต้ดินของโรงเรียนแบบนี้ได้อีก
ถ้าไม่ใช่…
‘หยางลี่จวิน’ หลานชายของผู้นำ 7 ตระกูลมหาเศรษฐีทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ
พูดถึงปีศาจ ปีศาจก็มา
หยางลี่จวินเป็เด็กหนุ่มหน้าตาดี ผิวขาวราวหิมะ ร่างบางยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนซะอีก ตากับปากของเขาเหมือนจะยิ้มอยู่ตลอดเวลา
ทำให้คนอื่นคิดว่าเขาเป็คนเข้าถึงง่าย
“ว้าว ๆ ดูสิวันนี้ใครมาเยือนถึงที่” หยางลี่จวินเดินมาหยุดอยู่ที่หน้ากลุ่มของฮารุ แล้วหันไปทักทายไป๋จิ่นห้าวอย่างเป็กันเอง
หยางลี่จวินเป็หนึ่งในนักเรียนมัธยมปลายปี 1 ห้อง 6 แต่ไม่เคยเข้าไปเรียนเลยสักครั้งั้แ่เปิดภาคเรียนมา
ไป๋จิ่นห้าวปากกระตุก เขาก็มาวันเว้นวันอยู่แล้ว ปกติไม่เห็นไอ้คนตรงหน้านี่จะเดินมาทักทายอะไร
เมื่อหยางลี่จวินเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบกลับ ก็หน้ามคนถามไป๋จิ่นห้าวต่อ
“ท่านเทพจะมาแข่งอะไรเหรอวันนี้ จะมากินพวกเราเท่าไหร่ดีวันนี้”
ไป๋จิ่นห้าวเผลอกลอกตาใส่อีกฝ่าย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย
“เปล่า วันนี้พาคนมาแข่ง”
หยางลี่จวินไม่คิดว่าไป๋จิ่นห้าวพาเด็กสาวคนนึงมาแข่ง เลยมองข้ามฮารุไป สายตาไปตกอยู่ที่เฉียวปินปินที่ยืนขนาบอยู่ข้างฮารุแทน
“คนไหนล่ะ เห ไม่รู้มาก่อนว่าลูกผู้อำนวยการชอบเล่นเกมนี่นา”
“ไม่ใช่ไอ้นั่น คนตรงกลางต่างหากล่ะ” ไป๋จิ่นห้าวเริ่มจะรำคาญอีกฝ่ายที่ถามไม่หยุด
“ห๊าา พูดเป็เล่นน่าา เอาจริงดิ เอาเด็กน้อยที่ไหนมาแข่งล่ะเนี่ย” หยางลี่จวินทำท่าตกอกใ
ฮารุชักจะมีน้ำโหเลย ะโด่าออกไปเต็มเสียง ทันทีที่คนแซ่หยางบอกว่าเธอเป็เด็กน้อย “เด็กน้อยบ้านแกน่ะสิ บ้านแกทั้งบ้านแหละเป็เด็กน้อย”
อุตส่าห์เก๊กขรึมมาทั้งสายจรดเที่ยง ต้องมาเสียจริตเพราะไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ มาเรียกเธอว่า ‘เด็กน้อย’ เด็กน้อยเป็คำต้องห้าม
ใครก็ห้ามเรียกเธอว่าเด็กน้อย!
เธอเป็คนที่จบปริญญาเอกนะ แค่หน้าตากับอีคิวเหมือนเด็กไปหน่อยเท่านั้นเอง
แต่ เธอ-ไม่-ใช่-เด็ก-น้อย-แล้ว!
“โอ้ เ้าอารมณ์ไม่เบา” หยางลี่จวินพูดด้วยน้ำเสียงขบขัน ทำให้คนอื่น ๆ เปล่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ
ไป๋จิ่นห้าวเห็นลูกพี่ของเขา ถูกหยามเกียรติก็เอ่ยพูดกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงโมโห
“หุบปากเน่า ๆ ของแกได้แล้ว หยางลี่จวิน”
หยางลี่จวินไม่ต่อล้อต่อเถียงยกมือขึ้นมาขอยกธงขาว ได้เห็นหน้าโกรธจนดำคล้ำของฝั่งนั้นแล้ว แค่นี้ก็ทำให้เขาเบิกบานใจไปค่อนวันละล่ะนะ
“อ่า ๆ เพื่อนนักเรียนคนนี้จะเลือกแข่งเกมอะไร แล้วกับใครเหรอ หรือจะให้กระผมคุณชายคนนี้เลือกให้เองดี เด็ก ๆ! คนที่แรงค์ต่ำสุดมาแข่งไว้หน้าอีกฝ่ายก่อนซิ”
“ไม่ต้อง ฉันเลือกเอง แข่งกับไอ้แมลงวันหัวเขียวนั่น เกมมือถือ AOV” ฮารุพูดพลางชี้ไปที่หวังอี้หมินที่กำลังหัวเราะร่า ก็หุบปากฉับทันที พลางส่งสายตาอาฆาตแค้นไปให้อีกฝ่าย
ช่างกล้าเรียกเขาว่า แมลงวันหัวเขียว พ่อจะตบให้ร้องไห้หาบรรพบุรุษไม่ทันทีเลย
“อู้ววว เลือกได้เก่งซะด้วย” หยางจวินแสยะยิ้มร้ายกาจ
หวังอี้หมินผู้นี้ ถึงแม้จะมีนิสัยเลอะเทอะ แฟชั่นที่ทำให้คนอื่นเข้าไม่ถึงไปบ้าง ถือว่าเป็เกมเมอร์ที่เก่งติดอันดับ 1 ใน 10 ของคลับนี้เลยทีเดียว
184
