หนูน้อยผู้เป็นที่รักของเหล่าจอมโจรแห่งขุนเขา

บทที่ 30 ไม่อยากกินกับเจ้า! 

หลังจากจัดห้องเรียบร้อยแล้ว ซูจือจือก็ไปกินอาหารเย็นกับกู้ชิงหนิง

ในสำนักศึกษามีโรงครัว นักเรียนทุกคนต้องไปกินอาหารที่โรงครัวพร้อมกัน

แต่ละคนจะได้ข้าวหนึ่งชาม กับข้าวมีทั้งผักและเนื้อ พร้อมน้ำซุปหนึ่งถ้วยเล็ก

บรรดาคุณชายจากตระกูลร่ำรวยต่างบ่นกันเป็นส่วนใหญ่ พวกเขาต้องไปตักอาหารเองและอาหารก็ดูธรรมดาเมื่อเทียบกับที่บ้าน

ซูจือจือไม่รู้สึกว่าต้องปรับตัวอะไร นางกลับรู้สึกว่ามันคล้ายกับตอนเข้าแถวตักข้าวในหมู่บ้าน เพียงแต่คนตักข้าวให้ไม่ใช่ท่านแม่กับแม่เฒ่าชิวแล้วเท่านั้น

ซูจือจือยืดตัวขึ้นเล็กน้อย ยื่นชามที่นางนำมาจากบ้านให้กับลุงจางที่คอยตักข้าว 

"ท่านลุงเจ้าขา ช่วยตักข้าวให้ข้ามากหน่อยนะเจ้าคะ ข้ากินหมดแน่นอน"

ลุงจางเห็นว่าเป็นนักเรียนที่เพิ่งมาใหม่ ดูน่ารักว่าง่าย ทั้งพูดจาไพเราะ

"ได้เลย ได้เลย ข้าตักให้เท่านี้ก่อน ถ้าไม่พอค่อยมาตักเพิ่มนะ"

ซูจือจือรับชามข้าวมา "ขอบคุณท่านลุงเจ้าค่ะ"

กู้ชิงหนิงที่ยืนต่อแถวอยู่หลังซูจือจือยื่นชามเล็กไปให้

"ท่านลุงจาง ข้าขอแค่ครึ่งเดียวของที่จือจือตักไปก็พอแล้วเจ้าค่ะ"

หลี่เสาเอ๋อร์ที่เดินผ่านมาเห็นภาพนั้นเข้า ก็แค่นเสียงหัวเราะอย่างดูแคลนในลำคอ

คนชนบทก็คือคนชนบท ถึงขนาดยิ้มทักทายกับผู้รับใช้ในครัวโดยไม่รู้สึกอับอายเลยสักนิด

เด็กหญิงใบหน้าแหลมที่เดินตามหลังนางมีนามว่าโจวเสี่ยวเมิ่ง

โจวเสี่ยวเมิ่งถือกล่องอาหารมาวางบนโต๊ะ จัดวางอาหารเจ็ดแปดจาน

มีทั้งปลา เนื้อ อาหารรสเค็มและหวาน

โจวเสี่ยวเมิ่งพูดเอาใจหลี่เสาเอ๋อร์ว่า "เสาเอ๋อร์ กินได้แล้ว"

หลี่เสาเอ๋อร์เป็นคนเลือกกิน ทุกวันอาหารของนางล้วนเป็นฝีมือแม่ครัวตระกูลหลี่ แล้วให้หญิงรับใช้นำมาส่งที่สำนักศึกษา

อาหารมีปริมาณมากและหลากหลายจนหลี่เสาเอ๋อร์กินไม่หมด นางจะให้บรรดาผู้ติดตามกินด้วย

หลี่เสาเอ๋อร์พยักหน้าเบา ๆ ราวกับนกยูงที่เชิดหน้าอย่างสูงส่ง

"อืม กินเถิด"

นางชิมไปสองคำ รู้สึกว่าปลาไม่สดพอ เนื้อไม่นุ่มพอ ผักรสจืดเกินไป

กินไปเพียงไม่กี่คำก็วางตะเกียบ ข้าวที่เหลือก็ให้หญิงรับใช้นำกลับไปทิ้ง

เมื่อหันไปเห็นซูจือจือกับกู้ชิงหนิงกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย พูดคุยหัวเราะกันอยู่อย่างมีความสุข

ชามข้าวของซูจือจือที่เดิมเต็มจนล้น บัดนี้กินจนเห็นก้นชาม นางยังต้องไปตักเพิ่มอีกชาม

หลี่เสาเอ๋อร์บ่นเบา ๆ "ช่างกินเหมือนหมูจริง กินมากเหลือเกิน"

ประโยคนี้ทำให้โจวเสี่ยวเมิ่งและคนอื่น ๆ สีหน้าไม่ดี พวกนางคิดว่าหลี่เสาเอ๋อร์กำลังด่าพวกนาง

อีกด้านหนึ่ง

ซูจือจือกินอย่างมีความสุขจริง ๆ

แม้รสชาติอาหารจะธรรมดา ไม่อร่อยเท่าที่อู่อิงเหนียงทำ แต่ซูจือจือเรียนมาทั้งวันยามนี้กินอะไรก็รู้สึกอร่อยไปหมด

กู้ชิงหนิงมองดูซูจือจือที่ตักข้าวมาชามที่สองด้วยความตกตะลึง

"จือจือ เจ้ากินได้หมดจริงหรือ?"

ซูจือจือกินเร็วแต่ไม่น่าเกลียด ให้ความรู้สึกว่านางกินอย่างเอร็ดอร่อย

"กินหมดได้สิ บิดามารดาของข้าบอกว่า ข้าว ผัก ล้วนเป็นของมีค่าปลูกขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ห้ามสิ้นเปลือง"

คิ้วของกู้ชิงหนิงคลายออก ยิ้มอย่างอ่อนโยน

"จือจือ เจ้ากินเก่งจริง ๆ ถ้าเจ้าไปเล่นที่บ้านข้า มารดาข้าต้องชอบเจ้ามากแน่ ๆ"

ซูจือจือเอ่ยตอบ "เจ้าเป็นสหายของข้า ถ้าเจ้ามาเล่นที่หมู่บ้านของพวกเรา ทุกคนก็จะต้องชอบเจ้าเช่นกัน"

หลังจากทั้งสองกินอาหารเสร็จแล้ว เดินออกมาจากโรงครัว ก็พบกับเซวียเช่อ

เซวียเช่อยืนอยู่ใต้ต้นไม้เพียงลำพัง ในมือถือม้วนตำรา

ดูเหมือนว่าเขากำลังอ่านหนังสือ แต่ก็ดูคล้ายกำลังรอใครบางคนอยู่

"อาเช่อ เจ้ากินข้าวเสร็จแล้วหรือ?" ซูจือจือจูงกู้ชิงหนิงเดินเข้าไปหา

เมื่อเซวียเช่อเห็นซูจือจือ บรรยากาศที่ดูไม่เป็นมิตรรอบกายเขาก็จางหายไป

"จือจือ อืม ข้ากินเสร็จแล้ว"

ซูจือจือแนะนำให้รู้จัก "อาเช่อนี่คือกู้ชิงหนิง พวกเจ้าเคยพบกันมาก่อน"

เซวียเช่อและกู้ชิงหนิงต่างก็จำกันได้

ด้วยความที่เคยถูกโจรร้ายคนเดียวกันจับตัวไป ความทรงจำนั้นจึงฝังใจยิ่งนัก

เซวียเช่อถามซูจือจือว่า "วันนี้เรียนเป็นอย่างไรบ้าง? เข้าใจทั้งหมดหรือไม่?"

ซูจือจือพยักหน้า "เข้าใจ งานที่อาจารย์มอบหมายข้าก็ทำได้ เซวียเช่อเพื่อนร่วมชั้นของเจ้าที่หอเหวินเต้าล้วนอายุมากกว่าเจ้าใช่หรือไม่?"

เซวียเช่อพยักหน้า "อายุมากกว่าข้าเล็กน้อย"

ส่วนใหญ่ในหอเหวินเต้าจะมีเด็กอายุแปดถึงสิบปี

เซวียเช่ออายุเพียงหกปี เป็นผู้ที่อายุน้อยที่สุด

ซูจือจือ กู้ชิงหนิง และเซวียเช่อ ทั้งสามคนพูดคุยกันครู่หนึ่ง จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับที่พัก

ก่อนจากกัน ซูจือจือยังนัดกับเซวียเช่อว่าพรุ่งนี้จะกินอาหารด้วยกัน

หลี่เสาเอ้อร์เดินออกมาจากโรงครัว เงยหน้าขึ้นก็เห็นเซวียเช่อพอดี

หลี่เสาเอ้อร์กล่าวอย่างไม่พอใจ "ผู้ใดกัน? เหตุใดจึงมีคนมาพูดคุยกับซูจือจือ?"

โจวเสี่ยวเมิ่งเชิดคางแหลมของนางขึ้น กระซิบข้างหูหลี่เสาเอ้อร์ "ดูเหมือนจะเป็นศิษย์จากในเขาที่มาพร้อมกับซูจือจืออยู่ที่หอเหวินเต้า"

"หอเหวินเต้า?" หลี่เสาเอ้อร์อุทานด้วยความประหลาดใจ

ทั้งที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกนาง แต่กลับได้ไปอยู่หอเหวินเต้าเสียแล้ว

...

กู้ชิงหนิงและซูจือจือต่างหลับสบายในคืนนั้น

เด็กน้อยทั้งสองหลับยาวจนถึงรุ่งเช้า จนกระทั่งเสียงระฆังปลุกดังขึ้น พวกนางจึงลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยดวงตาที่ยังง่วงงุน

หลังจากล้างหน้าล้างตาอย่างง่าย ๆ ทั้งสองก็ไปที่โรงครัวเพื่อกินอาหารเช้า

อาหารเช้ามีโจ๊กหนึ่งชามและซาลาเปาสองลูก

ซูจือจือกัดคำหนึ่ง พบว่าเป็นซาลาเปาไส้ผัก ข้างในไม่มีเนื้อ!

ซูจือจือเบ้ปาก นางอยากร้องไห้ยิ่งนัก

ในชั่วขณะนั้น นางคิดถึงซาลาเปาหมูป่าที่แม่เฒ่าชิวทำให้อย่างสุดหัวใจ

มันหอมจนน้ำมันไหลเชียว~~~

เซวียเช่อก็ตักอาหารเช้าจากด้านหลัง เดินตรงไปยังที่นั่งของซูจือจือและกู้ชิงหนิง

"เจ้าคือเซวียเช่อหรือ?" หลี่เสาเอ้อร์ขวางทางเดินของเซวียเช่อเอาไว้

เซวียเช่อมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ ไม่พูดอะไร

เพิ่งมาอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ เขายังไม่ค่อยคุ้นเคยกับการพบปะผู้คนแปลกหน้า

"ข้าชื่อหลี่เสาเอ๋อร์ บิดาของข้าเป็นหัวหน้าเสมียนแห่งเมืองสวินโจว ข้าได้ยินว่าเจ้ากับซูจือจือมาจากบนเขา ข้าเตรียมขนมมาให้ พวกเจ้าจะกินด้วยกันกับข้าก็ได้"

หลี่เสาเอ๋อร์เอี้ยวตัวชี้ไปที่โต๊ะข้าง ๆ บนนั้นมีขนมวางอยู่หลายจาน

ขนมพวกนั้นทำโดยแม่ครัวที่นางจ้างมาด้วยเงินก้อนใหญ่ หลายครอบครัวในเมืองยังไม่เคยได้ลิ้มลองเลยด้วยซ้ำ

หลี่เสาเอ๋อร์คาดว่าซูจือจือกับเซวียเช่อที่มาจากบนเขาคงไม่เคยเห็นขนมพวกนี้มาก่อน

เมื่อซูจือจือกับเซวียเช่อมากินขนม นางก็จะฉวยโอกาสเยาะเย้ยพวกเขาเสียหน่อย

สายตาของเซวียเช่อทอดมองขนมหลากสีสันเหล่านั้น ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย

หวานเลี่ยน หยาบกระด้าง

ก่อนหน้านี้ตอนเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยง ขนมอันประณีตในวังเขายังกินได้ไม่กี่คำ แล้วจะกินขนมที่หลี่เสาเอ๋อร์นำมาได้อย่างไร

"ไม่ต้องหรอก" เซวียเช่อตอบโดยไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

หลี่เสาเอ๋อร์คงไม่คิดว่าเซวียเช่อจะปฏิเสธ จึงรู้สึกอับอายและโกรธในคราวเดียวกัน

เพื่อนร่วมสำนักศึกษาทุกคนล้วนอยากเล่นกับนางทั้งนั้น

นางวิ่งตามไปขวางหน้าเซวียเช่ออีกครั้งแล้วถามว่า

"ทำไมกัน? มันด้อยกว่าซาลาเปาสองลูกในมือเจ้าหรือ?"

ดวงตาของเซวียเช่อฉายแววรำคาญ "ข้าไม่อยากกิน และไม่อยากกินกับเจ้าด้วย"

ซูจือจือโบกมือเรียกเซวียเช่อพอดี "อาเช่อ รีบมาเร็วเข้า ถ้าไม่รีบกินจะไปเรียนไม่ทัน"

เซวียเช่อตอบรับ "มาแล้ว"

เขาเดินอ้อมหลี่เสาเอ๋อร์ไปนั่งข้างซูจือจือเพื่อกินอาหารด้วยกัน

หลี่เสาเอ๋อร์ยืนอยู่กับที่ ลำคอแดงก่ำด้วยความอับอายที่ถูกเซวียเช่อและซูจือจือเมินเฉย

ตั้งแต่ซูจือจือมาเมื่อวาน นางก็ไม่ฟังคำของตน แม้แต่เซวียเช่อก็ไม่แยแสตนเช่นกัน

พวกชาวบ้านจากในเขาสองคนนี้ กล้าดีอย่างไร?

ปกติมีแต่นางที่คอยกีดกันผู้อื่น แต่พวกเขากลับกล้าปฏิเสธนาง?

โจวเสี่ยวเมิ่งดึงแขนเสื้อของหลีเสาเอ๋อร์ "เสาเอ๋อร์ พวกเรายังจะกินข้าวกันหรือไม่?"

หลี่เสาเอ๋อร์คว้าขนมชิ้นหนึ่งขว้างใส่หน้าโจวเสี่ยวเมิ่งทันที "เสียงดังน่ารำคาญ!"

โจวเสี่ยวเมิ่งรับขนมด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วยัดเข้าปากคำโต