“อ่า~” สองมือน้อยจิกลึกลงที่ไหล่หนาที่จับประคองตัวไว้ท้องน้อยหดเกร็งยามที่เ้าสิ่งนั้นเข้ามาจนสุด ราวกับว่ามันขยายใหญ่กว่าเมื่อครู่เสียอีกจนนางรู้สึกอึดอัดไปหมด
“ชอบให้ข้าทำเช่นนี้หรือไม่?” โม่อี้เฟิงก้มลงกัดใบหูเล็กเขาถามเสียงแหบพร่าก่อนจะจุมพิตริมฝีปากเล็กอย่างเอาแต่ใจลิ้นหนาดูดดุนััภายในโพรงปากนุ่มนิ่มควานหาจุดอ่อนไหวอย่างช่ำชอง
“อื้อ~” เสียงหวานครางออกมาเบาๆ ยามที่เขาััถูกจุดอ่อนไหวในโพรงปาก
โม่อี้เฟิงถอนริมฝีปากออกเขาจ้องมองใบหน้าแดงก่ำนั้นก่อนจะลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำทั้งที่สองร่างยังสอดผสานกันอยู่ฟางซูซินใที่จู่ๆเขาก็ลุกขึ้นนางจึงรีบกอดคอเขาทั้งขาเรียวก็เกี่ยวรัดเอวสอบไว้แน่นเช่นกัน ชายหนุ่มประคองร่างน้อยเดินมุ่งไปยังเตียงนอนใหญ่ระหว่างการก้าวเดินมันทำให้เอวสอบขยับไปมากว่าจะถึงเตียงนอนฟางซูซินก็แทบจะเสร็จสมไปอีกรอบ
โม่อี้เฟิงวางร่างบางลงนอนราบกับเตียงนุ่มจับเข่านางให้แยกแล้วกดลงขนานกับเตียงก่อนจะดันแก่นกายเข้าไปจนสุด
“อื้ม~” เสียงครางต่ำดังออกมาจากลำคอหนาเขารู้สึกพึงพอใจกับความคับแน่นนี้ของนางยิ่งนักทั้งยังตอดรัดเขาเสียแทบจะทนไม่ไหว “ตรงนี้ของเ้าดียิ่งนัก”เขาเอ่ยขึ้นทั้งยังจงใจลูบไล้เนินสาวของนางด้วย
ฟางซูซินที่สติแทบจะไม่มีเมื่อได้ยินเขาเอ่ยเช่นนั้นก็ยังรู้สึกอับอายจนหน้าแดงก่ำนางเม้มปากแน่นกลัวว่าจะเผลอหลุดสิ่งที่อยู่ในใจออกไปจนหมด...เขาน่ะมันคนหน้าไม่อายอยู่แล้ว
“ทำไม? ไม่ชอบให้ข้าพูดเช่นนี้หรือ?”เห็นแก้มแดงๆของนางก็คิดว่าอีกฝ่ายคงจะเขินอายกับคำพูดของเขาเมื่อครู่จึงก้มลงหอมแก้มนุ่มนิ่มหนักๆ ฟอดใหญ่ “หากไม่ชอบก็ต้องปรับตัวเพราะว่าข้าจะพูดเช่นนี้อีกเรื่อยๆ”เขาเป็คนที่หากว่าชอบเขาก็จะบอกว่าชอบไม่ชอบก็บอกว่าไม่ชอบ
“คนหน้าไม่อาย”ฟางซูซินหันหน้าหนีไปอีกทางเอ่ยขึ้นเสียงเบาราวกับรำพึงรำพันอยู่กับตนเองแต่อีกฝ่ายที่เป็ถึงแม่ทัพใหญ่มีหรือจะไม่ได้ยิน โม่อี้เฟิงยิ้มมุมปากก่อนจะกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วงเพื่อเป็การลงโทษเด็กน้อยที่กล้าต่อว่าเขา
“อ๊ะ อ๊ะ~ ทะ ท่านแม่ทัพ ช้า...ช้าหน่อยเ้าค่ะ” นางทั้งจุกทั้งอึดอัดไปหมด จู่ๆเขาก็โยกขยับอย่างรวดเร็วจนนางแทบจะหายใจไม่ทันอยู่แล้วสองมือที่ดันหน้าอกก็ถูกเขารวบไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียว
“เมื่อครู่เ้าว่าอะไร?” เขาเอ่ยเสียงต่ำอันที่จริงเขาไม่ใช่คนเ้าคิดเ้าแค้นแต่ก็ไม่เคยปล่อยให้ใครมาว่ากล่าวกันได้ง่ายๆ
เขาได้ยินหรือ? นางคิดว่าตนเองเพียงแค่ต่อว่าเขาในใจเท่านั้นไม่คิดว่าจะพลั้งปากพูดมันออกมาเช่นนี้
“ขะ ข้า...อ๊า~”ยิ่งนางพูดเขาก็ยิ่งขยับเอวสอบเร็วขึ้นฟางซูซินในตอนนี้ไม่สามารถรวบรวมสติไว้ได้แล้วนางแอ่นอกขึ้นยามที่เขาก้มลงมาสองเต้าอวบเสียงหยาบโลนดังขึ้นยามที่เขาดูดดึงยอดปทุมอย่างดุดันโม่อี้เฟิงไม่สนใจพูดคุยกับคนตัวเล็กอีกเขาอัดสะโพกเข้าออกอย่างรวดเร็วทั้งมือทั้งปากก็ทำหน้าที่ได้เป็อย่างดี
“ซี๊ด~” โม่อี้เฟิงครางเสียงกระเส่า เขาใกล้จะเสร็จแล้ว
“อ๊ะๆ ทะ ท่าน...แม่ทัพ อื้อ~” ฟางซูซินก็เช่นกันนางถูกเขาชักนำจนไม่อาจจะอดทนได้อีกต่อไป
โม่อี้เฟิงเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเขาปล่อยมือที่พันธนาการข้อมือเล็กมาจับเอวบางให้มั่นแล้วกระแทกกระทั้นเอวสอบจนรับรู้ได้ถึงแรงบีบรัดถี่รัวเสียงเล็กร้องออกมาในตอนที่นางเสร็จสมอีกครั้งโม่อี้เฟิงใช้จังหวะสุดท้ายในการกระแทกเอวสอบก่อนจะปลดปล่อยสายธารร้อนระอุในโพรงนุ่มที่บีบรัดเขาไม่คลาย
“แฮ่ก แฮ่ก”ฟางซูซินสิ้นเรี่ยวแรงนอนปวกเปียกเป็ปลาตาย นางหอบหายใจอย่างหนักหน่วงเมื่อครู่นางคิดว่าตนเองจะตายแล้วเสียอีกทั้งหัวใจก็ยังเต้นระรัวไม่หยุด
โม่อี้เฟิงก้มลงจุมพิตหน้าผากมนที่ชื้นเหงื่อจนเส้นผมของนางแนบกับแก้มแดงๆเขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยให้ไปแนบใบหูนางอย่างอ่อนโยนเมื่อครู่เขารู้ว่าตนเอาแต่ใจจนทำให้นางเป็เช่นนี้ แต่ก็นะ...เขาเองก็หยุดไม่ได้เช่นกัน
โม่อี้เฟิงถอดถอนแก่นกายใหญ่ออกจะช่องทางรักจนน้ำสีขาวขุ่นไหลตามออกมาเขาหยิบผ้าสะอาดมาเช็ดทำความสะอาดให้ทั้งนางและก็ตนเองก่อนจะจับตัวให้อีกฝ่ายนอนคว่ำหน้า
ฟางซูซินที่เหนื่อยล้าจนแทบจะหลับไปทั้งอย่างนั้นก็ต้องสะดุ้งตื่นเมื่อรู้สึกถึงบางสิ่งที่ร้อนลวกกำลังจดจ่ออยู่ที่บั้นท้ายของนางจึงหันหน้าไปดูก็พบว่าเขากำลังนำส่วนใหญ่โตเข้ามาในช่องทางรักอีกครั้งนี่เขายังจะทำอีกอย่างนั้นหรือ?
“เ้าคงไม่คิดว่าข้าจะพอใจในครั้งเดียวหรอกนะ”ราวกับรู้ว่านางคิดสิ่งใดอยู่ เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะค่อยๆ ดันแก่นกายใหญ่เข้ามาอีกครั้งครานี้มันไม่เจ็บเท่ากับครั้งก่อนแต่เื่ขนาดกับความอึดอัดนั้นไม่ได้แตกต่างกันเลย
“อ่า~” ฟางซูซินรีบซุกใบหน้าลงกับหมอนเพื่อไม่ให้เสียงใดหลุดออกมาอีก
โม่อี้เฟิงก้มลงแนบลำตัวหนาให้บดเบียดเข้าหาร่างเล็กเขากระซิบข้างใบหูของนางอย่างยั่วเย้าว่า
“พรุ่งนี้เ้าต้องเสียงแหบแน่ๆ “ก่อนจะค่อยๆขยับโยกอีกครั้ง ฟางซูซินได้แต่ต่อว่าเขาอยู่ในใจโม่อี้เฟิงกระแทกกระทั้นเข้าออกต่ออย่างไม่ลดละเป็เช่นนี้อยู่ค่อนคืนกว่าในห้องจะสงบลงฟางซูซินที่ถูกเขาจับพลิกตัวเปลี่ยนท่าทางไปมาก็ถึงกับหลับไปก่อนที่เขาจะเสร็จสมในครั้งสุดท้ายนางเหนื่อยแทบจะขาดใจตาย
เช้าวันรุ่งขึ้น
ฟางซูซินตื่นขึ้นมาอีกทีก็ถูกแสงแดดแยงตาเสียแล้วนางนอนนิ่งคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็หน้าแดงก่ำ ความทรงจำต่างๆเริ่มร้อยเรียงอย่างต่อเนื่อง บทรักอันเร้าร้อนที่นางทำกับเขาเมื่อคืนยังติดอยู่ในความทรงจำแน่นฟางซูซินรีบสะบัดหัวขับไล่ภาพพวกนั้นออกไปก่อนจะเอ่ยเรียกให้ลี่ซือเข้ามา
ลี่ซือเตรียมพร้อมนานแล้วนางเดินเข้ามาด้านในก็เห็นฟางซูซินกำลังจะลุกขึ้นนั่งเห็นอีกฝ่ายเบ้หน้าออกมาด้วยความเจ็บนางจึงรีบเข้าไปช่วยประคองอย่างรวดเร็วก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
“ฮูหยินท่านเป็อย่างไรบ้างเ้าคะ?” ทั้งที่สวมชุดนอนอยู่แต่ก็เห็นร่องรอยบางส่วนที่อยู่นอกเหนือการปกปิดจากเสื้อผ้าเห็นรอยแดงเป็จ่ำๆพวกนั้นลี่ซือก็อดไม่ได้ที่จะตาแดง นางเอ่ยถามเสียงสั่นว่า
“ท่านแม่ทัพทำร้ายท่านหรือเ้าคะตามเนื้อตัวของท่านจึงได้มีรอยพวกนี้”ฟางซูซินที่กำลังรู้สึกเจ็บกึ่งกลางกายอยู่นั้นถึงกับหยุดชะงักนางจ้องมองลี่ซืออย่างงุนงง รอยอะไรกัน?
“ก็รอยที่อยู่ตามลำคอ หน้าอกของท่านอย่างไรเ้าคะ?”ลี่ซืออธิบายเพิ่ม
ฟางซูซินได้ยินเช่นนั้นจึงรีบก้มลงดูก็เห็นเป็อย่างที่ลี่ซือว่าไว้จริงๆรอยพวกนี้นอกจากท่านแม่ทัพแล้วจะเป็ผู้ใดทำได้อีกใบหน้าจึงเห่อร้อนด้วยความอับอายรอยนั้นดูน่ากลัวแต่นางไม่ได้รู้สึกเจ็บแต่อย่างใดจะเจ็บก็มีเพียงส่วนเดียวเท่านั้นเมื่อคืนไม่รู้ว่าตนเองเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ว่าเขาทำกับนางอย่างไรบ้างคงจะไม่ได้ทำแบบนั้นกับนางในตอนที่นางกำลังหลับอยู่หรอกนะ
“ข้าไม่เป็ไร เ้าช่วยเตรียมน้ำให้ข้าอาบหน่อยเถิด”ฟางซูซินเอ่ยเสียงอ่อนโยนเพื่อให้สาวใช้คลายใจลงคงจะสายมากแล้วท้องของนางจึงร้องประท้วงโครกครากอยู่หลายครั้ง
“เ้าค่ะ” ลี่ซือรับคำพร้อมกับรีบไปเตรียมน้ำอาบให้นายหญิงนางจะจดจำไว้ว่าท่านแม่ทัพนั้นเป็คนไม่ดีเขาทำร้ายฮูหยินของนางลี่ซือช่วยฟางซูซินอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก็ออกมานั่งทานอาหารที่ถูกยกมาให้ทานเสร็จก็มีสาวใช้ผู้หนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยยานางเอ่ยขึ้นว่า
“เรียนฮูหยิน นายท่านสั่งไว้ว่ายามที่ท่านตื่นแล้วให้ดื่มยาแก้ปวดนี้เ้าค่ะ”นางเอ่ยก่อนจะวางถ้วยยาที่มีน้ำสีดำข้นอยู่ในนั้นแล้วเอ่ยต่ออีกว่า“แล้วก็ขี้ผี้งแก้บวมช้ำเ้าค่ะ นายท่านบอกว่าฮูหยินรู้ว่าควรจะทาตรงไหน”
ฟางซูซินได้ยินคำบอกเล่าจากสาวใช้ก็หน้าแดงก่ำ รีบรับของแล้วก็ให้อีกฝ่ายกลับไปได้มองดูถ้วยยากับตลับขี้ผึ้งก็นึกแค้นอยู่ในใจ นางพลาดที่ตรงไหนกันถึงได้เป็เช่นนี้
16K
