ชั้นอนุบาล
ครูประจำชั้น: “หนูซาชิโตขึ้นอยากเป็อะไรคะ?” (ครูประจำชั้นผู้หญิง)
ซาชิ : “อยากเป็ผู้กล้าครับ”
ครูประจำชั้น: “ดีมากเลยเป็ความฝันที่น่ารักมากนะคะ”
เพื่อนร่วมห้อง: “ฮ่าๆๆๆๆ”
ชั้นประถมศึกษาปีที่6
ครูประจำชั้น: “หนูซาชิโตขึ้นอยากเป็อะไรคะ?”
ซาชิ : “อยากเป็ผู้กล้าครับ”
ครูประจำชั้น: “ดีค่ะเป็ความฝันที่ฟังดูน่าสนุกจังเลยนะ”
เพื่อนร่วมห้อง: “ฮ่าๆๆๆๆ”
ชั้นมัธยมศึกษาปีที่3
ครูประจำชั้น: “ซาชิ เป้าหมายในชีวิตอยากเป็อะไร?จะเอาแบบที่เขียนในแบบสอบถามจริงๆ นะเหรอ?”
ซาชิ : “ใช่ครับครูผมอยากเป็ผู้กล้าครับ”
ครูประจำชั้น: “เฮ้อ นี่มันใช่ที่เรียกว่าโรคเด็กม.2 หรือเปล่านะ?”
เพื่อนร่วมห้อง: “โรคเด็ก ม.2ละ! ขนาดอยู่ ม.3 แล้ว ยังจะป่วยโรค ม.2อยู่อีก ฮ่าๆ!”
เพื่อนร่วมห้อง: “สงสัยจะบ้า”
เพื่อนร่วมห้อง: “โตขนาดนี้แล้วยังอยากเป็เหมือนในการ์ตูนอีก!”
ชั้นมัธยมศึกษาปีที่5
ครูประจำชั้นผู้ชาย: “ซาชิ!! ทำไมถึงได้ตอบแบบสอบถามแบบนี้?! อย่ามาทำอะไรบ้าๆ นะนี่แกอยู่ ม.3 แล้ว อย่างน้อยๆ ช่วยจริงจังหน่อยสิ!!”
ซาชิ : “ใช่ครับ ผมอยากเป็ผู้กล้าตามที่เขียนไปนั่นแหละครับ”
ครูประจำชั้น: “ให้มันน้อยๆ หน่อย นี่แกคิดว่าเป็คำถามความฝันในอนาคตของเเด็กอนุบาลหรือไง?! ไปเขียนมาใหม่เดี๋ยวนี้!!!”
เพื่อนร่วมห้อง: “บ้าแหงๆ”
เพื่อนร่วมห้อง: “เพี้ยนไปแล้ว”
เพื่อนร่วมห้อง: “ขยะแขยง”
ถึงจะนั่งคิดไปเรื่อยเปื่อยเพราะถูกครูดุด่าเื่ความฝันอยากเป็ผู้กล้าและก็ทำเป็หูทวนลมกับคำนินทาของเพื่อนในชั้น แต่ยังไงก็น่ารำคาญอยู่ดี ใครก็ได้! ช่วยอัญเชิญไปต่างโลกทีเถอะจะได้หนีออกจากที่นี่สักที
ตูมมมมมม!!!!!!
“ซาชิ! นาย! นั่นมันอะไร รีบๆ ออกมาจากตรงนั้นสิ!!!!!”
มีเสียงดังเกิดขึ้นมีไอสีดำลอยคละคลุ้งเต็มห้องเรียน ตัวผมที่มึนงงเพราะเสียงะเิอะไรสักอย่างก็พยายามรวมรวมสติมองไปรอบๆแต่เมื่อก้มมองดูที่พื้นก็ได้เห็นวงแหวนสีดำที่อยู่บนพื้นโดยมีผมเป็จุดศูนย์กลางผมเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนร่วมชั้นจึงได้รู้ว่ามีผมแค่ผมคนเดียวที่อยู่ในวงแหวนนี้เพื่อนๆ ของผมเวลาหนีละไวกันจริงๆ ใจหนึ่งของผมกลับดีใจอย่างประหลาดที่อาจจะถูกอัญเชิญไปต่างโลกอย่างในนิยายของคุณแม่แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าจะเป็แสงที่มนุษย์ต่างดาวใช้ตอนลักพาตัวมนุษย์แต่ก็ไม่มีเวลามากพอที่คิดมากไปกว่านั้น ทัศนวิสัยรอบตัวก็บิดเบี้ยว ผมหลับตาแน่นเพราะอาการเวียนหัวอย่างแรงเวลาผ่านไปจนผมแน่ใจแล้วว่าทุกอย่างสงบลงผมจึงลืมตาขึ้น สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็สิ่งที่ตรงกันข้ามกับความฝันของผมจริงๆและเสียงแรกที่ผมได้ยินก็เอ่ยขึ้นมา...
“เ้าสิ่งมีชีวิตที่ดูอ่อนแอนี่นะหรือผู้กล้า?”