อยู่ๆ ฉันก็กลายเป็นตัวละครในเกม

08:31 น. ณโรงเรียนแห่งหนึ่ง

“นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ”

“สวัสดีครับ/ค่ะคุณครู“

เสียงนักเรียนกล่าวทำความเคารพคุณครูสาวสุดสวยที่เดินเข้ามายืนอยู่หน้าห้องในคาบแรกของวิชาเรียนในวันนี้

“สวัสดีค่ะนักเรียนทุกคน ...... มาเช็กชื่อ”

“เจสัน.....”..........”มาครับ”

“แมกม่า..”..........”มาครับ”

“เนเน่.....”..........”มาค่ะ”

“อลิซ.....”...........”มาค่ะ”

“จูนี่......”............”มาค่ะ”

...#!#$#%$^%&*^%@$#$...............................................คุณครูสาวเช็คชื่อนักเรียนในห้องจนครบหมดทุกคน

“ห้องเรานี่มาครบ25 คนตลอดเลยนะไม่เคยขาดเลย” คุณครูสาวเอ่ยชมนักเรียน ห้อง ม.5/2

“ก็ครูจีน่ารักขนาดนี้ขาดเรียนไปสักคาบคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิตเลยล่ะครับ”เสียงนักเรียนชายคนหนึ่งพูดขึ้นหลังจากสิ้นเสียงคุณครูสาว

“แหมมมมมมมมมมไม่ต้องมาปากหวานเลยนายคิม มาบทต่อไปที่จะเรียนวันนี้ก็คือ.............”

.

.

.

“อลิซ อลิซ”เสียงกระซิบจากเพื่อนสาวโต๊ะข้างๆ

อลิซหันหน้าไปมองตามเสียงเรียกพร้อมกับขมวดคิ้ว

“ข้อนี้คำตอบคือ5.12 .ใช่ปะ ?”

อลิซพยักหน้าให้เพื่อนสาวโต๊ะข้างๆเป็๞คำตอบว่าใช่

แต่การกระทำของทั้งคู่ก็ถูกสายตาครูจีจับไว้ได้

“อ้าวววนักเรียนไม่คุยกันนะคะ ตั้งใจทำไป .....ใครเสร็จแล้วออกมาส่งได้เลยนะคะ”

ดิ๋งดองด๊องแด่ง ด่อง แดง ด๊อง ดิง......

“หมดเวลาแล้วใครยังทำไม่เสร็จ พักกลางวันมีเวลาว่างเอามาส่งนะคะ แล้วตอนเย็นหลังเลิกเรียนหัวหน้าห้องหรือตัวแทนหห้องมารับสมุดคืนไปนะคะ”

“นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ...”

“ขอบคุณครับ/ค่ะคุณครู ”

.

.

วิชาแรกของวันผ่านไปแล้วทำไมเวลาเรียนวิชาคณิตศาสตร์ 2ชั่วโมง มันถึงให้ความรู้สึกที่ยาวอย่างกับ2ปีกันละเนี่ย ทำไมมันนานขนาดนี้กันนะ  ให้ตายเถอะ อยากเล่นเกมจริงๆเลยเห้ออออออออออออ........

ขอแนะนำตัวอีกครั้งนะสวัสดี เราชื่อ อลิซ เราเป็๲คน๳ี้เ๠ี๾๽คนนึง แต่เราขยันเล่นเกมนะแล้วก็เป็๲ไอ้ขี้แพ้ในเกมด้วย ฮ่าๆๆๆ แล้วก็จะบอกว่า วันนี้ที่โรงเรียนประกาศแจ้งว่าอาทิตย์หน้าจะให้นักเรียนเลือกชมรมที่ชอบมีชมรมอีสปอร์ตด้วยนะ น่าสนใจมากๆเลย เรากับเพื่อนจะไปอยู่ชมรมนี้กัน

.

.

“อลิซกลางวันนี้เล่นเกมกันมั้ย” เจสันทักถามเพื่อนสาว

“อืออออ เล่นแต่แกทำงานค้างครูจีให้เสร็จก่อนเถอะ ”

“แหมๆๆๆแม่คนทำส่งทันในคาบ เชอะ ! เดี๋ยวก็เสร็จแล้วเหลือแค่ข้อเดียว”เจสันแบะปากใส่อลิซ

“เบื่อจริงๆเล๊ยพวกมีเวลาว่างเล่นเกมเนี่ย ” จูนี่เพื่อนสาวสุดสนิทของอลิซเอ่ยขึ้น

“จูนี่จ๋าอย่าเบื่อพวกเราเลยนะ เดี๋ยวเค้าช่วยยยยย มาๆเดี๋ยวให้ลอกข้อนึง ฮ่าๆๆ ”เจสันหยอกล้อเพื่อนสาวแก๊งเดียวกัน

“ทุกคนนนนน ได้ยินเพื่อนห้องข้างๆบอก คุณครูแกลาป่วยน่ะ ไม่ได้สั่งงานไว้ด้วย”

“พอดีลืมเอาสมุดวิชาประวัติศาสตร์มาด้วยโชคดีไป” เพื่อนในห้องคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“เย่ๆๆๆ ดีเลย เราจะได้เคลียร์งานค้างให้เสร็จแล้วจะได้เล่นเกม ” จูนี่ดีใจใหญ่ที่จะได้รีบทำงานค้างให้เสร็จแล้วไปเล่นเกมกับเพื่อนๆต่อ

ทุกคนในห้องต่างดีใจที่คุณครูไม่ได้เข้าสอนอลิซหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดเข้าเกม

“ฉันเล่นเกมฟาร์มรอนะ”

“ไซโลจะเต็มอีกละยังขาดตะปู กับกระเบื้อง โอ่ยยยยยย ”

“ฉันก็ช่วยแกไม่ได้หรอกนะฉันไม่ได้โหลดมาเล่นอะ” จูนี่พูดขึ้นขณะที่มือก็เขียนงานไปด้วย

“อาทิตย์หน้าเลือกชมรมอะไรกันหรอ”เจสันถาม

“แหม่ไม่น่าถามอะ เราก็ตามติดเป็๲ข้าวเหนียวกันอยู่แล้วปะ ไปไหนก็ไปด้วยกันตลอด”

“ก็แค่ถามไหม ถามไม่ได้หราเจ๊จูคนหัวร้อน”

“ชมรมอีสปอร์ตไง...เห็นบอกว่าจะมีจัดแข่งกันในชมรมด้วย”

“แต่ทีมเรายังไม่ครบเลยนะอลิซขาดไปอีกหนึ่งคน”

“ก็ไปหาเอาในชมรมนั่นแหละ”

“แต่ว่าจะมีใครอยากมาอยู่ทีมเราพวกเราเล่นไก่กันขนาดนี้ ฮ่าๆๆ” เจสันหัวเราะดังลั่นห้อง

อลิซเล่นเกมฟาร์มรอเจสันกับจู่นี่จนทั้งสองทำงานค้างเสร็จและก็นั่งเล่นเกมด้วยกันจนกระทั่งถึงเวลาพักกลางวัน

นักเรียนทุกๆคนในห้องเริ่มเก็บสมุดเก็บหนังสือ เก็บอุปกรณ์ต่างๆใส่กระเป๋า และพากันเดินออกจากห้องไปโรงอาหาร

12.05 น. ณ โรงอาหาร

“กินอะไรกันดีอะ”จูนี่ถาม

“ก๋วยเตี๋ยวไหมแก”

“เจสันนน...แกจะกินก๋วยเตี๋ยวทุกวันเลยหรือยังไง”

“ก็ชอบหนิ”

“มานี่มากินนี่กัน” อลิซลากเพื่อนทั้งสองที่กำลังพูดมากไปหน้าร้านข้าวมันไก่และสั่งเมนูกับคุณป้าเ๽้าของร้าน

“เอาข้าวมันไก่ต้มสามจานค่ะ”

ระหว่างยืนรอข้าวเจสันหยิบเงินส่งให้อลิซ

“อะจ่ายให้ด้วย เดี๋ยวไปซื้อน้ำก่อน มีใครจะเอาน้ำอะไรไหม”

“เอาน้ำชาเขียวจูนี่ล่ะ ?” 

”เอาชาเขียวเหมือนอลิซด้วยอีกคน”

“โอเคเดี๋ยวไปเก็บตังที่โต๊ะนะ” เจสันเดินไปซื้อน้ำ และให้เพื่อนๆถือจานข้าวไปให้ด้วยเพื่อเป็๲การไม่เสียเวลา

.

.

เด็กนักเรียนหลายๆชั้นหลายๆห้องเริ่มทยอยลงมาที่โรงอาหาร ต่างพากันจับจองโต๊ะที่นั่งและไปซื้ออาหารเสียงบทสนทนาคุยกันอย่างสนุกสนานตามประสาเด็กวัยรุ่น ดังราวกับเหมือนอยู่ในตลาดสด กลุ่มของอลิซเองก็กินข้าวและเม้าท์กันอย่างสนุกสนาน

“อลิซไม่ต้องรีบกินนะ เพื่อนๆรออยู่ ”

“แกก็อย่ากดดันเพื่อนสิเจ”

2 นาทีผ่านไป

“กินเสร็จแล้วค่าคุณเพื่อนปะ ไปเก็บจานกัน” อลิซพูดและลุกขึ้นยืนลอกออกจากเก้าอี้สะพายกกระเป๋าและเดินนำเพื่อนๆไป

“กินไอติมปะ?” จูนี่ถาม

“กินนนนน”เจสันและอลิซตอบพร้อมกัน

“งั้นเดี๋ยวไปต่อแถวซื้อให้นะเอารสอะไร?”

“เอาช็อกโกแลต”

“เอาสตรอว์เบอร์รี่”

“โอเค ตังมา”จูนี่แบมือรอเงินจากเพื่อนๆ

ในขณะที่ยืนรอจูนี่ต่อแถวซื้อไอติมก็มีกลุ่มรุ่นพี่ผู้ชาย ม.6เดินผ่านไป

“อุ๊ยแก....! พี่ม่อนเขามองฉัน เขินจัง”

“จริงเหรอ?งู๊ยยยยย ”

“นี่ เอาไปหยิบเร็ว ก่อนที่มันจะหล่น ” จูนี่ที่เดินถือไอติมมา3โคน ทำท่าเหมือนจะหล่น

และทั้งสามก็เดินกินไอติมและมุ่งหน้าไปยังม้านั่งในสวนนั่งเล่นของโรงเรียน

เวลาพัก 1 ชั่วโมง หมดไปแล้ว 30 นาที เหลืออีก 30 นาทีในการเล่นเกม ทั้งสามไม่รอช้า ต่างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าเกมและเล่นกันจะหมดเวลาพัก

“ทำไมเวลาเล่นเกมมันผ่านไปเร็วแบบนี้เนี่ยไม่เหมือนตอนเรียนคณิตเลย กว่าจะผ่านไปแต่ละนาที ช๊า...ช้า....” จูนี่บ่น

“ปะ ไปเรียนกัน”

“โอ๊ยยยยยปวดหลัง พวกแกสองคนมาแบกฉันไปหน่อย”

“จะให้ผู้หญิงร่างบอบบางแบบฉันกับอลิซแบกแกที่ร่างกายแข็งแรงเนี่ยนะคงได้ล้มปากฟาดบันไดก่อน”

ทั้งสามเดินขึ้นอาคารเรียนไปเรียนวิชาต่อไป

ดิ๋งดองด๊องแด่ง ด่อง แดง ด๊อง ดิง......

16.30 น. เลิกเรียน

นักเรียนทั้งหมดกำลังทยอยเดินออกจากโรงเรียนบางส่วนมีผู้ปกครองมารับ บางส่วนนั่งรถสาธารณะกลับ บางส่วนขับขี่รถส่วนตัวมาอลิซและเพื่อนๆก็กำลังจะแยกย้ายกันกลับบ้าน

บิกไบท์สีดำคันหรูกำลังขับผ่านกลุ่มนักเรียน“อลิซ จูนี่ กลับบ้านดีๆนะค้าบบบ” เจสันเปิดกระจกหมวกนิรภัยมาทักทายสองสาวเพื่อนสนิท

“ไปเถอะขับรถดีๆละกัน” จูนี่เอ่ย

เจสันปิดกระจกลงและขับรถออกต่อไป

“อลิซฉันไปก่อนนะเดี๋ยวไม่ทันรถเที่ยวสุดท้าย”

“บ๊ายบายถึงบ้านแล้วทักมาบอกด้วยนะ”

“จ้า”

.

.

.

หื้อออออเพื่อนๆกลับกันไปหมดแล้ว เหลือฉันคนเดียวเอง ที่จริงก็ไม่ได้เหลือคนเดียวหรอก แต่หมายถึงในกลุ่มฉันน่ะเหลือฉันแค่คนเดียวปกติพี่สาวฉันจะเป็๲คนมารับมาส่ง แต่วันนี้ทำไมมารับช้าก็ไม่รู้ เดี๋ยวจะไปรอพี่ที่คาเฟ่หน้าโรงเรียนละกัน

ณคาเฟ่หน้าโรงเรียน

ดึ๊ง ดึง...(เสียงแจ้งเตือนข้อความแชท)

16.38 น.

[พี่ไอริณ]: อลิซวันนี้พี่ไปรับช้าหน่อยนะวันนี้ลูกค้าเยอะเว่อร์

[อลิซ] :โอเค รออยู่ที่ค่าเฟ่หน้าโรงเรียนนะ

[พี่ไอริณ] :กำลังไป

พี่สาวฉันเปิดร้านขายเบเกอร์รี่น่ะเดี๋ยวกลับไปก็ยังไม่ได้กลับบ้านอยู่ดี ต้องไปช่วยพี่ที่ร้านจนร้านปิดโน่นแหละแต่ก็ดีเหมือนกันนะ เป็๞การฝึกประสบการณ์ไปอีกแบบนึง และฉันก็ชอบกินเค้กสตรอว์เบอร์รี่มากๆเลยอะไรที่เป็๞สตรอว์เบอรี่ชอบหมดเลย เคสโทรศัพท์ฉันยังเป็๞ลายสตรอว์เบอร์รี่ชื่อในเกมฉันคือ ชอบกินสตรอว์เบอร์รี่ ฮ่าๆๆ นั่น..!! พี่สาวฉันมาแล้ว ไปก่อนนะ

“อลิซ วันเสาร์นี้ชวนเพื่อนๆมาที่ร้านสิพี่จะทำเมนูใหม่ให้พวกเราลองชิม” พี่ไอริณพูดขณะขับรถไปด้วย

“ได้ เดี๋ยวถามก่อนนะว่าว่างกันมั้ย แต่ก็น่าจะว่างแหละ ว่าแต่เมนูอะไรหรอ ?”

“เค้กรสมิ้นท์ช็อก”

“ว้าวววววน่าสนใจมากๆเลย เหมาะกับหน้าร้อนสุดๆ” อลิซทำหน้าตาโตใส่พี่สาวตัวเอง

“ฮ่าๆๆแล้วแกจะทำหน้าตลกใส่พี่ทำไมเนี่ย”

“ก็ตื่นเต้นแล้วไงอยากกิน”

ดึ๊ง ดึง...(เสียงแจ้งเตือนข้อความแชท)

[จูนี่น่ารักสุดสวย] : ถึงบ้านแล้วจ้า

[เสี่ยเจสัน]: วันนี้ไม่มีการบ้านใช่มะ ถามอีกรอบเพื่อความชัวร์

[อลิซรักสตรอว์เบอร์รี่]: .ใช่ไม่มีการบ้าน

[อลิซรักสตรอว์เบอร์รี่]: วันเสาร์นี้ว่างกันมั้ยอะมาเทสเมนูใหม่ที่ร้านฉันมั้ย ?

[จูนี่น่ารักสุดสวย] : ว่างจ้า

[เสี่ยเจสัน]: เดี๋ยวดูก่อน

[อลิซรักสตรอว์เบอร์รี่] : ยังไงก็บอกด้วยนะ

16.55 น.

รถยนต์คันสีขาวแล่นเข้ามาจอดโรงจอดรถหลังร้านหญิงสาวสองคนเปิดประตูลงจากรถและเดินเข้าไปทางประตูฝั่งหลังร้าน อลิซเข้าไปในห้องและทำความสะอาดมือไม้และออกมาหยิบชุดเอี๊ยมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้มมาสวมใส่ ก่อนที่จะออกไปหน้าร้านเพื่อช่วยพี่สาวและพี่พนักงานอีกสองคนที่เป็๞พนักงานประจำของร้านอีกหนึ่งชั่วโมงร้านก็จะปิดแล้ว อลิซจะมาช่วยพี่สาวตัวเองทุกวันจนถึงหกโมงเย็นเวลาที่ร้านปิดแล้วก็กลับบ้านไปพักผ่อน