ตอนที่ 10 สัญญาและความผูกพัน
ถึงแม้จะต้องพลิกแผ่นดินตามหา ก็จะต้องจับตัวเขามาให้ได้ !
ขอรับ !
“ท่านอย่าได้ร้อนใจไป ทั่วทั้งเมืองหยางชิงนี้จากพื้นพิภพลงสู้ใต้บาดาล มันก็เป็แค่เพียงกรงขัง ไม่ว่าพวกมันจะต่อสู้บนดินหรือใต้บาดาล มันก็เป็เพียงการขุดหลุมฝังตัวเองก็แค่เท่านั้นเอง...”
ห้องโถวใต้เมืองบาดาล ที่แออัดไปด้วยพวกเหล่าปีศาจคุณชายได้ถูกเจียงหยาพามายังห้องใต้บาดาลแห่งนี้ สภาพโดนทำร้าย าเ็พวกปีศาจต่างจับจ้องมายังชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความไม่พอใจคุณชายเป็หลานของใต้เท้าหวัง นั้น! นั้น! “มันหลานใต้เท้านี่เหตุใด ถึงเข้ามาในถ้ำได้”
พวกปีศาจคิดจะทำร้าย ต่างกรูเข้ามา
“พวกเ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ” เจียงหยามองเหล่าพวกปีศาจ
“ข้าเป็คนพาเขามาเอง พวกเ้าเชื่อใจข้าว่าคุณชายหวังจะไม่ทำร้ายพวกเ้าเด็ดขาด ถึงแม้เขาจะไม่ชอบพวกปีศาจแต่ก็ไม่คิดที่จะทำร้าย”
อาถัง!
“เ้าพาคุณชายหวังไปพักก่อนเดี๋ยวคุณชายมีอาการดีขึ้นค่อยมาว่ากันอีกที ” ขอรับ!
“คุณหนูเจียงหยา เหตุใด? ท่านถึงพาคุณชายหวังเข้ามาในเมืองบาดาลแห่งนี้ แล้วถ้าคุณชายกลับไปบอกใต้เท้าละมีหวังพวกเราต้องตายกันหมดแน่ ๆ เอาละ! เอาละ! พวกเ้าไม่ต้องเป็กังวลไป
“ขอให้พวกเ้าเชื่อใจข้านะ” เหล่าพวกปีศาจต่างกำหมัดแน่น นึกถึงความโกรธแค้นแต่ก็ยอมเชื่อฟังหญิงสาวตรงหน้า เพราะนางเป็คนช่วยเหลือพวกตนมาตลอดจึงมีความเชื่อใจ
ตึง! ตึง ! ตึง ! เหล่าพวกปีศาจทั้งหลายช่วยกันขุดเจาะถ้ำใต้บาดาล ขนก้อนหินน้อยใหญ่ทิ้งไป ต่างร่วมมือช่วยกันเต็มที่ “เป็อย่างไรบ้างพวกเ้า มีความคืบหน้าถึงไหนแล้ว”
“ใกล้แล้วขอรับ” ปึก! ปึก! ทุกคนต่างเร่ง ช่วยกันทำหน้าที่ของตนเอง
โอ้ย ! ทาสตนหนึ่งได้กระเด็นออกมาจากที่ขุดเจาะมือมีเืสาดกระเซ็น เ้าเป็อะไรไป!
“ข้าก็ไม่รู้ขอรับ ” ทุกคนต่างหันไปมองลำแสงประหลาดที่โผล่ออกมารำไร รำไร นั้นมัน! แสงจากอำนาจคาถาอาคมที่ลู่หลานได้ปกคลุมเมืองหยางชิงเอาไว้นี่ถ้าเราหลุดพ้นจากลำแสงนี้ได้ พวกเราก็สามารถออกไปจากเมืองหยางชิงได้แล้วเหล่าทางปีศาจเมื่อเห็นดังนั้นจากวิ่งหน้าตั้ง
ตึก! ตึก!ทาสรับใช้ได้วิ่งออกมาเจอเข้ากับต้าหลง
“ ท่านราชันหมาป่า”ตอนนี้พวกข้าได้ขุดเจาะบาดาลมายังสุดเขตเมือง หยางชิงแล้วขอรับแต่ตอนนี้เราไม่สามารถขุดได้เพราะเจออาคมที่แม่นางลู่หลานได้ปิดกั้นเอาไว้ ขอรับ!
ต้าหลง ครุ่นคิดกับสิ่งที่ได้ยิน....
ตอนนี้เหล่าพวกทาสได้ขุดเจาะจนสุดทางเมืองหยางชิงแล้วเราไม่สามารถขุดต่อได้เพราะนางครอบคลุมคาถาอาคมไปทั่วใต้พิภพนี้ถ้างั้นพวกเราก็ต้องกลายเป็ตุ่นที่ต้องอยู่ใต้ดินแห่งนี้ไปตลอดสิไห่เฉียงได้พูดออก
พวกเราจะมาอยู่แบบนี้ไปตลอดไม่ได้แล้ว ไม่งั้นสักวันต้องโดนพบเจอแน่ ๆ
“ข้านึกออกแล้ว” ไห่เฉียงปีศาจเงา
“พวกเ้าส่งข่าวไปให้เผ่าจิ้งจอกได้รับรู้ว่าธิดาของพวกเขาได้ตายด้วยน้ำมือของแม่นางลู่หลานแล้วเผาจิ้งจอกก็จะเข้ามาในเมืองหยางชิงแห่งนี้ เราก็จะสามารถออกไปได้อย่างไรละ”
พรึบ ! เสียงพัดโบกสะพัด
“ ข้าทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เพราะถ้าแจ้งข่าวไปตอนนี้มีหวังเผ่าจิ้งจอกได้มาถล่มเมืองหยางชิงเป็แน่” คุณชายหวังได้เอ่ยออกมา
หลิวเฟย ไห่เฉียง เจียงหยาและรวมทั้งต้าหลง ต่างครุ่นคิด ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป
“ข้าต้องให้เ้าช่วยเหลือข้าแล้ว หลิวเฟย” เสียงต้าหลง ดังขึ้นมา
“ท่านจะให้ข้าช่วยอะไร”
“ตอนนี้ข้าจะต้องใช้วิชาเพลิงมรกตจากเ้าแล้ว”
ข้าหรือ ?
หลิวเฟยชี้นิ้วมาที่ตัวเอง “แต่เ้าก็รู้ไม่ใช่หรือว่าพลังิญญาของข้ามีแค่น้อยนิดเท่านั้น”
“เ้าลองถามไอ้เ้านี้ดูสิ” คุณชายหวังเดินมาจากด้านหลังได้ยินบทสนทนาทุกคนต่างหันไปมองในสิ่งที่คุณชายหวังได้พูด
“พวกเ้าถามมันดูคุณชายได้ถอดของสิ่งหนึ่งออกมาจากนิ้วของตน
นี่คือ!“แหวนสะกดิญญา ”
“มันสวยขนาดนี้สีเหลืองทอประกาย ห้อมล้อมไปด้วยอัญมณี ” หลิวเฟยได้เห็นและชื่นชมมัน
“เ้าอยากรู้อะไรลองถามมันดู”
“มันจะพูดได้จริงๆ หรือคุณชาย” หลิวเฟย เปรยออกมา
“พูดได้เ้าค่ะ”
หลิวเฟยสะดุ้งแหวนร่วงตกลงไปแสงสว่างจ้าทอประกายออกมาให้เห็นเสียงปริศนาได้ออกมาจากแหวนวงดังกล่าว
“ สิ่งที่พวกท่านอยากรู้ข้าจะบอกให้” วิธีนี้ก็คือ...
ทุกคนต่างจับจ้องไปยังเป้าหมายตรงหน้า...
กลางห้องโถงกว้างใหญ่ รายล้อมไปด้วยหิน ทางเดินขรุขระแสงไฟรำไรจากตะเกียง เจียงหยาได้ก้มลงมามองพวกเหล่าปีศาจทั้งหลายที่ได้รวมพลอยู่ด้านล่าง “ทุกท่านตอนนี้ ลู่หลานแห่งสำนักเหวิ่นจิง ได้สร้างอาคมเป็ค่ายกลปิดกั้นทั่วทั้งเมืองหยางชิง เป็การยากที่พวกเราจะหนีออกไปทางใต้ดินได้แล้ว”
เหล่าพวกปีศาจต่างใกับสิ่งที่ได้ยินหันไปมองและพูดคุยกัน บ่งบอกถึงความผิดหวัง แผนการของข้าในตอนนี้ทำได้เพียงการช่วย “ราชันหมาป่า ต้าหลง “ให้ทำลายเวทมนต์ในครั้งนี้พวกเราจึงสามารถออกไปได้”
ท่านราชันหมาป่า “ต้าหลง ”เป็ผู้นำแห่งปีศาจ ย่อมเป็หน้าที่ของพวกเราที่จะช่วยท่านอยู่แล้ว
“ข้า้าให้ทุกคนช่วยข้า” นำพลังิญญาของทุกคนส่งมาให้หลิวเฟย
ต้าหลงและหลิวเฟยต่างมองหน้ากัน ด้วยสายตาที่มีความมุ่งมัน
“ว่าอะไรนะ”!
“เหตุใด พวกเราต้องนำพลังิญญาของพวกเราไปให้นางนางไม่ใช้พวกเผ่าปีศาจ ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่านางจะซื่อสัตย์กับพวกเราพวกเหล่าปีศาจต่างโต้แย้ง ไม่ยินยอม”
“แต่ข้าว่านางเชื่อใจได้คราวก่อนนางก็ช่วยเหลือพวกเราไม่ใช่หรือ ปีศาจอีกฝ่ายต่างโต้แย้งขึ้นมา”
“ยังไงข้าก็ไม่เชื่อพวกมนุษย์เ้าเล่ห์มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว อย่างไรข้าก็ไม่เชื่อ
ใช่! ใช่! พวกเราไม่เชื่อ !
ต้าหลงนิ่งเงียบฟังในสิ่งที่ปีศาจทั้งหลายได้พูดออกมาด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย “พวกเ้าจงฟังข้า ! หากจะต้องทำลายอาคมในครั้งนี้จะต้องเป็หลิวเฟยเท่านั้น! ”
หลิวเฟยได้มองไปยังต้าหลงด้วยสายตาที่เชื่อมันในสิ่งที่ต้าหลงพูดออกไป กึ่งดีใจที่ต้าหลงไว้ใจตนและกังวลกับสิ่งที่ต้าหลงพูดออกไป ต้าหลงนิ่งเงียบสายตามุ่งมั่นในสิ่งที่ได้พูดออกไป
“เหตุใดต้องให้นางด้วย?”เหล่าพวกปีศาจบ่นพึมพำออกมา เจียงหยาได้มองหน้าต้าหลงและหลิวเฟย ต่างก็เป็กังวลไม่น้อยเหมือนกัน ปีศาจตนนึงได้เดินออกมาหนึ่งก้าว
“ ข้าเชื่อใจเ้า!เพราะก่อนหน้านี้ที่สนามประลองข้าเห็นเ้าเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายช่วยราชันของพวกข้าเพราะฉะนั้นข้าเชื่อเ้า”
ฮึบ ! ปีศาจตนนั้นได้ปล่อยพลังิญญาออกมา “ถึงแม้ว่าพวกข้าจะไม่เชื่อใจหญิงสาวคนนี้แต่ข้าเชื่อในตัว“ ราชันของข้า”
ใช่! ใช่!ที่เขาพูดมามันก็ถูกนะ พวกปีศาจต่างบ่นพึมพำ กันไปทั่วห้องโถง
พรึบ ! “เหล่าพวกปีศาจทั้งหลายต่างส่งพลังิญญาทั้งหมดออกมาเพื่อส่งให้หลิวเฟยแสงสว่างอันน้อยนิด ได้สว่างจ้าไปทั่วห้องโถงใต้บาดาลเหมือนห้องโถงนี้ได้มีพระอาทิตย์ดวงใหญ่ได้สอดส่องเข้ามาทั้งดวง”
หลิวเฟยตั้งสติ และทำสมาธิ มีลำแสงส่องประกายตรงกลางหน้าผากเกิดขึ้นลำแสงจากเหล่าพวกปีศาจได้ส่งมายังหลิวเฟย หญิงสาวน้ำตาไหลพรากด้วยความยินดีและดีใจที่เหล่าพวกปีศาจเชื่อใจตน
“ต้าหลงข้าสัญญาว่าจะช่วยให้เ้าได้เปิดผนึกอาคมนั้นออกไปให้ได้ และข้าสัญญาว่าจะพาพวกเ้าออกไปจากเมืองหยางชิงนี้ให้ได้เช่นกัน”หลิวเฟยได้ตั้งสมาธิในห้องที่มืดสนิท รายล้อมไปด้วยแสงไฟเลือนลาง
“เป็อย่างไรบ้าง?” หญิงสาวได้ลืมตาตื่นขึ้นมา “ท่านพี่เจียงหยา”
“เ้ารวบรวมพลังได้มากถึงเพียงนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง”
“ข้ารู้สึกมีพลังขึ้นเยอะมากแต่อย่างไรข้าก็ยังไม่มีความมั่นใจเท่าไหร่นัก เ้าค่อยเป็ค่อยไป ไม่ต้องใจร้อน”
“ปีศาจจำนวนมาก ให้พลังกับเ้ามากถึงเพียงนี้เ้ากลับไม่รู้สึกผิดอันใดเลยหรือ? คุณชายหวัง เอ่ยถามหลิวเฟยไม่พอใจที่คุณชายหวังได้พูดออกมาเช่นนี้
เอาละ! เอาละ! “พวกเ้าไม่ต้องมาทะเลากัน” เจียงหยาตัดบทไป
แสงระยิบระยับจากมือคุณชายหวังปรากฏขึ้น
นั้น! แหวนสะกดิญญาของท่าน ทำไมมันมีแสงระยิบระยับขึ้นคุณชายหวังได้เอานิ้วไปััหัวตรงแหวนภาพปรากฏเป็คนกลุ่มหนึ่งกำลังเข้ามาใกล้ห้องลับใต้บาดาลแห่งนี้
“แย่แล้ว! คนของสำนักเหวิ่นจิง นี่!”
“ ถ้าเป็เช่นนี้เราก็ไม่สามารถอยู่ในห้องใต้บาดาลแห่งนี้ได้นานมากนัก ข้าจะต้องขึ้นไปเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของคนสำนักเหวิ่นจิงออกไปก่อน” เจียงหยาครุ่นคิด.....คุณชายหวังก็รู้สึกเป็ห่วง
“ไม่ได้ท่านพี่เจียงหยา มันอันตรายเกินไปข้างบนมีแต่คนของพวก สำนักเหวิ่นจิงทั้งนั้น”
“เ้าไม่ต้องเป็ห่วง ข้ามีวิธี”
“ข้าอยู่ในเมืองหยางชิงนี้มานานหลายปี” เจียงหยายิ้มออกมาเพื่อที่จะไม่ให้หลิวเฟยเป็ห่วง
“งั้นข้าจะไปกับเ้านะเจียงหยา”คุณชายหวังได้เอ่ยปาก
“ได้! ถ้างั้นท่านไปกับข้า”
“ ท่านพี่เจียงหยา ท่านต้องระวังให้มากๆ นะข้าเป็ห่วงท่าน”
“ข้าจะระวังตัวให้ดี”
“ครั้งนี้ข้าได้แบกรับภาระที่หนักอึ้งเอาไว้เพื่อที่จะต้องพาทุกคนออกไปจากจุดนี้ เ้าต้องทำให้ได้ ”หลิวเฟย!
หมู่บ้านที่รกร้าง เงียบสงัด เหลือไว้แต่ของต่างๆ กระจัดกระจายตามพื้นถนนเต็มไปหมดเจียงหยาและคุณชายหวัง ได้ค่อย ๆ โผล่ขึ้นมาจากห้องลับภาพตรงหน้าเหลือแต่บ้านเรือนของชาวบ้านที่รกร้างพวกเราจะต้องเบี่ยงเบนความสนใจคนของสำนักเหวิ่นจิงก่อนเพื่อที่จะไม่ให้พวกเขาสนใจการสำรวจใต้ดิน
“ข้ารู้ ว่าจะต้องทำอย่างไร เ้าไม่ต้องเป็ห่วง” บึ้ม ! เสียงะเิดังขึ้น
“ใต้เท้า ๆ เกิดเื่ใหญ่แล้วขอรับ”
“มีอะไร!” มีะเิดังขึ้นขอรับใกล้กับหอกำยาน
“ พวกเ้ารีบเข้าไปดับไฟเร็วเข้า เร็ว !”
“พลังของข้า พลังของข้าได้เพิ่มขึ้นมาแล้ว ต้าหลงฝึกจิตปล่อยลำแสงออกไปยังฝ่ามือ ั์ตาสีเขียวเข้มทมิฬ รู้สึกฮึกเหิม และมั่นใจขึ้นหลังจากที่ข้านั่งฌานมาตลอดในระยะเวลาที่ผ่านมา มันทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นเ้าจะได้ชดใช้!”
สำนักเหวิ่นจิง
ท่านเ้าสำนัก ตอนนี้คุณชาย ไม่ยอมกินอะไรเลยนะเ้าคะถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ข้าว่า...คุณชายจะต้องตายแน่เ้าค่ะ
นี่เ้า !
ลู่หลานได้ร่ายคาถาอาคมเพื่อช่วยเพิ่มพลังให้คุณชายมู่เฉียว
“ท่านเ้าสำนัก ถ้าท่านทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆข้าคิดว่ามันจะส่งผลเสียต่อตัวท่านนะเ้าคะ”
“พวกเ้ายังหาพวกมันไม่เจออีกหรือตอนนี้พวกข้าสืบทราบมาว่า ราชันหมาป่าและเหล่าพวกปีศาจกำลังอยู่ใต้บาดาล เ้าค่ะ”
“แต่ว่า มู่เฉียวของข้า มีเวลาอยู่ได้อีกไม่นานแล้วข้าต้องเร่งเอาไข่มุกดำเพลิง มาให้ไว้ที่สุด”ลู่หลานได้ตั้งสมาธิ ทุกอย่างที่อยู่รอบตัวได้กลับกลายเป็ธารน้ำแข็งที่เย็นะเืทั้งหมด มันได้ขยายวงกว้างไปทั่วพื้นพิภพ...
หลิวเฟยและต้าหลงกำลังฝึกสมาธิเ้าฌาน ทันใดนั้น...
“ ทำไมข้ารู้สึกเหน็บหนาวขึ้นมาสุดขั้วหัวใจแบบนี้นะหญิงสาวได้กอดอก สั่นเทาไปทั้งตัวต้าหลงรับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่แปลกปลอมเข้ามายังห้องใต้บาดาลแห่งนี้ชายหนุ่มได้หันไปมอง เห็นธารน้ำแข็งกำลังเกาะตัวกับกำแพงหินมันเริ่มขยายวงกว้างกัดกินบริเวณใต้ห้องบาดาลแห่งนี้มากเข้าไปเรื่อย ๆ
เ้าระวัง !
เหล่าพวกปีศาจต่างร้องแตกตื่นใ ห้องทั้งห้องกลับกลายเป็น้ำแข็งที่ขาวโพลนไปหมด ปีศาจตนนึงได้วิ่งหนีเพื่อที่จะหาที่อบอุ่นเข้าไปเพื่อหลบซ่อนตัวกระนั้นได้มีแท่งน้ำแข็ง ทิ่มแทงมายังร่างกาย แล้วร่างกายตรงหน้ากลับกลายเป็น้ำแข็งทั้งตัว
“ มันคือสิ่งใดกัน”... ต้าหลงได้ดึงหลิวเฟยไว้ในอ้อมแขนของตน
“ข้าว่านี่คือสิ่งที่ลู่หลานได้ทำแน่ ๆนางคงบีบบังคับให้พวกเราอยู่ในที่แห่งนี้ไม่ได้แน่นอน
เหล่าพวกปีศาจต่างโดนน้ำแข็งเกาะกินไปทีละคน ทีละคนทำให้ห้องทั้งห้องมีแต่ร่างที่แข็งไปทั่ว ที่เหลือต่างวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่นคนแล้ว คนเล่า ก็ต้องแข็งไปหมด
“พวกเราจะไปทางไหนกันดี?ออกไปไม่ได้แล้ว ”
พวกเราต้องตายอยู่ที่นี่หรือ ปีศาจตนนึงได้เอ่ยถามออกมา พวกเราจะทำอย่างไรกันดี !
บึ้ม ! แสงไฟสว่างจ้าก้อนใหญ่ได้ตกลงมาสกัดธารน้ำแข็งนั้นเอาไว้
เ้าแห่งปีศาจ! เ้าแห่งปีศาจ!
“ช่วยพวกข้าด้วย”ต้าหลงได้ใช้วิชาอาคมสกัดธารน้ำแข็งั์ ให้มันละลายลงไป
“ไม่ได้แล้วพวกเราจต้องออกไปจากที่นี่เพื่อไปล่อเ้าสำนักเหวิ่นจิงก่อน” ต้าหลงและหลิวเฟยได้ออกมาจากห้องใต้บาดาลในทันที ทำไมท้องฟ้า้าถึงวิปริตได้ขนาดนี้ นี่คงเป็คาถาอาคมของนางเป็แน่พวกเราต้องเร่งจัดการมันแล้วนะต้าหลง ไม่งั้นทุกคนแย่ แน่ ๆ ทั้งสองจึงได้เดินแยกย้ายไปคนละทางกัน
หลิวเฟย! ชายหนุ่มได้เรียกหญิงสาวและเดินเข้าไปจับแขนหญิงสาวไว้ทั้งสองข้างด้วยความเป็ห่วงเป็ใยไม่น้อย
“เ้าดูแลตัวเองให้ดีนะ” ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันด้วยความเป็ห่วงซึ่งกันและกัน
อืม... “ข้าสัญญา”
“ เ้าก็เช่นเดียวกัน ”
ชายหนุ่มได้ปล่อยมือออกจากแขนของหญิงสาวสาวตาดูเป็ห่วงหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังเดินจากไป ยิ่งนักเ้าจะต้องปลอดภัยกลับมาหาข้านะ หลิวเฟย...
3K
