บทที่ 14 หนทางแห่งความร่ำรวยมันช่างง่ายแสนง่าย
ย่านช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่า
ถังหว่านยืนอยู่ที่หน้าต่างชั้นสอง สายตาของเธอทอดมองรถตู้คอนเทนเนอร์ขนาดกลางหลายคันที่จอดอยู่นอกลานบ้านข้าง ๆ ตลอดจนเฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ในครัวเรือนที่ถูกขนย้ายเข้ามา
"เ้าของใหม่ของวิลล่าข้าง ๆ จะมาอาศัยอยู่ที่นี่แล้วสินะ..."
"เขาเป็ใครกัน?"
ตอนนี้ถังหว่านกำลังกังวล หากเธอเจอเพื่อนบ้านที่มีคุณภาพก็สบายไป แต่หากเจอเพื่อนบ้านที่ไม่มีคุณภาพ ก็คงจะส่งผลร้ายแรงต่อชีวิตของเธอและลูกสาว
“พี่หว่าน ได้เวลาเริ่มแล้ว” ซุนเิเคาะประตูเรียกเบา ๆ
"อืม!"
ถังหว่านขานรับและไปที่ห้องโถงด้านนอก เธอเห็นลูกสาวตัวน้อยนั่งบนโซฟาและถือแท็บเล็ตดูการ์ตูนด้วยความสนใจ ในขณะที่เหม่ยหลาน พี่เลี้ยงของหนูน้อยกำลังเดินออกมาจากครัว
“พี่เหม่ย ฉันขอให้คุณดูแลเหมียวเหมี่ยวใน่สองวันที่ผ่านมา ฉันจะกลับมาจากมอร์ดอร์อย่างช้าที่สุดพรุ่งนี้เย็น” ถังหว่านกล่าวอย่างสุภาพว่า "ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเหมียวเหมี่ยว โทรหาฉันได้ทุกเมื่อ"
“ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะทำหน้าที่ของฉันอย่างดี” เหม่ยหลานให้สัญญา
"ขอบคุณมาก"
ถังหว่านกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินมาหาลูกสาว เธอนั่งลงและพูดเบา ๆ ว่า "เหมียวเหมี่ยว ลูกต้องเชื่อฟังพี่เหม่ย แม่กำลังยุ่งกับงานและเดี๋ยวจะฝากขนมอร่อย ๆ และของเล่นตลก ๆ มาให้ลูกด้วย ตกลงไหม?"
“ค่ะแม่จ๋า ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงเหมียวเหมี่ยว” ถังเหมียวเหมี่ยวเงยหน้าที่อ่อนเยาว์และน่ารักของเธอขึ้นมา
ถังหว่านมองดูท่าทางของลูกสาว และรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย
งานของเธอเป็งานที่พิเศษ เธอมักจะไปทุกส่วนของประเทศ แม้ว่าเธอจะกลับมาโดยเร็วที่สุดเพื่ออยู่ในจินหลิงและดูแลลูกสาว แต่ก็ทำได้แค่ขอให้พี่เลี้ยงเหม่ยหรือเพื่อนบ้านช่วยดูแลลูกสาวเมื่อเธอต้องไปทำงาน
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกขุ่นเคืองโจวอี้
ชายผู้นั้นมาที่เมืองจินหลิงแล้ว เขาได้เห็นลูกสาวตัวเอง และบอกว่าเขาจะอยู่ที่เมืองนี้เพื่อดูแล แต่ตอนนี้เขาอยู่ไหนกันล่ะ?
หลายวันแล้วยังไม่เห็นเงาของเขาเลย!
เกรงว่าเขาคงกลับไปทีู่เาชางหลางแล้ว และใช้ชีวิตดี ๆ อย่างที่้าแล้วใช่ไหม?
---
ตลาดขายของเก่าจินหลิง
ชายทั้งสามที่กำลังมองดูภาพวาดของโจวอี้ที่โต๊ะทำงานถึงกับหายใจลำบาก
พวกเขากลัวที่จะรบกวนโจวอี้ เพราะไม่้าที่จะทำลายความงดงามของภาพวาดภูมิทัศน์นี้
มันสวยมาก!
ภาพตรงหน้าพวกเขามันดูเหมือนจะเห็นยอดเขาสูงชันขึ้นมาจริง ๆ อีกทั้งทะเลป่าอันเขียวชอุ่ม เสียงของน้ำตก และปลาที่ว่ายน้ำในลำธารนอกลานรั้ว...
"น่าเสียดาย"
โจวอี้วางพู่กันลงหลังจากเขียนเสร็จ
น่าเสียดาย?
เจียมเนื้อเจียมตัวเกินไปหรือเปล่า?
ชายทั้งสามมองหน้ากันและรู้สึกเสียใจขึ้นมา
ภาพวาดที่อยู่ตรงหน้าไม่ว่าจะเป็โครงสร้างโดยรวมหรือการจับคู่สีมีความกลมกลืนและสมบูรณ์แบบมาก ูเาเขียวขจีและผืนน้ำสีเขียว สายลมพัดผ่านใบไม้เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
หลู่เหวินไห่เหลือบมองจ้าวซือป๋อด้วยดวงตาที่ซับซ้อน พลางถอนหายใจออกมา
ในเวลาเดียวกัน เขาก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อยกับความรู้สึกที่เขาเคยมีต่อโจวอี้
ชายหนุ่มผู้นี้ แม้ว่าเขาจะค่อนข้างแตกต่างจากปรมาจารย์ด้านการวาดภาพทิวทัศน์เ่าั้อยู่บ้าง แต่ก็ห่างออกไปเพียงก้าวเดียวเท่านั้น
หากให้เวลาเขามากขึ้นในการวาดภาพ บางทีเขาอาจจะกลายเป็จิตรกรที่มีชื่อเสียงในประเทศจีนหลังจากผ่านไปสิบปีหรือแปดปี
แก้มของจ้าวซือป๋อกำลังเห่อร้อน เขารู้สึกอับอายขายขี้หน้าอย่างมาก!
เขารู้ว่าชายหนุ่มแซ่โจวคนนี้เก่งในการวาดภาพ แม้ว่าใครมาขู่ฆ่าเขาเพื่อบอกให้ชายหนุ่มคนนี้วาดรูปอีก เขาก็จะตอบเลยว่า ไม่!
คุณภาพของภาพวาดนี้ แม้ว่าจะนำไปจัดแสดงในนิทรรศการของปรมาจารย์ด้านจิตรกรรมระดับประเทศ ก็อาจไม่ด้อยไปกว่ากัน หากเขาไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอีกฝ่ายจะมีภาพวาดระดับสูงเช่นนี้ั้แ่อายุยังน้อย...
“น้องโจว ผมเพิ่งแสดงทัศนคติที่ไม่ดีและไม่สุภาพกับคุณ ผมต้องขอโทษด้วย ระดับการวาดภาพของคุณสูงกว่าของผมมาก ภาพวาดภูมิทัศน์นี้ดีมาก” จ้าวซือป๋อสูดหายใจเข้าลึกและกล่าวชม
แม้นิสัยของเขามักจะอวดดี แต่เขายังใจกว้างและรู้จักยอมรับความจริง
“เปล่า ผมแค่วาดภาพเล่นตามใจชอบเท่านั้น ไม่คิดจะเอาไปเปรียบเทียบกับใครหรอกครับ” คำพูดของโจวอี้คงความสุภาพเรียบร้อย แต่ดวงตาของเขาอดไม่ได้ที่เหลือบมองหลี่หงอี้ โดยคาดหวังว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะเสนอราคาสูงออกมาเช่นกัน
“น้องโจว ชื่อเต็มของคุณคืออะไร?” หลู่เหวินไห่ถามด้วยความสงสัย
“ผมชื่อโจวอี้”
โจวอี้เหรอ?
หลู่เหวินไห่และจ้าวซือป๋อมองหน้ากันและส่ายหัว พวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน
โจวอี้กำลังคิดจะทำเงิน เมื่อเห็นว่าทั้งสามคนดูเหมือนไม่อยากที่จะซื้อ เขาจึงถามทันทีว่า “ภาพวาดนี้มีมูลค่าเท่าไร?”
“…”
ทั้งสามคนพูดไม่ออก
คุ้มแค่ไหน?
มากกว่าสามแสนหยวนแน่นอน!
ภาพวาดภูมิทัศน์นี้ดีกว่าภาพวาดของจ้าวซือป๋อมาก
“ทำไมล่ะ คุณลู่ คุณบอกว่าคุณ้ารับซื้อภาพวาดไม่ใช่เหรอ?” โจวอี้สงสัย
“ใช่ ฉันยินดีรับภาพวาดดี ๆ แบบนี้ในราคาห้าแสนหยวน คุณคิดอย่างไรกับราคานี้?!” หลู่เหวินไห่กล่าวอย่างเร่งรีบ
ห้าแสน?
หัวใจของโจวอี้เต็มไปด้วยความยินดี เขาไม่ได้คาดหวังว่าภาพวาดของเขาจะมีมูลค่ามากขนาดนี้!
“ผมจะจ่ายหนึ่งล้านหยวนหากขายมันให้ผม!” จ้าวซือป๋อเองก็พูดขึ้นทันที
โจวอี้ถึงกับตกตะลึง หนึ่งล้านหยวน!
ขณะที่หลู่เหวินไห่ขมวดคิ้ว ส่วนหลี่หงอี้ที่อยู่อีกด้านหนึ่งลืมตาขึ้นและตระหนักว่าภาพวาดของโจวอี้นั้นดีกว่าที่เขาคิด
“ฉันเสนอหนึ่งล้านห้าแสนหยวน! ให้ฉัน!” หลี่หงอี้กล่าว
“…”
หลู่เหวินไห่ยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้
จ้าวซือป๋อเองก็ลังเลที่จะเปิดปาก และไม่กล้าเสนอราคาขึ้นอีก
หนึ่งล้านห้าแสนหยวนไม่ใช่เงินก้อนโตสำหรับพวกเขา แม้ว่าจะเพิ่มมากกว่านี้เป็สองเท่า ก็สามารถเอาออกมาจ่ายได้อย่างง่ายดาย
อย่างไรก็ตาม ในแง่ของทรัพยากรทางการเงิน พวกเขาย่อมด้อยกว่าหลี่หงอี้อยู่มาก เพราะหลี่หงอี้คือมหาเศรษฐีที่มีชื่อเสียงในแวดวงธุรกิจของเมืองจินหลิง
“พี่หลี่ คุณยินดีจ่ายหนึ่งล้านห้าแสนหยวนให้กับภาพวาดของผมจริง ๆ เหรอ?” โจวอี้ถามด้วยความงุนงง
“ผมเต็มใจที่จะซื้อภาพวาดที่คุณลู่และประธานจ้าวยกย่อง ถ้าน้องโจวยินดีที่จะขายมัน ผมสามารถโอนเงินให้คุณได้ทันที” หลี่หงอี้กล่าวอย่างหนักแน่น
"โอนเลย ตกลงขาย!" โจวอี้ตอบรับอย่างมีความสุข
ไม่กี่นาทีต่อมา โจวอี้ก็ได้รับ SMS เตือนว่าเงินหนึ่งล้านห้าแสนหยวนถูกโอนเข้าบัญชีธนาคารของเขาแล้ว ตอนนี้บัญชีในแอปธนาคารของเขามีเงินมากถึงหนึ่งล้านแปดแสนหยวน! แต่เขามีเงินสดอยู่เพียงแปดร้อยหยวนเท่านั้น
การเป็เศรษฐีมันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?
โจวอี้ตกอยู่ในภวังค์ ดูเหมือนว่าการขายภาพวาดจะทำเงินได้ง่ายกว่าการเป็หมอเพื่อรักษาคนอื่นเสียอีก?
“ฉันลืมบอกอะไรไปบางอย่าง” โจวอี้วางโทรศัพท์มือถือลง และตบหน้าผากตัวเองทันที
"อะไร?" หลี่หงอี้ถาม
“ผมมีนิสัยชอบวาดรูปที่ถือได้ว่าเป็ปริศนาอีกเื่หนึ่ง ถ้ามองภาพรวมจากด้านหน้า มันดูเป็ภาพวาดทิวทัศน์ใช่ไหมล่ะ ถ้างั้นลองมองอีกครั้งแบบมุมเฉียง เห็นหรือไม่ว่าในทิวทัศน์ที่พวกคุณเห็นนี้มีความแตกต่างกันอย่างไร?” โจวอี้ถามยิ้ม ๆ
มองไปด้านข้าง?
ชายทั้งสามลองมองจากอีกมุมหนึ่งตามคำแนะนำของโจวอี้
189
![ทะลุมิติไปเป็นพระชายาโหดแห่งวังหลวง[จบบริบูรณ์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648709025_33180306.webp)
