“ครูนกไม่ชอบครูแววเหรอ？” เกิดเครื่องหมายคำถามอยู่ในใจของเด็กสาว
โมเมย์ใช้แขนสะกิดเธอที่กำลังเหม่อมองไปนอกห้องเรียน “เปรี้ยวจี๊ด ครูเรียกชื่อเธอหรือเปล่า”
“นิรดามาหรือยัง”
“มาค่ะ” เด็กสาวขานรับพร้อมยกมือขึ้น
“เช็คชื่อครบแล้วพวกเรามาเริ่มเรียนกันดีกว่า วันนี้ครูจะสอนเื่จำนวนเต็ม มีใครรู้บ้างว่าจำนวนเต็มแบ่งย่อยได้กี่หมวด”
“หนูรู้คะ” พันด้ายและอะอายยกมือขึ้นพรวดพร้อมกันอีกแล้ว คราวนี้สายตาของคนทั้งคู่หันปะทะกันอย่างดุเดือด แต่ครูคณิตเลือกที่จะถามพันด้ายก่อน
“งั้นพรรณนิกา หนูบอกครูหน่อย ว่าจำนวนเต็มแบ่งย่อยได้เป็กี่หมวดค่ะ”
“จำนวนเต็มแบ่งย่อยได้เป็สามหมวดค่ะครู”
“เก่งมาก” เธอหันไปยิ้มเยอะเย้ยอะอายที่ทำหน้าเจ็บใจ
“แล้วสามหมวดนั้นมีอะไรบ้างอัญญา”
เมื่อครูยิ่งคำถามมาหาเธอ เด็กสาวตอบอย่างมั่นใจไปว่า “มีจำนวนเต็มลบ จำนวนเต็มบวก และ จำนวนเต็มศูนย์ค่ะครู” เธอเองก็ไม่น้อยเบะปากตอบโต้กลับไปทันทีที่ตอบคำถามครูเสร็จ
“พันด้าย ยัยนั้นตั้งตัวเป็ศัตรูกับเธอ”
“ฉันรู้แล้ว ไม่ต้องย้ำ”
“เก่งมาก พวกเธอสองคนเก่งไม่แพ้กันเลยนะ”
อะอายแลตามองพันด้ายเพื่อสื่อให้รู้ว่าไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่สามารถตอบคำถามของครูได้ ถึงครูจะชมพวกเธอว่าเก่งเท่ากัน แต่เสือสองตัวย่อมอยู่ในถ้ำเดียวกันไม่ได้ ยังไงอะอายก็อยากเป็ที่หนึ่งของห้องอยู่ดี
จินนี่และเพื่อนคนอื่นๆ เห็นท่าทีของพันด้ายและอะอายที่แย่งกันตอบคำถามครูไปมาอย่างไม่ยอมกัน
“เหมือนห้องเรียนนี้มีแค่เขาสองคนเลยเนอะแก ดูสิไม่เผยให้เพื่อนคนอื่นๆ ได้ตอบเลย”
“ดีแล้วนิ พวกเราก็อยู่สวยๆ รอหมดคาบเรียนไปก็พอ ไม่ต้องไปแข่งกับเขาให้เสียเวลา”
การแข่งขันแย่งกันตอบคำถามของเธอและพันด้ายดุเดือดเผ็ดมัน จนกระทั่งถึงคำถามสุดท้าย เธอพลาดท่าตอบผิด ยิ่งทำให้พันด้ายได้หน้าไปอีก มันทำให้เธอเสีย self มาก เหมือนเป็ตราปาบของชีวิต
“ไม่เป็ไร แค่นี้ก็เก่งแล้ว” คำปลอบโยนจากเพื่อนสาวไม่ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น
สายตาเศร้าสร้อยมองพันด้ายอย่างเจ็บใจ ยิ่งเธอเจ็บใจมากเท่าไหร่มันทำให้เขากลับชอบใจมากขึ้นเท่านั้น เธอพูดลอยๆ เหมือนตั้งใจให้อะอายได้ยิน
“ไม่เท่าไหร่ ก็แค่งั้นๆ” แม้จะเป็ประโยคสั้นๆ แต่ฟังแล้วเจ็บจี๊ดถึงทรวง เกิดมาไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับเธอ ส่วนใหญ่จะเป็เธอเองมากกว่าที่พูดประโยคนี้กับคนอื่นไป
“ฉันพลาดได้ไง เจ็บใจชะมัด”
“หมดคาบเรียนแล้วก่อนจะไปเรียนคาบต่อไป ครูมีการบ้านฝากให้นักเรียนกลับไปทำแบบฝึกหัดท้ายบทข้อหนึ่งถึงสิบนะ แล้วหัวหน้าห้องรวบรวมไปส่งที่โต๊ะครูภายในวันพรุ่งนี้เช้า”
“ค่า ครับ”
“เลิกเรียนได้คะ”
“นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ”
“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณครับคุณครู”
อะอายยังคงโมโหตึงตัง กับคำถามที่ตัวเองตอบไม่ได้ “ไม่เป็ไรนะ ครั้งนี้อาจจะแพ้ แต่ครั้งหน้าแกชนะแน่นอน เชื่อฉัน”
“ฉันเจ็บใจนะเปรี้ยวจี๊ด ไม่รู้ว่าพลาดได้ยังไง”
จินนี่พูดขึ้นมาว่า “อย่าเอาชนะพันด้ายมันง่ายนิดด้วย เธอก็ลงเรียนพิเศษกับครูเขาสิ ครูเขาสอนพิเศษอยู่ เนื้อหาที่สอนก็หนังสือเรียนของพวกเรานี้แหละ ที่สำคัญพันด้ายก็เรียนกับครูเขาด้วย”
“มิน่าล่ะ ถึงตอบคำถามได้หมดเลย โถ่เอ๊ยนึกว่าแน่ที่แท้ก็เรียนล่วงหน้ามาแล้ว สรุปยังฉันเก่งกว่าอีก ขนาดไม่ได้เรียนพิเศษยังตอบได้ แม้จะตอบผิดไปข้อหนึ่งก็เถอะ”
เธอหันไปถามจินนี่อีกครั้ง “พอรู้จักที่เรียนพิเศษที่อื่นอีกมั้ย เอาแบบครูสอนเก่งๆ ฉันอยากไปเรียน เพราะไม่อยากเรียนพิเศษที่เดียวกันกับยัยนั้น”
“ยัง ยังไม่จบอีก” เอกี้พูดสวนขึ้นมาพร้อมกับทำท่าทางที่เอือมระอากับนิสัยเอาชนะของเธอ
“ระดับฉันทำไมจะไม่รู้ มีอยู่ที่หนึ่ง ที่นั่นครูเก่งมาก”
“ดีเลย พวกเธอต้องไปเรียนกับฉันด้วยนะ เพราะเราเป็เพื่อนกันแล้ว”
“อ้าวววว” โมเมย์และเปรี้ยวจี๊ดพร้อมใจกันอุทานเสียงสูง
“ฉันไม่อยากให้พวกเราแพ้พวกยัยนั้น ตามนั้นนะเพื่อนๆ”
เปรี้ยวจี๊ดถามย้ำเพื่อนคนอื่นๆ ไปอีกรอบเพื่อความมั่นใจ “พวกเราต้องไปเรียนกับอะอายจริงๆ เหรอ”
“ตามนั้นค่ะสาว เดี๋ยวนางงอล”
“อิหยังว่ะ！”
“อย่ามัวโอ้เอ้ ไปเรียนวิชาต่อไปกันได้แล้ว เดี๋ยวพวกยัยพันด้ายจะชิ่งเอาหน้ากับครูอีก ว่าแต่ตึกวิทย์อยู่ไหนมีใครรู้บ้าง”
จินนี่คนดีคนเดิมพูดตอบไปว่า “ฉันรู้ว่าตึกวิทย์อยู่ไหน”
สมาชิกในแก๊งต่างหันขวับยกนิ้วโป้งให้เธอ “เธอนี้มันสุดยอดจริงๆ อะไรก็รู้ไปหมด”
560
