ซีซารู้สึกง่วงนอน รู้สึกตัวเองหนักเหมือนโดนอะไรกดทับ ได้ยินเสียงเหมือนเสียงเรียกแต่ฟังไม่ออกว่าเสียงนั้นพูดว่าอะไร ซีซาพยายามลืมตาขึ้น เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบแต่ความมืดมิด ซีซาเดินไปทางเสียงที่ดังขึ้นมา เหมือนเสียงนั่นจะพูดอะไรสักอย่างแต่ไม่รู้ว่าเสียงนั่นพูดว่าอะไร ซีซาเดินตามเสียงมาสักพักก็พบกับยูระ
"คนอื่นเป็ยังไงบ้าง" ซีซาถามยูระ แต่ยูระไม่ตอบ ยูระมีสีหน้าเศร้าสร้อยและเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
"จะเดินไปไหนเหรอ" ซีซาถามยูระ แต่ยูระไม่ตอบยังเดินหน้าต่อไปช้า ๆ สักพักก็เดินไปพบคิระ นิน่า เฟร์ ซุส ทุกคนมีสีหน้าเศร้าสร้อยและเดินไปเรียงแถวกันไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ เมื่อซีซาถามทุกคนแต่ไม่มีใครตอบอะไร ซีซาจึงเดินตามทุกคน อยากรู้ว่าจะเดินไปที่ไหนกัน
เดินไปสักพักก็มาถึงแม่น้ำ
"หรือว่านี่คือแม่น้ำแห่งความเศร้าโศกที่คนโบราณพูดถึงกัน" ซีซาคิดในใจ พวกเราตายกันหมดแล้วเหรอ คนที่ตายจะข้ามผ่านแม่น้ำแห่งความเศร้าโศกเผื่อไปโลกหลังความตาย 'คงไม่ใช่อย่างที่คิด' ซีซาคิดในใจ
ซีซามองไปในแม่น้ำ มีคนกำลังพายเรือมา คนพายเรือใส่ชุดคลุมสีดำ เมื่อพายเรือมาใกล้ ๆ ซีซาจึงเห็นว่าคนพายเรือเป็โครงกระดูกใส่เสื้อคลุมสีดำ 'นี่พวกเราตายกันหมดแล้วจริง ๆ เหรอ ซีซาคิดในใจ'
"ขึ้นเรือมา เราจะไปอีกฝั่งของแม่น้ำ" ชายพายเรือกล่าวขึ้น ทุกคนยกเว้นซีซา กำลังจะก้าวลงเรืออย่างช้า ๆ
"อย่าไป ถ้าข้ามแม่น้ำไปจะไม่ได้กลับมาอีกนะ" ซีซาะโบอกทุกคน แต่ไม่มีใครฟัง ซีซาพยายามดึงตัวทุกคนไว้แต่เหมือนแรงดึงจะไม่มีผลอะไร ทุกคนก้าวลงเรือไปอย่างช้า ๆ
ซีซามองหันหลังเพื่อจะเดินย้อนกลับไป แต่ทางที่เดินมากำลังหายไปเหมือนแผ่นกระดาษที่โดนไฟไหม้ กำลังไหม้กระดาษเข้ามาเรื่อย ๆ
ทางที่เดินมาเริ่มหายไปเรื่อย ๆ จนบีบบังคับให้ซีซาต้องขึ้นเรือมาด้วย
เรือลอยมาเรื่อย ๆ จนถึงอีกฝั่ง
"ลงไปได้" ชายที่พายเรือพูดขึ้น น้ำเสียงมีพลังเหมือนบังคับให้ทุกคนก้าวลงจากเรือ
ซีซาและทุกคนก้าวลงจากเรือ
405
