หลังจากทหารองครักษ์สองคนพยายามปัดฝุ่นที่คละคลุ้งจากลมพายุ เมื่อตั้งหลักได้ ก็รีบมองไปที่ชิงชิง พวกเขาเห็นจอมยุทธ์นิรนามปรากฏตัว และพูดอะไรบางอย่างกับชิงชิง สักพักชายคนนั้นก็เข้ามาจับตัวนาง ทหารจึงรีบวิ่งไปที่ลานวัดหวังจะไปช่วย แต่ทว่าเพียงพริบตาเดียวเท่านั้น คนร้ายกับชิงชิงก็หายตัวไป
“หายไปไหนแล้ว”
“รีบไปรายงานให้องค์หญิงทรงทราบเถอะ”
********************************************************
ณ โรงทานภายในวัดหมิงต้า
องค์หญิงทรงแจกของโรงทานเสร็จพอดี มือปราบที่เพิ่งเลิกงานก็รีบมาหาหญิงในดวงใจ
“เจ้าไม่จำเป็นต้องมาหาข้าทุกวันก็ได้ เจ้าต้องเหน็ดเหนื่อยจากการจับคนร้ายไม่ใช่หรือ” องค์หญิงทรงเห็นใจคนรัก
“กระหม่อมคิดถึงพระองค์นี่พะย่ะค่ะ” มือปราบพูดยิ้มๆ
“เจ้าก็ชอบแกล้งทำปากหวานเสียจริง” องค์หญิงทรงเขิน
“พระองค์ก็ทรงรู้ว่ากระหม่อมพูดความจริง” หานอู่กำลังดึงตัวคนรักเข้าไปกอด แต่ทว่าอยู่ดีๆ ก็มีทหารวิ่งท่าทางลุกลี้ลุกลนเข้ามาอย่างหอบเหนื่อย
องค์หญิงทรงรีบผลักมือปราบเพราะกลัวลูกน้องเห็น ทั้งสองรีบยืนแยกกันและทำตัวปกติ
“บังอาจ ทำไมพวกเจ้าไม่ขออนุญาตก่อน” องค์หญิงตรัส
“กระหม่อมขอประทานอภัยพะย่ะค่ะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว” ทหารนายหนึ่งรายงาน
“เรื่องอะไร” องค์หญิงทรงสงสัย
“ชิงชิงถูกคนร้ายจับตัวไปพะย่ะค่ะ” ทหารอีกนายรายงาน
“มันเป็นใคร และทำไมพวกเจ้าถึงไม่เข้าไปช่วย” องค์หญิงทรงตกพระทัย
“กระหม่อมไม่ทราบจริงๆ มันมีวรยุทธ์สูงมาก พวกกระหม่อมวิ่งตามไม่ทันจริงๆ พะย่ะค่ะ” ทหารจนปัญญา
“งั้นพวกเจ้าวาดรูปคนร้ายที่พวกเจ้าเห็นมาก็แล้วกัน เผื่อมือปราบท่านรู้จัก” องค์หญิงตรัสสั่ง
ทหารทั้งสองต่างคนต่างวาดรูป
องค์หญิงทรงทอดพระเนตร “เอ่อ บุคคลที่พวกเจ้าเห็นใช่คนเดียวกันแน่หรอ ทำไมทั้งสองภาพมันไม่เหมือนกันเลย แถมใบหน้าชายที่พวกเจ้าวาดก็ดูบูดๆ เบี้ยวๆ ยังไงไม่รู้”
“ขอประทานอภัยพะย่ะค่ะ พวกกระหม่อมไม่มีฝีมือในการวาดรูปเลยสักนิด” ทหารกล่าวพร้อมก้มหน้า
“แล้วเจ้าล่ะ หานอู่ เจ้าดูออกมั้ย” องค์หญิงทรงยื่นภาพให้
“มันมีคนลักษณะแบบนี้จริงๆ หรอพะย่ะค่ะ” หานอู่ดูไม่ออก
“นั่นสิ” องค์หญิงทรงเห็นด้วย
ทำให้ตอนนี้พวกเขายังไม่ทราบเบาะแสว่าใครเป็นคนจับชิงชิงไป และต้องการอะไร
“ข้านึกออกแล้ว คงต้องไปพบท่านผู้เฒ่าหลงซา” องค์หญิงทรงนึกออก
“เขาคือผู้เฒ่าที่รอบรู้ทุกเรื่อง เหตุใดพระองค์ถึงทรงรู้จักท่านผู้เฒ่าด้วยล่ะพะย่ะค่ะ” หานอู่สงสัย
“ฉินฟงแนะนำให้ข้ารู้จัก” องค์หญิงตรัส
“ทำไมพระองค์ถึงทรงสนิทสนมกับฉินฟงนักพะย่ะค่ะ” หานอู่สงสัย
“ข้ารู้จักท่านหมอฉินฟงโดยบังเอิญ และเรียนรู้เรื่องราวยุทธภพจากเขา แต่ข้าไม่รู้มาก่อนว่าเขาเป็นถึงประมุขพรรคมาร” องค์หญิงทรงเล่า
“งั้นพวกเรารีบไปหาท่านผู้เฒ่ากันเถอะพะย่ะค่ะ” หานอู่เข้าใจแล้วก็ชวนออกเดินทาง
องค์หญิงทรงนำทางไปพบท่านผู้เฒ่าที่กระท่อมริมน้ำ โดยมีหานอู่และองครักษ์ทั้งสองติดตามอยู่ไม่ห่าง เมื่อไปถึงทั้งสี่ก็พากันคารวะท่านผู้เฒ่า
“มีอะไรให้กระหม่อมช่วยอีกพะย่ะค่ะ” ท่านผู้เฒ่าส่ายหน้า เพราะพบองค์หญิงทีไรต้องมีเรื่องมาขอให้เขาช่วย
“ท่านผู้เฒ่าอย่าทำท่าเบื่อข้าสิ คราวนี้ข้าไม่ได้มาถามเล่นๆ แต่ต้องการจะช่วยน้องสาวร่วมสาบานของข้า นางถูกคนร้ายลักพาตัวไป ทหารทั้งสองเห็นหน้าคนร้าย แต่ไม่รู้จักว่าเขาเป็นใคร ข้าก็เลยให้เขาวาดรูป นี่ค่ะรูปภาพคนร้าย” องค์หญิงทรงยื่นภาพ
ท่านผู้เฒ่ารับมาดูและพิจารณา “คนร้ายแปลงร่างได้งั้นหรอพะย่ะค่ะ ทำไมภาพทั้งสองมีใบหน้าไม่เหมือนกันเลย แถมเขาใช่คนหรือเปล่า มีคนมีหน้าตาบูดๆ เบี้ยวๆ แบบนี้ด้วยงั้นหรอ”
“ลูกน้องข้าวาดรูปไม่เป็นต่างหาก” องค์หญิงตรัส
“เอาอย่างนี้ พวกเจ้าบอกลักษณะคนร้ายมาดีกว่า” ผู้เฒ่าแนะนำหนทาง
“เขามีหน้าตาดี ผิวพรรณขาวสะอาดสะอ้าน สูง ผอม สวมชุดขาว ข้างกายมีพัด เขามีสามารถใช้พัดสร้างพายุได้ ไปมารวดเร็วไร้ร่องรอย” ทหารนายหนึ่งรายงาน
“อ้อ มารวายุ นั่นเอง” ผู้เฒ่ารู้แล้ว
“เขาเป็นใคร แล้วทำไมต้องจับตัวชิงชิงด้วย” องค์หญิงทรงสงสัย
“มารวายุเป็นคนของพรรคมารพะย่ะค่ะ” ผู้เฒ่ากล่าว
“ชิงชิงเป็นถึงฮูหยินของประมุขพรรคมาร ทำไมถึงกล้าทำร้ายนาง” องค์หญิงตรัส
ท่านผู้เฒ่าพยักหน้าอย่างเข้าใจ “อ้อ อย่างนี้นี่เอง งั้นข้าจะเล่ารายละเอียดให้ฟัง พรรคมารเดิมทีมีฉินฟุเป็นประมุข แต่เขาเป็นคนบ้าอำนาจ ชอบให้ทุกคนอ่อนน้อมและสวามิภักดิ์ต่อเขา ใครที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขามันต้องตาย ดังนั้นจอมยุทธ์ฝ่ายธรรมะจึงถูกฆ่าตายจำนวนมาก บางคนมีวรยุทธ์สูงทำอะไรไม่ได้ ประมุขก็สั่งให้ไปเข่นฆ่าลูกเมียอย่างไร้ปราณี สร้างความโกรธแค้นให้กับชาวยุทธ์มากมาย จอมยุทธ์พรรคมารบางคนที่ยังมีคุณธรรมไม่สามารถทนต่อความอำมหิตของฉินฟุได้ เลยรวมตัวกันขอร้องหมอเทวดาฉินฟงซึ่งเป็นน้องชายของฉินฟุให้ช่วยโค่นอำนาจของพี่ชาย
ในตอนแรกฉินฟงก็ไม่ยอมตกลง แต่พอเขาได้เห็นว่ามีคนได้รับบาดเจ็บจากฝ่ายมารที่เป็นอันธพาลจำนวนมหาศาล เลยยอมร่วมมือ ในปีก่อนนี้เอง ฉินฟงท้าประลองกับพี่ชายตัวเอง และเขาก็เป็นฝ่ายชนะ ในสนามประลองฉินฟุแพ้แล้วก็จริง แต่เขายังคิดอาฆาตโกรธแค้นโดยรอให้น้องชายเผลอ ก็เลยจับดาบหมายจะแทงน้องชายข้างหลัง ฉินฟงไหวตัวทัน ด้วยระยะมันกระชั้นชิดมาก เพื่อเป็นการป้องกันตัวฉินฟงจึงเผลอซัดฝ่ามือใส่พี่ชายเต็มแรง ทำให้ฉินฟุบาดเจ็บสาหัส จอมยุทธ์พรรคมารฝ่ายฉินฟงกำลังจะเข้าไปจับกุม แต่ฉินฟุกัดฟันกระโดดหลบนี้ไปได้หวุดหวิด
ต่อมาฉินฟงจึงรับตำแหน่งเป็นประมุขพรรคมาร อีกทั้งยังเขียนหนังสือสัญญาสงบศึกกับจอมยุทธ์ฝ่ายธรรมะ ดังนั้นยุทธภพจึงอยู่กันอย่างสันติ จนกระทั่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉินฟุกลับมาเมืองหลวงพร้อมลั่นวาจาว่าจะยึดอำนาจคืนจากฉินฟงให้จงได้ ข้าคาดการณ์ว่าฉินฟุคงจะสั่งให้มารวายุไปจับกุมตัวฮูหยินน้องชายเพื่อเป็นตัวประกันอย่างแน่นอน”
“แล้วมารวายุจะพาตัวชิงชิงไปที่ไหน” หานอู่ถาม
“ถ้ำผาจันทร์แดง” ผู้เฒ่าตอบ
“ขอบคุณท่านมาก ท่านผู้เฒ่า พวกเรารีบไปช่วยชิงชิงกันเถอะ” องค์หญิงทรงร้อนพระทัยมาก เลยวิ่งออกนอกกระท่อม เพื่อมุ่งหน้าไปถ้ำดังกล่าว
หานอู่ไม่อยากให้คนรักต้องเกิดอันตรายก็เลยรีบรั้งตัวพระองค์ไว้ และพาไปคุยกันที่ท่าน้ำ
“ทำไมล่ะหานอู่ พวกเราต้องรีบไปช่วยชิงชิงนะ” องค์หญิงทรงสงสัย
“พระองค์ทรงกลับวังและให้กระหม่อมไปกับพรรคยาจกเถอะพะย่ะค่ะ” หานอู่กล่าว
“แต่ข้าเป็นห่วงชิงชิง ให้ข้าไปด้วยเถอะนะหานอู่” องค์หญิงทรงขอร้อง
หานอู่กอดองค์หญิงอย่างทะนุถนอม “ฟังกระหม่อมนะพะย่ะค่ะ กระหม่อมรักพระองค์มาก และหากเกิดอะไรกับพระองค์ กระหม่อมจะไม่มีสมาธิต่อสู้ศัตรู ทรงอย่าทำให้กระหม่อมต้องห่วงหน้าพะวงหลังเลยนะ กระหม่อมขอร้อง”
“แต่ข้า…” องค์หญิงตรัสไม่จบ
“ทรงเชื่อกระหม่อมนะพะย่ะค่ะ กระหม่อมสัญญาจะพาชิงชิงกลับมาอย่างปลอดภัย” หานอู่กล่าวสีหน้าจริงจัง
“ก็ได้ เจ้าต้องระวังตัวนะหานอู่” องค์หญิงทรงยอมฟังเพราะกลัวกลายเป็นตัวถ่วง
“แน่นอน กระหม่อมจะรีบกลับมาหาพระองค์พะย่ะค่ะ” หานอู่ยิ้มและผละจากไป
องค์หญิงทรงทำได้เพียงมองคนรักเดินจากไป แล้วเสด็จกลับตำหนักเพื่อรอฟังข่าว
********************************************************
หานอู่เดินทางไปพบหมิงเยี่ยนและเล่าเรื่องราวที่ได้ฟังจากผู้เฒ่าหลงซาให้ฟังทั้งหมด
“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง” หมิงเยี่ยนฟังเรื่องราวอย่างเข้าใจ
“ข้าคิดว่าฉินฟุต้องมีพรรคพวกจำนวนมาก ข้าคนเดียวอาจไม่สามารถช่วยชิงชิงได้” หานอู่มาขอความช่วยเหลือ
“ได้ ข้าจะขอร้องหลงกว้านให้พาลูกน้องพรรคยาจกไปถ้ำผาจันทร์แดงเอง” หมิงเยี่ยนยอมให้ความร่วมมือ
“งั้นข้าขอล่วงหน้าไปก่อนนะ” หานอู่ทำท่าคารวะผู้อาวุโส
********************************************************
ณ คุกใต้ถ้ำผาจันทร์แดง
ชิงชิงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าข้อมือทั้งสองของตัวเองถูกมัดไว้ด้านหลัง และนั่งกับพื้นหินที่เย็นจัด นางหันไปโดยรอบก็พบว่าตัวเองถูกขังไว้ในคุก พอมองไปที่คุกที่อยู่ห้องข้างๆ ก็เห็นจอมยุทธ์ชายที่เคยแอบมาพบสามีถูกมัดไม่ต่างจากตัวเอง
“ทำไมพวกท่านถึงถูกจับแบบนี้ และที่นี่คือที่ไหนกันแน่ ใครเป็นคนจับพวกเรามา” ชิงชิงถามเป็นชุด
“เรียนนายหญิง พวกเราเป็นคนของพรรคมารที่สวามิภักดิ์ต่อนายน้อยหรือสามีของท่าน ที่พวกเราโดนจับไว้แบบนี้ เพราะฉินฟุหรือพี่ชายสามีท่านได้ยึดอำนาจคืนและได้กลายเป็นประมุขพรรคมารคนปัจจุบันไปแล้ว เขาจับกุมลูกน้องพรรคมารที่ยังสวามิภักดิ์ต่อนายน้อย ข้าคาดการณ์ว่าฉินฟุคงจับท่านเพื่อหมายจะใช้ท่านเป็นตัวประกันล่อให้นายน้อยปรากฏตัวและฆ่าทิ้งเพื่อแก้แค้น” อู๋ผิงกล่าว
“ทำไมพี่น้องกันถึงเป็นศัตรูกันแบบนี้” ชิงชิงไม่เข้าใจเพราะเติบโตมากับพี่น้องพรรคยาจก
“สมัยก่อนพรรคมารภายใต้การนำของฉินฟุ เข่นฆ่าคนเป็นว่าเล่น เป็นอันธพาลทำร้ายผู้ที่อ่อนแอกว่า จอมยุทธ์ฝ่ายธรรมะรวมตัวกันเพื่อกำจัดเขา แต่ไม่อาจต่อต้านเขาได้ อาจเป็นเพราะฝ่ายมารมีวรยุทธ์เหนือกว่ามาก หลังจากทั้งสองฝ่ายปะทะกัน ฝ่ายธรรมะต่างพากันเสียท่าได้รับบาดเจ็บสาหัส ด้วยความอำมหิตของฉินฟุ เขาสั่งลูกน้องเข่นฆ่าลูกเมียของจอมยุทธ์ฝ่ายธรรมะอย่างไร้ความปราณีเพียงเพื่อความสะใจเท่านั้น แม่ท่านก็เป็นหนึ่งในนั้นที่กลายเป็นเหยื่อ
จอมยุทธ์พรรคมารบางคนที่มีคุณธรรมไม่อาจทนต่อพฤติกรรมบ้าอำนาจของฉินฟุได้ เลยขอให้ฉินฟงโค่นอำนาจ และก็โค่นสำเร็จ หลังจากฉินฟงเป็นประมุข เขาได้ทำสัญญาสงบศึกกับฝ่ายธรรม โดยสัญญาว่าจะอยู่กันอย่างสันติไม่ทำร้ายคนที่อ่อนแอกว่าอย่างคนพาล
นายหญิงอย่าเกลียดนายน้อยเลย ความจริงเขาก็ไม่อยากเป็นประมุขพรรคมารหรอก แต่เพื่อความสงบสุขของยุทธภพ เขาจำเป็นต้องรับหน้าที่นี้” อู๋ผิงเล่า
“โถ่ ฉินฟง ข้าขอโทษที่ไม่ยอมฟังท่าน” ชิงชิงรู้สึกผิด
“555 หมดเวลาคุยแล้ว ตอนนี้ฉินฟงมาติดกับแล้ว มันช่างรักผู้หญิงคนนี้อย่างหัวปักหัวปำเสียจริงๆ เห็นมั้ยว่านายของพวกเจ้าอ่อนแอแค่ไหน มันไม่เห็นแก่พวกเจ้าเลยสักนิด แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวนายที่อ่อนแอของพวกเจ้าก็ตายวันนี้นั่นแหละ” มารวายุกล่าว
“มารวายุ เจ้าเลิกก่อกรรมทำเข็ญเสียที นายที่พวกเจ้าสวามิภักดิ์ เขารักแต่ตัวเอง ไม่เคยมีเมตตาต่อลูกน้อง ใครไม่เชื่อฟังหรือขัดคำสั่งก็เข่นฆ่า” อู๋ผิงกล่าว
“หุบปากได้แล้ว” มารวายุหันไปสั่งลูกน้อง “พวกเจ้าพาแม่นางคนนี้ออกไป”
“จะพานายหญิงไปไหน ปล่อยนางนะ” อู๋ผิงพยายามดิ้น
“ก็ใช้นางเป็นเครื่องมือให้ฉินฟงยอมตายอย่างง่ายดายไง” มารวายุกล่าว
“ไม่นะ ปล่อยนาง” อู๋ผิงตะโกน
“ปล่อยข้านะ อย่ามาแตะต้องตัวข้า” ชิงชิงดิ้น
ลูกน้องชายฉกรรจ์คนหนึ่งเอาผ้ามารัดปากชิงชิงไว้ แล้วชายทั้งสองก็ช่วยกันประคองให้ชิงชิงออกนอกคุก พาไปนอกถ้ำ
มารฝ่ายฉินฟงพยายามดิ้นหมายจะช่วยนายหญิงแต่ไร้ผล
ชิงชิงถูกพาตัวออกมานอกถ้ำและโดนมัดติดกับต้นไม้ใหญ่ นางมองเห็นสามีกำลังต่อสู้กับประมุขพรรคอย่างสูสี เสียงดาบกระทบกันดังสนั่น อย่างไม่มีใครยอมใคร
สักพักมารวายุก็เอาดาบมาจ่อคอชิงชิง และตะโกนบอกฉินฟง “คนรักของเจ้าอยู่ในมือข้าแล้ว หากเจ้ายังพยศไม่ยอมหยุด นางอาจไปรอเจ้าอยู่ปรโลกนะฉินฟง”
ฉินฟงยอมหยุดโจมตีและปล่อยให้พี่ชายซัดฝ่ามือเต็มแรงจนเขากระอักเลือด
ชิงชิงพยายามตะโกนร้องเสียงท่านพี่ แต่ไร้เสียงเพราะโดนรัดปาก นางน้ำตาไหลเพราะทำอะไรไม่ได้เลย
1.18M
