นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        ครั้นโม่จ้านฝืนขึ้นไปอยู่ในระดับสูงเทียบเท่ากับรังนกอินทรี เก๋อจือที่อยู่ด้านล่างพลันเหนื่อยจนหอบแฮ่กเสียแล้ว

       ความยากในการใช้พลังเวทธาตุลมควบคุมผู้อื่นให้ลอยกับควบคุมตนเองให้ลอยนั้นต่างกันคนละชั้นอย่างสิ้นเชิง นอกจากนั้นโม่จ้านยังแบกกระเป๋าที่ไม่นับว่าใบเล็ก ลาถีเท่อเห็นแล้วลุ้นระทึก มิเพียงแต่กลัวว่าพลังของเก๋อจือจะหมดลง ยังกลัวว่าโม่จ้านจะพลาดพลั้งตกลงมา

       เพียงแต่โม่จ้านในยามนี้กลับเผยรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจในตนเองออกมา --- โชคดีที่วันก่อนตนเฝ้าสังเกตจนรู้ว่าด้านบนหน้าตัดของหน้าผาสูงเด่นมีช่องว่างและส่วนที่ยื่นออกมาจากการที่ก้อนหินเบียดกันมิน้อย

       โม่จ้านยื่นมือออกไปเคาะกำแพงหิน ก้าวเท้าออกจากเขตวงเวทย์ลม พาขาของตนไปขัดไว้กับซอกหินข้างปากถ้ำก่อนเงี่ยหูฟังเสียงด้านใน

       เก๋อจือกดไม้คทาลงเพื่อไล่พลังธาตุลมที่ยังหมุนวนกลางอากาศ จากนั้นทิ้งก้นลงบนพื้นแล้วหอบหายใจอย่างหนัก

       ต่อให้ใช้พลังเวทธาตุลมส่งโม่จ้านไปถึงหน้าปากถ้ำได้ ทว่าทันทีที่โม่จ้านปรากฏตัว ลูกนกในรังจะต้องปล่อยพลังเวทสายฟ้าโจมตีเขาจนตกลงมาอย่างแน่นอน ถึงยามนั้น ตนยังต้องใช้พลังเวทลมส่งเขากลับลงสู่พื้น จากนั้นค่อยหัวเราะเขาให้สาแก่ใจ

       ทว่าความคิดของลาถีเท่อยังมองโลกในแง่ดีกว่าสักหน่อย โม่จ้านอาจจะมีอุปกรณ์ป้องกันเวทสายฟ้า เพียงแต่ความเร็วต้องมากพอ การพุ่งตรงเข้าไปจับออกมาสักตัวก็ใช่ว่าจะเป็นไปมิได้

       เพียงแต่ยามที่คนทั้งสองเห็นการกระทำของโม่จ้านกลับพากันตะลึงงันเสียแล้ว --- ห้อยต่องแต่งแอบสังเกตการณ์อยู่ข้างปากถ้ำเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร? กำแพงหินที่ชันถึงเพียงนั้น มิกลัวว่าจะตกลงมาหรืออย่างไร?

       อย่างไรก็ตาม โม่จ้านไม่เพียงแต่มิกลัว กลับยังค่อนข้างตื่นเต้น ตนเคยปีนผามามิน้อยครั้ง ทว่าการปีนโดยไม่มีอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยเช่นนี้นับเป็นครั้งแรก ช่างตื่นเต้นเร้าใจเสียจริง หากแม้นพลัดตกลงไปโดยมิทันระวัง ก็ยังจะได้ท่องเที่ยวบนเส้นทางดำดิ่งอย่างเชื่องช้าด้วยพลังเวทธาตุลมอย่างที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

       “จิ๊บๆๆ” เสียงอ่อนนุ่มทำให้ภายในใจของโม่จ้านรู้สึกยินดี ในรังมีลูกนกตามที่คาดเอาไว้ไม่มีผิด

       ก่อนออกเดินทาง โม่จ้านไปสืบเรื่องอินทรีสายฟ้าอย่างละเอียดจากกิลด์นักดาบพเนจรมามิน้อย อินทรีสายฟ้ามีตัวผู้มากตัวเมียน้อย ตัวเมียรอกระทั่งไข่ฟักก็จะออกจากรังไม่ย้อนกลับมาอีกกระทั่งถึงฤดูผสมพันธุ์ในปีหน้า จะมีนกอินทรีตัวผู้รับหน้าที่เลี้ยงดูลูกนกจนเติบใหญ่ ดังนั้นหนึ่งรังจะมีลูกนกจำนวนมาก นอกจากนั้นปริมาณการกินของลูกนกยังเยอะเสียยิ่งกว่าเยอะ นกอินทรีตัวผู้จะต้องออกล่าทุกวันจึงจะทำให้เจ้าตัวน้อยที่รอคอยอาหารรู้สึกพอใจ

       เดิมทีนับเป็นโอกาสอันดีของศัตรูในการจับลูกนก ทว่าทันทีที่บรรดาลูกนกเห็นสิ่งแปลกปลอมก็จะใช้พลังเวทสายฟ้าระดับสองอันเป็นพรสวรรค์ติดตัวเริ่มทำการโจมตีมิเลือกหน้าอย่างสุดชีวิต น้อยนักจะมีสัตว์ป่าสามารถทานทน ดังนั้นจึงมักเห็นว่ารอบๆ รังของพวกมันมีสัตว์เล็กที่ถูกสายฟ้าโจมตีจนแขนขาทั้งสี่แข็งทื่อ บางตัวถึงขั้นหัวใจหยุดเต้น ฉะนั้นเหล่านักล่าสัตว์ที่จับลูกนกอินทรีสายฟ้าจึงมักจะเลือกใช้วิธีที่ปลอดภัยกว่า โดยการวางกับดักด้วยตาข่ายที่มีเกราะป้องกันพลังเวท

       โม่จ้านใช้ฟันคาบกระเป๋าสะพายหลัง จากนั้นล้วงหยิบม้วนคัมภีร์เวทธาตุน้ำที่บิดเบี้ยวออกมาสองม้วน ม้วนคัมภีร์เวทราคาถูกเช่นนี้เป็นวัตถุสิ้นเปลืองที่มักพบเห็นได้บ่อยครั้ง โดยปกติเป็นของที่จอมเวทระดับล่างใช้ฝึกมือหรือเอาไว้หาเงินค่านมผง สามารถซื้อหาได้ตามตลาดทั่วไป

       หนึ่ง สอง สาม โม่จ้านนับเลขในใจ ตนเปิดม้วนคัมภีร์ออกหนึ่งม้วนก่อนโยนเข้าไปในถ้ำ

       เหล่าลูกนกจ้องมองผ้าเปื่อยชิ้นหนึ่งที่โผล่ออกมาอย่างกะทันหันด้วยความสนใจใคร่รู้ ทว่าหลังจากม้วนคัมภีร์เปิดออก มวลน้ำสีน้ำเงินขนาดใหญ่กว่าลูกบอลบาสพลันก่อตัวเป็นรูปร่างกลางอากาศ หลังกระจายตัวพลันสาดกระเซ็นใส่เหล่าลูกนกจนหนาวจับใจ ไม่รอให้พวกมันได้สติกลับมาพลันพบว่าโม่จ้านชะโงกหน้าออกมาแยกเขี้ยวยิงฟันทำหน้าผี

       ภายในเสี้ยววินาที เสียงประกายสายฟ้าลั่นเปรี๊ยะๆ ดังไปทั่วทั้งถ้ำ เหล่าลูกนกอินทรีที่โกรธจัดเริ่มสำแดงศิลปะการป้องกันตัว

       โม่จ้านรีบหดหัวกลับเข้าไปทันที ตามด้วยใช้มือขวาที่ว่างเปล่าดีดนิ้ว ม้วนคัมภีร์เล่มที่สองถูกโยนเข้าไปพลางคลี่ออก เกิดเป็นม่านน้ำทรงครึ่งวงกลม ประกายสายฟ้าสีน้ำเงินปกคลุมอยู่เหนือม่านน้ำ เกิดเป็นเสียงหึ่งๆ ที่ทำเอาโม่จ้านถึงกับขนลุกขนพองไปทั้งตัว

       ด้านบนยังนับว่าปลอดภัย ทว่าสองคนที่อยู่ด้านล่างกลับตกใจจนอกสั่นขวัญหายไปหมด --- เพียงอานุภาพของสายฟ้าเมื่อครู่ก็เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่าด้านในต้องมีลูกนกอย่างน้อยสิบตัว หากมิใช่ว่ายังเห็นคนห้อยต่องแต่งอยู่ข้างถ้ำ เก๋อจือกับลาถีเท่อถึงขั้นสงสัยว่าโม่จ้านอาจจะถูกสายฟ้าฟาดใส่จนเกือบตายไปเสียแล้ว

       เสียงหึ่งๆ ยังคงดังต่อเนื่องหลายนาทีก่อนจะค่อยๆ เงียบเสียงลง เมื่อยังได้ยินเสียงดัง “จิ๊บๆๆ” ดังขึ้นอีกครั้ง โม่จ้านจึงเริ่มขมวดคิ้ว

       ผลคือเจ้าเด็กพวกนี้มิกลัวสายฟ้าตามคาด...ช่างเถิด เดิมทีก็มิได้คิดจะลงมือจากจุดนี้อยู่แล้ว

       หลังจากนั้นทักษะวิชาเดิมจึงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งและอีกครั้ง เมื่อเวลาผ่านไป ประกายสายฟ้าพลันยิ่งอ่อนแรงลงเรื่อยๆ

       หลังผ่านไปครึ่งชั่วโมง เหล่าลูกนกที่ทั้งเหนื่อยทั้งหิวหมดเรี่ยวแรง มิอาจปล่อยประจุไฟฟ้าร้ายแรงถึงขั้นเอาชีวิตออกมาได้อีก โม่จ้านผิวปาก ย่างเท้าออกจากซอกหินก่อนจะกระโดดเข้าไปในถ้ำอย่างผ่อนคลาย ผนังด้านในถ้ำถูกสายฟ้าเผาจนเกิดเป็นรอยดำเต็มไปหมด บนใบหญ้าที่เปียกชื้นมีลูกนกอินทรีสายฟ้านอนแน่นิ่งอยู่สิบกว่าตัว

       เจ้าพวกตัวเล็กไม่มีนิสัย ‘ประหยัดไฟฟ้า’ อย่างที่คิดจริงๆ มาเร็วไปเร็ว ทันทีที่ท้องหิวก็เหี่ยวเฉาเสียแล้ว

       โม่จ้านเผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ ก้าวออกไปนอกถ้ำก่อนโบกมือส่งสัญญาณให้แก่คนทั้งสอง ภายใต้สายตาเชื่อครึ่งมิเชื่อครึ่งของเก๋อจือ โม่จ้านได้กลับสู่พื้นดินอย่างปลอดภัย

       ในมือใหญ่ของโม่จ้านมีลูกนกสามตัวที่พยายามดิ้นรนแม้จะอ่อนแรงจนเปล่งเสียงร้องมิออก เก๋อจือกับลาถีเท่อที่เบิกตาอ้าปากค้างหันมองหน้ากัน มิกล้าเอ่ยสิ่งใดออกมาแม้แต่คำเดียว

       “เป็นอย่างไร? ข้าพูดได้ทำได้ เจ้าก็คงจะพูดได้ทำได้เช่นกันกระมัง”

       โม่จ้านเลิกคิ้วมองเก๋อจือที่อีกนิดคางจะร่วงลงพื้นแล้ว

       “...ล้อเล่นอันใดกัน ข้า---”

       เก๋อจือกำหมัดแน่น ใบหน้าถึงกับแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ

       ครั้นเห็นลูกนกอินทรีสายฟ้าทั้งสามตัว แม้เก๋อจือมิอยากยอม กระนั้นก็มิอาจไม่ยอมรับ โม่จ้านมิเพียงแต่มีความรู้เรื่องการต่อสู้มากกว่าตน กลับยังใช้วิชาเวทในสถานการณ์จริงได้ นึกมิถึงว่าจะเหนือกว่าจอมเวทที่แท้จริงอย่างตนเสียอีก

       “ถ้าเช่นนั้นนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณชายน้อยเก๋อจือก็คือข้ารับใช้ของข้าแล้ว”

       โม่จ้านคลี่ยิ้มพลางขยับเข้าใกล้เก๋อจือ จากนั้นใช้นิ้วชี้ข้างซ้ายจิ้มแก้มเด็กหนุ่มผมแดง

       “โม่! เจ๋อ! เอ่อร์!”

       ลาถีเท่อทนดูความชั่วร้ายของโม่จ้านมิไหวจึงยกเท้าถีบอีกฝ่ายเบาๆ โม่จ้านเบี่ยงหลบพลางหัวเราะ ‘ฮ่าๆๆ’ อย่างเกินจริงออกมา

       เก๋อจือยืนหน้าตาเลื่อนลอยอยู่ที่เดิม ภายในสมองขาวโพลน

       แม้ตนจะเห็นมิชัดว่าแท้จริงแล้วเกิดอันใดขึ้นด้านใน ทว่าตนได้เห็นสิ่งของที่อยู่ในกระเป๋าใบนั้นของโม่เจ๋อเอ่อร์อย่างชัดเจน --- คัมภีร์เวทมวลน้ำที่นักเดินทางใช้เพื่อดับกระหายน้ำไม่กี่ม้วน กับคัมภีร์เวทม่านน้ำที่ใช้ทำน้ำพุอีกเพียงไม่กี่ม้วน นอกเหนือจากนั้นก็มีเพียงกริชอีกหนึ่งเล่ม

       เรื่องที่ตนตัดสินใจว่าจะลั่นกลองถอยทัพ ผู้อื่นกลับสะพายกระเป๋าใส่ม้วนคัมภีร์เวทที่ใช้เงินซื้อมิถึงครึ่งเหรียญทองก็สามารถจัดการได้อย่างสวยงาม จอมเวทระดับกลางที่ทางการยอมรับ นึกมิถึงว่าในด้านการใช้งานจริงจะพ่ายแพ้ให้กับมือใหม่ผู้หนึ่ง

       เกียรติยศอันจอมปลอมที่เก๋อจือฝังไว้ในส่วนลึกของหัวใจ ยามนี้ถูกโจมตีจนแทบหมดสิ้น

       “เก๋อจือ เจ้าอย่าใส่ใจเลย เจ้าโม่เจ๋อเอ่อร์ผู้นั้นก็เพียงเอ่ยไปเช่นนั้น จะต้องไม่มีทางให้เจ้าไปเป็นข้ารับใช้จริงๆ อย่างแน่นอน...”

       ลาถีเท่อมองสีหน้าผิดหวังของเก๋อจือแล้วพลันไม่รู้จะทำอย่างไร อีกทั้งยังมิรู้ว่าจะปลอบใจอีกฝ่ายเช่นไร

       เก๋อจือค่อยๆ ก้มหน้าลง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงอย่างรู้สึกผิด

       แน่นอนว่าตนไม่มีทางเป็นข้ารับใช้จริงๆ โม่เจ๋อเอ่อร์เป็นถึงผู้ที่ท่านลุงหวาเอ่อร์จ่ายเงินจ้างให้มาช่วยตนทำภารกิจจบการศึกษา ถึงขั้นมิอาจหลุดพ้นจากการเป็นผู้ต้องสงสัย ‘ลักพาตัว’ กระนั้นเมื่อดูจากในยามนี้ ด้วยความสามารถของโม่จ้าน เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายเหตุผลกับตนสักนิด ด้วยระดับความคุ้นเคยที่อีกฝ่ายแสดงออกต่อวิชาเวท มิคล้ายกับมือใหม่สักนิด!

       ....หากโม่เจ๋อเอ่อร์มีสาเหตุบางประการที่ทำให้ใช้เวทมนตร์มิได้ หรืออาจจะเก็บซ่อนความสามารถทางเวทมนตร์ที่แท้จริงเอาไว้ เช่นนั้นแท้จริงแล้วเขาต้องแข็งแกร่งถึงขั้นใด?

       เก๋อจือเหงื่อเย็นผุดเต็มกาย สายตาที่แอบชำเลืองมองโม่จ้านเปลี่ยนแปลงไปเสียแล้ว

       หากโม่จ้านรู้ว่ายามนี้ในใจเก๋อจือกำลังคิดสิ่งใด เขาจะต้องร้องตะโกนเสียงดังลั่นว่าถูกป้ายสีอย่างแน่นอน --- เทพแห่งแสง เทพแห่งธาตุ และเทพ ABCD ที่อยู่เหนือหัว ข้ามิรู้วิชาเวทจริงๆ! ผู้ใดก็ได้ช่วยมาแก้ไขความคิดแหวกแนวของท่านจอมเวทที!

       ครั้นโม่จ้านสุขสำราญใจมากพอแล้ว เขาเดินเข้าไปตบบ่าเก๋อจือ “เอาล่ะข้ารับใช้ มิต้องคำนับบูชาข้าแล้ว รีบส่งข้ากลับไป”

       เก๋อจือขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นึกอยากจะเอาคทาเคาะบุรุษที่ได้คืบจะเอาศอกตรงหน้าให้ตายเสียจริง “ส่งกลับไปที่ใด? เจ้ายังจะกลับที่ใด?”

       โม่จ้านชี้ไปยังรังนกบนหน้าผาสูงชันด้วยสีหน้าใสซื่อ

       “ย่อมต้องเป็นที่นั่น อินทรีโตไปหาอาหารจวนจะกลับมาแล้ว หากพบว่าจำนวนลูกนกในรังมิถูกต้องคงจบสิ้นเป็นแน่”

       “จับมาไว้ในมือแล้ว เหตุใดต้องปล่อยกลับไป?” ลาถีเท่อรู้สึกแปลกประหลาดนัก

       “หากมิปล่อยกลับไป เมื่ออินทรีโตรู้ตัวแล้วย้ายรังไปอยู่ในเขาหิมะสุดแดนเหนือเช่นนั้น ยังจะทำภารกิจจบการศึกษาที่ยังทำไม่สำเร็จได้อยู่หรือไม่?”

       โม่จ้านมองลาถีเท่อด้วยสายตารังเกียจ แสดงสีหน้า ‘เจ้าโง่หรืออย่างไร’ ออกมา

       “ข้ารับใช้เร็วเข้า นี่คือคำสั่งของเจ้านายเชียวนะ”

       มิคาดว่าเก๋อจือที่ถูกโม่จ้านเอาเปรียบจะมิเอ่ยสิ่งใด ทั้งยังเริ่มร่ายเวทมนตร์อย่างเงียบเชียบ ทำเอาโม่จ้านกับลาถีเท่อต่างพากันประหลาดใจพักหนึ่ง กระทั่งโม่จ้านกลับขึ้นไปด้านบนอีกครั้ง เก๋อจือยังคงมองคทาเวทในมือตนเองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

       อ้างกับคนภายนอกว่าเป็นภารกิจจบการศึกษา ทว่าหากความจริงท่านลุงหวาเอ่อร์ทำเพื่อให้เขามาเป็นอาจารย์ฝึกสอนการสู้รบจริงให้แก่ตน มิแน่บางทีตนอาจได้กลายเป็นลูกน้องของเขาไปเสียเลย...

       เก๋อจือยกยิ้มขื่น เห็นทีชีวิตวันข้างหน้าของตนคงจะไม่สุขสบายเสียแล้ว