หวนคืนสู่นภา

"พวกเจ้าที่อยู่ในรถม้า ออกมา!" หัวหน้ากลุ่มโจรตะโกนเรียกคนที่อยู่ในรถม้า

ผ่านไปครู่นึงหลี่ชิงหยุนเปิดม่านรถม้าและเดินออกมาอย่างสงบ พร้อมพูดช้าๆกับกลุ่มโจร "เจ้ากำลังขวางทางพวกข้า! ไสหัวไป!"

"ไอ้หนู! ส่งของมีค่าทั้งหมดมา แล้วข้าจะให้เจ้าผ่านไป!" หัวหน้าโจรพร้อมกับลูกน้องอีกประมาน 10 คนกำลังล้อมรถม้าไว้ไม่ให้เคลื่อนไหว มันไม่ได้สนใจคำพูดของหลี่ชิงหยุนเลยแม้แต่น้อย

"พูดตามตรง ตอนนี้ข้าอาจจะยากจนกว่าเจ้าก็ได้ใครจะไปรู้" หลี่ชิงหยุนพูดด้วยน้ำเสียงหดหู่และถอนหายใจ

เมื่อได้ฟังคำพูดล้อเล่นของหลี่ชิงหยุน ทั้งสามสาวที่อยู่ในรถม้าก็หลุดหัวเราะออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

หัวหน้ากลุ่มโจรที่กำลังอารมณ์เสีย เมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงจากด้านใน ดวงตาของมันพลันสว่างขึ้นทันที "ไอ้หนู! ส่งผู้หญิงในรถม้าและของมีค่ามาให้ข้าทั้งหมด! แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!"

"หัวหน้าดูเหมือนว่าคืนนี้พวกเราจะได้สนุกแน่ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" ลูกน้องที่อยู่ข้างหลังหัวหน้ากลุ่มก็หัวเราะออกมาเสียงดัง น้ำเสียงของพวกมันเต็มไปด้วยความหื่นกาม

หลี่ชิงหยุนส่ายหน้าและไม่จำเป็นต้องพูดอะไรต่อ เขาหันหน้าไปมองคนที่อยู่ข้างหลังหัวหน้าโจร พร้อมกับสะบัดช้อมือเบาๆ

"พรึ่บ!"

จู่ๆหัวของคนที่หัวเราะเมื่อสักครู่ก็ระเบิดออก เลือดพุ่งกระฉูดไปรอบๆพื้นที่ ร่างที่ไร้หัวล้มลงกับพื้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

กลุ่มโจรที่เหลือต่างก็ขาสั่นเมื่อเห็นว่าสหายของพวกมันตกตายจากการสะบัดมือเท่านั้น แตกต่างกันหัวหน้าโจรกำลังโกรธจัด "เจ้า! เจ้ากล้าฆ่าคนของข้างั้นรึ!?"

หัวหน้ากลุ่มชักดาบออกมาพร้อมกับพุ่งทะยานเฉือนไปที่คอของหลี่ชิงหยุน

หลี่ชิงหยุนหลับตาลงและยกมือขวาชึ้นมาช้าๆ เขาใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางของเขาหนีบดาบของหัวหน้าโจรแบบสบายๆ 

"อะไร!" แม้แต่หัวหน้าโจรก็ยังตกตะลึง 

หัวหน้าโจรกัดฟันและพยายามจะดึงดาบออก แต่มันกลับดึงไม่ได้ มันจึงตะโกนเสียงดังให้สมุนที่อยู่รอบๆให้ล้อมรถม้าลงมือในทันที "ไอ้บ้า! ฆ่ามัน! แล้วเอาผู้หญิงในรถม้ามาให้ข้า!"

หลี่ชิงหยุนที่กำลังยืนอยู่ต่อหน้าหัวหน้าโจรก็พูดกับสองสาวที่อยู่ในรถม้า "ฉีฉี เสิ่นชิง ช่วยข้าหน่อย"

ในความเป็นจริงเขาคนเดียวก็สามารถจัดการกลุ่มโจรทั้งหมดได้ เพียงแต่เขาต้องการฝึกประสบการณ์การต่อสู้จริงให้กับนาหลันเสี่ยวฉี ดังนั้นเขาจึงยับยั้งแค่หัวหน้าโจรไว้ให้กับพวกนาง

สองสาวที่อยู่ในรถม้าก็เดินออกมาอย่างไม่เต็มใจ นาหลันเสี่ยวฉีสวมชุดสีโบราณสีขาวพร้อมกับผ้าคลุมไหล่ และมีผ้าบางๆปิดกั้นใบหน้าของนาง ทำให้เห็นแค่เพียงดวงตาที่สวยงามเท่านั้น ท่วงท่าที่ไม่ธรรมดาของนางราวกับเทพธิดาที่ลงมาจุติบนโลกมนุษย์

เสิ่นชิงสวมชุดสีแดงรัดรูปที่ร้อนแรง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่กลุ่มโจรพวกนี้มาขวางทาง

กลุ่มโจรที่ได้เห็นสองสาวเดินออกมาอย่างสง่างาม พวกมันยิ่งรู้สึกถูกกระตุ้นด้วยอารมณ์ทางเพศทันที "สาวน้อย มาเล่นกับพวกข้าเถิด เจ้าหนูผู้นี้ไม่เพียงพอที่รองรับพวกเจ้าทั้งสองหรอก ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

ลูกน้องกลุ่มโจรหัวเราะอย่างหื่นกระหาย 

จู่ๆมีแสงวาบสีแดงผ่านคอของลูกน้องกลุ่มโจรทีละคน เสิ่นชิงกระโดดลงมาเพื่อต่อสู้กับคนที่ล้อมรถม้า ดาบฟีนิกซ์สีแดงร่ายรำอย่างต่อเนื่อง หัวของกลุ่มโจรก็ถูกเฉือนออกทีหัว ราวกับว่าเลือดสีแดงช่วยให้การร่ายรำดาบของนางดูสวยงามยิ่งขึ้น!

นาหลันเสี่ยวฉีก็ไม่รอช้า นางใช้ดาบหยกสีขาวเพื่อต่อสู้กับลูกน้องกลุ่มโจร พวกเขาอยู่ในระดับลมปราณทองขั้นเริ่มต้น ดังนั้นนาหลันเสี่ยวฉีสามารถรับมือกับพวกเขาได้ 

"ไอ้หนูพวกข้ามีตั้งสิบคน! แค่ผู้หญิงสองคนอย่าฝันว่าจะชนะพวกข้าได้" หัวหน้ากลุ่มโจรหัวเราะ

หลี่ชิงหยุนไม่ได้สนใจคำพูดของมันและปล่อยให้สองสาวต่อสู้ต่อไป

การต่อสู้ผ่านพ้นไปได้ไม่นานนัก ตอนนี้นาหลันเสี่ยวฉียังคงมีความกลัวที่จะฆ่า นางแค่ทำให้พวกกลุ่มโจรได้รับบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น 

หลี่ชิงหยุนที่มองดูนาหลันเสี่ยวฉีก็ถอนหายใจ พร้อมพูดว่า "ฉีฉี ถ้าเจ้าไม่ฆ่าพวกมันตอนนี้ พวกมันจะกำหนดเป้าหมายเจ้าอีกครั้ง เมื่อถึงเวลานั้นข้าอาจจะไม่ได้อยู่ปกป้องเจ้าตลอดเวลา หากพวกมันส่งคนที่แข็งแกร่งกว่านี้มา เจ้าจะทำอะไรไม่ได้เลย... เจ้าลองคิดดูหากข้าไม่มีความแข็งแกร่งเพียงพอ แล้วคนพวกนี้ต้องการจะฆ่า เจ้าจะปล่อยมันไปเช่นนี้หรือ?"

"บางครั้งเจ้าจำเป็นที่จะต้องฆ่าเพื่อตัดปัญหาต่างๆในอนาคตเช่นกัน" เมื่อหลี่ชิงหยุนพูดจบเขาฟาดฝ่ามือไปที่หัวของหัวหน้ากลุ่มโจร

หัวหน้าโจรที่สัมผัสได้ถึงบางอย่าง มันรีบยกดาบขึ้นมาป้องกัน แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่คิด ฝ่ามือเพรียวบางปะทะกับดาบของมัน ดาบของมันกลับแตกเป็นเสี่ยงๆ!

และตอนนี้ฝ่ามือของหลี่ชิงหยุนฟาดเข้าที่ใบหน้าของมันอย่างสุดแรง

"แผละ!"

ศีรษะของหัวหน้ากลุ่มระเบิด พร้อมกับร่างกายที่ล้มลง

"ฉีฉี จบชีวิตพวกมัน!" หลี่ชิงหยุนหันกลับไปตะคอกด้วยน้ำเสียงราวกับสั่งการ

นาหลันเสี่ยวฉีที่ได้ยินดังนั้นนางกลับตัวสั่นเล็กน้อย นางทำใจอยู่พักใหญ่ แต่สุดท้ายนางก็หลับตาและเฉือนไปที่คอของลูกน้องกลุ่มโจรที่เหลืออีกสองสามคนอย่างไม่เต็มใจ ตอนนี้พวกเขาตายหมดเหลือเพียงแค่คนเดียว 

โจรคนสุดท้ายกำลังกรีดร้องขอความเมตตา "แม่นาง อย่าฆ่าข้าเลย พวกข้าได้รับคำสั่งมาจากนายน้อยหงเท่านั้น ข้าไม่ได้ตั้งใจ..."

หลี่ชิงหยุนสะบัดข้อมือสังหารโจรคนสุดท้ายในทันที เขาไม่ได้สนใจในเรื่องที่โจรคนสุดท้ายพูดเลย

แต่เมื่อเสิ่นชิงได้ยินโจรเรียกชื่อนายน้อยหง นางก็ขมวดคิ้ว หลี่ชิงหยุนที่สังเกตุเห็นปฏิกิริยาแปลกๆเขาจึงหันไปถาม "เสิ่นชิง เกิดอะไรขึ้น?"

"นายน้อยหงที่มันพูดถึง อาจจะเป็นหงเจิ้นหรือหงเจิ้งหยวน นายน้อยของตระกูลขุนนางหง เพียงแต่ข้าไม่คาดคิดว่ามันจะสั่งให้ลูกน้องทำสิ่งที่ชั่วร้ายได้ถึงขนาดนี้" เสิ่นชิงตอบคำถามของหลี่ชิงหยุนด้วยการกัดฟัน

"ข้าได้ยินมาว่าหงเจิ้น มีผู้หญิงหลายคนมาเป็นนางสนม แม้แต่พวกผู้อาวุโสส่วนใหญ่ในตระกูลของข้าก็ยังคิดที่จะให้ข้าแต่งงานกับมัน... นั่นคือเหตุผลที่ข้าหนีออกจากบ้านมา" เสิ่นชิงอธิบายคร่าวๆเกี่ยวกับความไม่พอใจที่เกิดขึ้น

หลี่ชิงหยุนครุ่นคิดก่อนจะพูดออกมา "ตระกูลเสิ่นก็เป็นตระกูลขุนนางเช่นเดียวกันไม่ใช่หรือ? เหตุใดผู้อาวุโสของเจ้าจึงผลักดันเจ้าแบบนั้น?"

"ในความเป็นจริงตระกูลเสิ่นของข้าเป็นตระกูลที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาตระกูลขุนนาง อีกทั้งท่านพ่อของข้ากำลังป่วยหนัก แม้แต่นักปรุงยาระดับ 6 ก็หาที่มาของอาการป่วยของท่านพ่อไม่ได้ และยังมีปัญหาภายในของตระกูล จนเหล่าผู้อาวุโสแบ่งออกเป็นสองฝ่าย นั่นคือฝ่ายของท่านพ่อของข้าและฝ่ายของผู้อาวุโสสูงสุด ส่วนใหญ่อยู่เคียงข้างผู้อาวุโสสูงสุดให้เข้ามารับตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มต่อจากพ่อของข้า" เสิ่นชิงตอบและถอนหายใจเฮือกใหญ่

หลี่ชิงหยุนที่ได้ฟังเขารู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างแปลกๆ แม้ว่าหัวหน้าตระกูลจะป่วย แต่การแต่งงานของลูกสาวหัวหน้าตระกูลนั้นไม่ใช่เรื่องที่จะตัดสินใจได้โดยคนแค่ไม่กี่คน

จากนั้นเขาก็พูดกับเสิ่นชิง "เสิ่นชิง เมื่อถึงเมืองหลวง ข้าจะไปที่ตระกูลของเจ้าก่อน ข้าอยากดูอาการของพ่อเจ้า เผื่อว่าข้าอาจจะช่วยอะไรได้บ้าง"

เสิ่นชิงที่ได้ยินนางก็ตาสว่างเป็นประกาย "ชิงหยุน เจ้ารักษาท่านพ่อของข้าได้หรือไม่?"

"ข้ายังไม่แน่ใจ แต่ข้าได้รับมรดกทางการแพทย์บางอย่างมาจากสมัยโบราณ บางทีอาจจะช่วยพ่อของเจ้าได้" อาการบาดเจ็บหรือโรคแทบทั้งหมดในอาณาจักรเซวียนนั้นไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่สำหรับหลี่ชิงหยุนเลยแม้แต่น้อย

"ขอบคุณเจ้ามาก" เสิ่นชิงวิ่งไปกอดแขนของหลี่ชิงหยุนด้วยท่าทางดีอกดีใจ ยอดเขาทั้งสองข้างของนางบังเอิญถูกับแขนของหลี่ชิงหยุนอย่างนุ่มนวล

"อะแฮ่มๆ เสิ่นชิง" หลี่ชิงหยุนที่สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างนุ่มๆถูกับแขนของเขาอยู่ เขาไอเบาๆเพื่อเตือนนาง

เสิ่นชิงที่รับรู้ว่านางทำอะไรลงไป นางก็เขยิบหนีออกไปด้วยความเขินอาย

"ไปเถอะ ไปดูฉีฉีกัน" หลี่ชิงหยุนเดินไปหานาหลันเสี่ยวฉีที่เพิ่งสังหารกลุ่มโจรได้

ตอนนี้นาหลันเสี่ยวฉีหน้าซีดอย่างมาก ก่อนหน้านี้นางได้สำรอกออกไปบางส่วนแล้ว นางไม่เคยชินกับภาพแบบนี้ ดังนั้นหลี่ชิงหยุนจึงให้เวลาแก่นางเล็กน้อย

"ฉีฉี เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" หลี่ชิงหยุนเดินไปถามด้วยความเป็นห่วงหลังจากให้นางอยู่คนเดียวสักพักใหญ่

"อาหยุน ข้าไม่เป็นไร ข้าขอพักสักครู่" นาหลันเสี่ยวฉีโบกมืออย่างอ่อนแรง หลี่ชิงหยุนและเสิ่นชิงช่วยพยุงนาหลันเสี่ยวฉีขึ้นรถม้า 

หลังจากพักฟื้นได้พวกเขาออกเดินทางกันต่อไป ระหว่างทางหลี่ชิงหยุนได้แวะร้านขายสมุนไพรมากมาย ตอนนี้เงินเก็บของเขาใกล้จะหมดลงเต็มที

"ความจนมันน่ากลัวจริงๆ" หลี่ชิงหยุนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

.

.

.

ผ่านไปอีกหนึ่งวันเต็มๆ หลี่ชิงหยุนกำลังหยอกล้อกับสามสาวในรถม้า ตอนนี้เขาพูดคุยกับโม่หยุนซีอย่างสนิทสนมมากขึ้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่เป็นไปในทางที่ดี

รถม้าของหลี่ชิงหยุนอยู่ใกล้กับประตูเมืองของทางเข้าเมืองหลวงแล้ว ประตูเมืองมีขนาดใหญ่มาก ล้อมรอบด้วยกองทหารของราชวงศ์เพื่อตรวจสอบคนเข้าเมือง พวกเขากำลังต่อแถวยาวเพื่อเข้าคิว

"เมืองหลวง... ในที่สุด ข้าก็กลับมาที่นี่อีกครั้ง" ดวงตาของหลี่ชิงหยุนมีความโหยหาเล็กน้อย