“อึก”
หญิงสาวตื่นขึ้นมาในยามซื่อ*ด้วยความปวดหัวเป็อย่างมากนางพยายามลุกขึ้นแต่ก็พบกับความเ็ปที่ส่วนกลางของร่างกายและเอวด้านหลัง นางกวาดสายตามองห้องที่ไม่คุ้นตาและพบกับชายหนุ่มที่หลับใหลอยู่ข้างตัว
นางเพ่งพินิศมองหน้าตาชายหนุ่มและทบทวนความทรงจำที่เกิดขึ้นถึงได้รู้ว่านางถูกญาติผู้ใหญ่ที่ไว้ใจทรยศส่งตัวนางให้กับฮ่องเต้แต่ด้วยความที่นางไว้ใจและเคารพคนผู้นั้นมาก นางจึงไม่อยากยอมรับ เพราะหากไม่มีคนผู้นั้นแล้วในโลกนี้ก็คงไม่เหลือใครที่นางจะสามารถไว้ใจได้อีกเธอกุมหัวน้ำตาไหลด้วยความปวดร้าว
ขณะที่นางกำลังจะลุกขึ้นหนีออกจากสถานการณ์นี้เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น
นางหันขวับไปก็พบกับหญิงรับใช้อ้าปากค้างและกรีดร้องด้วยความตระหนกจากนั้นเสียงโวยวายของบ่าวไพร่ข้างนอกก็ดังขึ้นและไม่นานคนแทบทั้งเรือนก็ได้รู้ข่าวที่เกิดขึ้นใจของนางร่วงไปถึงตาตุ่ม หากนางไม่มัวแต่ทบทวนเื่ที่เกิดขึ้นและรีบออกไปก่อนหน้านี้อาจจะยังสามารถสร้างหลักฐานและบ่ายเบี่ยงเื่ที่เกิดขึ้นได้หากแต่ยามนี้ไม่ทันเวลาแล้วนางคงทำได้แต่เพียงยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นเท่านั้น
หลังจากที่ตั้งสติได้แล้วแทนที่จะขังตัวเองไว้ในห้องรอผู้ชายข้างตัวตื่นขึ้นมานางก็เลือกที่จะเตรียมพร้อมออกไปพบกับไทเฮาญาติผู้ใหญ่คนสุดท้ายของเธอเพื่อไปสอบถามเื่ที่เกิดขึ้นโดยที่นางภาวนาไปตลอดทางว่าอย่าให้มันเป็แบบที่นางคิดเลย
เมื่อนางไปถึงนางก็พบว่าตำหนักของไทเฮา**ที่แสนเงียบสงบนั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวายและมีกลิ่นอายของความมงคลนางเริ่มตระหนักได้ แต่ลึกๆในใจแล้วนางยังอยากที่จะเชื่อมั่นในตัวญาติคนนี้จึงบอกกุ้ยมามา***ที่ผ่านทางมาว่านาง้าเข้าพบไทเฮา
กุ้ยมามาใที่เห็นนางแต่ไม่นานสีหน้าของกุ้ยมามาก็กลับมาเรียบเฉยภายในเสี้ยววินาทีสมกับประสบการณ์ที่อยู่ในวังหลังมานานใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วจิบชา****นางก็ได้เข้าพบไทเฮาตามที่นาง้า
นางไม่รอช้าทันทีที่นางเคารพไทเฮาตามธรรมเนียมแล้ว นางก็รีบถามเื่ที่นางร้อนใจทันทีไทเฮาพยายามบ่ายเบี่ยงแต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจหลบสายตาและลูกตื๊อของนางพ้นจึงยอมรับโดยดุษณี
"มันเป็แผนที่เรากับฮ่องเต้ร่วมกันวางแผนเอง"
ไทเฮากล่าวออกมาอย่างรู้สึกผิดเื่ที่ไทเฮาวางแผนกับฮองเต้เพื่อให้นางได้กลายเป็ฮองเฮานั้นเป็เื่จริงไทเฮาบอกว่าทำทุกอย่างก็เพื่อนาง อยากให้สตรีที่มีความสามารถอย่างนางได้กลายเป็ฮองเฮาเป็ภรรยาของลูกเลี้ยงที่นางเอ็นดู รวมกับที่ฮ่องเต้มาสารภาพว่ารู้สึกตกหลุมรักนางั้แ่แรกเห็นทำให้ไทเฮายอมตกลงวางแผนนี้ขึ้นมาด้วยความกระตือรือร้น
นางน้ำตาคลอด้วยความผิดหวังหลับตาลงน้ำตาไหลอย่างปวดร้าวไทเฮาเห็นดังนั้นจึงพูดถึงข้อดีของการได้เป็ฮองเฮามากมายเพื่อให้นางให้อภัยและเข้าใจถึงความหวังดีของนาง
แต่ยิ่งนางได้ฟังนางก็ยิ่งรู้สึกผิดหวังไทเฮาผู้นี้ไม่ได้คิดถึงนางเลยแม้แต่น้อยหากคิดถึงนางใยจึงวางแผนจับนางไปใส่พานถวายให้คนที่นางไม่รักและไม่เคย้าที่จะใช้ชีวิตร่วมด้วย หากถูกข่มขู่นางยังพอเข้าใจแต่ไทเฮากลับวางแผนทุกอย่างเพื่อความเห็นแก่ตัวของนาง ทั้งๆที่เธอเคยพูดตอบครั้งแล้วครั้งเล่าว่าจะไม่มีวันเข้าไปทนทุกข์ทรมานภายในวังหลังเด็ดขาด
ไม่ว่าไทเฮาจะพูดอะไรนางก็ไม่อยากที่จะรับรู้แล้วนางถวายบังคมลาตามธรรมเนียมพร้อมคำพูดที่แสดงความห่างเหินและเดินกลับเรือนของตนทันทีไม่สนใจสีหน้าที่แม้จะมีความหยิ่งทรนงตามฉบับผู้เคยปกครองวังหลังแต่ก็มีความเศร้าสลดเผยออกมาเลยแม้แต่น้อย
"หลี่เหลียนฮวา ขอองค์ไทเฮาหลี่ซูซ่านทรงเจริญเป็พันปี พันๆปีเพคะหม่อมฉันขอถวายบังคมลา"
“สวัสดียามซื่อเหลียนเอ๋อร์”เมื่อกลับถึงตำหนักและเดินเข้าไปในห้องนอนนางก็ได้พบกับฮ่องเต้ที่แต่งกายเรียบร้อยนั่งอยู่บนเตียงของเธอฮ่องเต้ทักทายนางด้วยรอยยิ้มสว่างสดใส ทำให้ภายในใจของเธอมืดมัวเข้าไปอีก
นางนั่งลงคำนับตามพิธี“ขอฮ่องเต้ ทรงพระเจริญเป็หมื่นปี หมื่นๆปีเพคะ”
ฮ่องเต้เห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นไปรับนางให้นางลุกขึ้นยืน“อย่าทำแบบนั้น เหลียนเอ๋อร์ เ้าและเจิ้น*****ต่างก็เป็คนกันเองทั้งนั้นเ้าไม่จำเป็ต้องทำเช่นนี้”
แต่หลี่เหลียนฮวาไม่ยอมนางขืนตัวแต่ก็ไม่อาจสู้แรงของฮ่องเต้ได้นางจึงนั่งลงบนเตียงโดยที่ขยับตัวให้ห่างจากฮ่องเต้มากที่สุดแต่ฮ่องเต้ก็ไม่ย่อท้อเขยิบกายเข้ามาใกล้จนนางไม่มีที่ขยับอีกต่อไป
ฮ่องเต้เอื้อมมือมาจับแต่นางก็ขัดขืนดึงออกเช่นเคยใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ทำให้ฮ่องเต้เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาทุกทีกระชากมือนางและใช้อีกมือหนึ่งจับคางนางเงยขึ้นให้ดวงตาสบกับเขา
“เ้าโกรธอะไรเจิ้นหือ? ไหนมองตาเจิ้นหน่อยซิ”แม้ถ้อยคำจะอ่อนโยน แต่การกระทำที่รุนแรงบ่งบอกถึงอารมณ์ของเขาได้เป็อย่างดีหลี่เหลียนฮวากัดปากและเค้นเสียงออกมาถาม
“เหตุใด...เหตุใดท่านจึงทำกับหม่อมฉันเช่นนี้ หรือท่านถูกองค์ไทเฮากล่อมมาใช่หรือไม่”
“ไม่เลยฮองเฮาของเจิ้น ทั้งเจิ้นและเสด็จแม่ต่างก็้าเ้าแต่เ้ากลับปฏิเสธเจิ้นไม่หยุดหย่อน เจิ้นจึงยอมร่วมมือวางแผนกับเสด็จแม่เช่นนี้”
“...”
“อย่าโกรธเจิ้นไปเลยที่บังคับเ้าไม่ต้องห่วงเจิ้นจะให้เ้าได้ใช้ชีวิตเป็ฮองเฮาได้รับความรักจากเจิ้นอย่างเต็มเปี่ยม เ้าไม่ต้องทำสิ่งใดเพียงแค่อยู่เคียงข้างเจิ้นก็พอ”
ใจของกลี่เหลียนฮวาแตกสลายซักแห่งภายในใจของเธอ ยังคงคิดว่าแม้เขาจะ้าเธอมากแค่ไหนแต่เขาจะยังคงมีความเป็สุภาพชน ไม่วางแผนให้เธอเสียเกียรติเช่นนี้แต่จากการประทำและคำยืนยันของไทเฮาทำให้เธอผิดหวังในตัวเขายิ่งนักความไม่ชอบกลายเป็ความเกลียดชังและเคียดแค้นทั้งยังขยะแขยงตนเองที่ถูกััโดยบุรุษผู้ไร้ยางอายเช่นนี้
ฮ่องเต้ััได้ถึงความไม่ยินยอมแต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรเริ่นกงกง******ก็ส่งเสียงเรียกฮ่องเต้ไปทำงานเขาจึงปล่อยมือจากนางและสัญญาว่าอีกไม่นานจะมาหาใหม่ให้นางร่วมมือกับไทเฮาจัดงานแต่งงานตามที่้าได้เลยพร้อมสั่งให้ทหารองครักษ์คอยติดตามเธอตลอดเวลาหลังพูดจบเขาก็ออกไปทิ้งให้หลี่เหลียนฮวานั่งอยู่บนเตียงน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจควบคุม
เธอรู้สึกผิดหวังเป็อย่างมากเื่ที่เธอคิดไว้ล้วนเป็ความจริงทุกอย่างเธอไม่เหลืออะไรที่จะทำให้อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป ในเมื่อหากหนีไปสตรีตัวคนเดียวอย่างเธอ กับทหารแห่งวังหลวง ไม่ว่าอย่างไรเธอก็คงหนีไม่พ้นและต้องมายอมรับชะตากรรมนี้อยู่ดี เธอจึงเหลือทางเลือกสุดท้าย ที่จะจากไปโดยไม่ต้องหวาดระแวง และทรมาน
เธอเขียนรายชื่อสมุนไพรที่เธอบังเอิญรู้มาจากร้านยาในเมืองโคมเขียวเป็สมุนไพรที่แม้ดูเผินๆ จะไม่มีอะไรแต่หากทานพร้อมกันจะเป็ยาพิษร้ายแรงที่ทำให้ถึงตายทันทีหลับเขียนเสร็จแล้วเธอก็ส่งให้นางกำนัลที่ไม่มีความรู้เื่สมุนไพรออกไปหาที่ร้านสมุนไพรด้านนอกเถ้าแก่ร้านเห็นรายชื่อแล้วสงสัยหากแต่ไม่พูดอะไรเพราะไม่อยากหาเื่ใส่ตัวกับสาวใช้ที่ดูท่าทางสูงศักดิ์
ไม่นานสมุนไพรที่เธอ้าก็มาส่งเธอรับมันมาและบอกกับนางกำนัลไว้ว่า ภายใน 3ชั่วยามนี้ห้ามใครมารบกวนเธอเด็ดขาด และให้นางกำนัลเรียกสาวใช้คนอื่นๆ มาหลังจาก 3 ชั่วยามผ่านไปด้วย
เธอปิดประตูเขียนจดหมายตัดพ้อถึงไทเฮาและสาเหตุที่เธอต้องทำอย่างนี้ลงไป และทานสมุนไพรเข้าไปไม่นานหลังจากที่รู้สึกมึนงง ด้วยความที่เธอเองก็ไม่แน่ใจในสัดส่วนสมุนไพรเธอจึงคิดอีกวิธีที่จะทำให้เธอจากไปเธอหยิบมีดขึ้นมากลั้นใจเฉือนที่แขนทั้งสองข้างและขา ด้วยความที่เธอมีความรู้ทางการแพทย์อยู่บ้างแม้เพียงเล็กน้อยเธอจึงทราบว่าทำอย่างไรถึงจะมีเืไหลออกมามากที่สุด และไม่นานเธอก็สลบไป
3ชั่วยาม*******ผ่านไปนางกำนัลก็เข้ามาตามรับสั่งและได้พบกับศพของว่าที่ฮองเฮานอนอยู่บนพื้นพวกเธอกรี๊ดลั่นบางคนวิ่งออกไปเรียกหมอหลวง บางคนวิ่งไปจับตัวเธอขึ้นมา บางคนสายตาดีก็เหลือไปเห็นจดหมายของเธอและยกขึ้นมาอ่าน
ไม่นานข่าวที่ว่าเธอฆ่าตัวตายเพราะไม่้าเป็สนมของฮ่องเต้ก็แพร่ออกไปทั่วเมืองชาวบ้านต่างซุบซิบเื่นี้กันไปทั่ว นินทากันอย่างสนุกปากไทเฮาที่ได้ทราบเื่นี้ก็เสียใจเป็อย่างมากไม่นานร่างกายก็ทรุดลงฮ่องเต้ที่วุ่นวายกับราชกิจและกำลังมีความสุขกับการที่จะได้นางอันเป็ที่รักก็ทราบข่าวและรู้สึกช็อกและเสียศักดิ์ศรีเป็อย่างมากเขาส่งคนออกไปแก้ข่าว แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วตอนนี้ข่าวลามออกไปไกลเกินกว่าจะยับยั้งหรือแก้ไขแม้แต่ราชทูตจากต่างเมืองก็ทราบเื่นี้จนเื่นี้กลายเป็ที่กล่าวขานไปยังแดนต่างๆ ทั้งที่เป็พันธมิตรและศัตรูทำให้ฮ่องเต้ต้องอยู่กับความอับอายไปอีกหลายปี
*ยามซื่อ 9.00- 10.59
**ไทเฮา = ตำแหน่งฮองเฮารัชสมัยก่อย
***มามา=นางกำนัลรับใช้าุโที่เคยแต่งงานแล้ว
****1ชั่วจิบชา = 5 นาที
*****เจิ้น = คำแทนตนของฮ่องเต้
******กงกง=ขันทีชั้นผู้ใหญ่
*******1ชั่วยาม = 2 ชั่วโมง
1K
