บทที่ 4: กายาโลหิต
"ดี!"
เสียงของหุนตุ้นดังก้องในมิติแห่งความโกลาหล ทันทีที่เย่เฉินตอบตกลง ร่างเงาสีดำมหึมานั้นก็เริ่มเคลื่อนไหว พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งถูกส่งตรงมายังจิติญญาของเย่เฉิน
"อ๊ากกก!"
เย่เฉินกรีดร้องออกมาเป็ครั้งแรก ข้อมูลมหาศาลและซับซ้อนเกี่ยวกับเคล็ดวิชา "กายาอสูรครองพิภพ" ถูกยัดเข้ามาในห้วงสำนึกของเขาอย่างรุนแรงราวกับคลื่นสึนามิ มันคือความเ็ปในระดับจิติญญาที่แท้จริง
"ก่อนจะเริ่มฝึกฝน เ้าต้องซ่อมแซมร่างกายขยะของเ้าด้านนอกเสียก่อน" หุนตุ้นกล่าวอย่างเ็า "โชคดีที่เ้าตกลงมาใน 'บ่อน้ำพุโลหิตทมิฬ' พลังงานในน้ำนี่พอจะช่วยประคองชีวิตและหลอมร่างให้เ้าใหม่ได้"
สิ้นเสียงของหุนตุ้น เย่เฉินที่อยู่ในสภาพิญญาก็รู้สึกได้ถึงร่างกายของตนเองที่นอนแน่นิ่งอยู่ก้นเหวอีกครั้ง พลังงานลึกลับจากไข่มุกแห่งความโกลาหลเริ่มทำงาน มันดูดซับพลังงานสีแดงเข้มจากบ่อน้ำพุเข้ามาในร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง
"แกร๊ก! แกร๊ก!"
เสียงกระดูกลั่นดังขึ้นทั่วร่าง! กระดูกที่แตกหักของเขากำลังถูกจัดเรียงเข้าที่อย่างรุนแรง เส้นเอ็นที่ขาดสะบั้นถูกเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน กล้ามเนื้อที่ฉีกขาดกำลังสมานตัวอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่การรักษาที่นุ่มนวล แต่เป็การซ่อมแซมที่ป่าเถื่อนและเ็ปอย่างที่สุด เย่เฉินกัดฟันแน่นจนเืซิบ แต่ก็ไม่ร้องออกมาแม้แต่คำเดียว
"เอาล่ะ ร่างกายของเ้าพร้อมที่จะเป็เตาหลอมแล้ว" หุนตุ้นกล่าวต่อ "จงลืมเื่ตันเถียนไปเสีย เคล็ดวิชากายาอสูรไม่จำเป็ต้องใช้ถ้วยชาใบเล็กๆ เช่นนั้นในการเก็บพลังงาน... เพราะเราจะเปลี่ยน 'ร่างกายทั้งร่าง' ของเ้าให้กลายเป็มหาสมุทรที่ไร้ขอบเขต!"
"ขั้นแรก 'กายาโลหิต' เริ่มต้นจากการใช้เส้นเืทุกสายเป็ดั่งเส้นลมปราณ ใช้โลหิตทุกหยาดหยดเป็ดั่งพลังปราณ จงโคจรพลังงานจากบ่อน้ำพุนี้ตามเคล็ดวิชาที่ข้าเพิ่งมอบให้... หากทำสำเร็จ เ้าจะรอด หากล้มเหลว ร่างของเ้าจะะเิเป็เสี่ยงๆ!"
เย่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แม้จะเป็เพียงในห้วงสำนึก เขารวบรวมสมาธิทั้งหมดที่เหลืออยู่ เพิกเฉยต่อความเ็ปทั่วร่างกาย และเริ่มโคจรพลังงานตามเคล็ดวิชาสุดพิสดารนั้น
ทันทีที่เขาเริ่ม พลังงานสีแดงเข้มอันดุร้ายจากบ่อน้ำพุก็ทะลักเข้ามาในร่างของเขาราวกับสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่ง มันไม่ใช่พลังปราณิญญาที่อ่อนโยน แต่เป็พลังงานดิบเถื่อนที่แผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า
"อึ่ก!"
เย่เฉินรู้สึกราวกับว่ามีเหล็กหลอมเหลวไหลเวียนอยู่ในเส้นเืของเขา ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ิัของเขากลายเป็สีแดงก่ำราวกับกุ้งที่ถูกต้มจนสุก ไอน้ำเริ่มระเหยออกมาจากร่างอย่างน่ากลัว
"แค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้วรึ?" เสียงของหุนตุ้นดังขึ้นเยาะเย้ย "ความแค้นของเ้ามันราคาถูกขนาดนี้เชียว? หน้าตาของไอ้สารเลวที่หักหลังเ้า เ้าลืมมันไปแล้วรึไง!"
คำพูดของหุนตุ้นเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ภาพใบหน้าของเซียวอี้เฟิงปรากฏขึ้นในใจของเย่เฉินอย่างชัดเจน...รอยยิ้มที่เหยี้ยมเกรียม...แววตาที่สมเพช...คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยาม...
ความแค้นแปรเปลี่ยนเป็แรงใจ!
เย่เฉินคำรามในลำคอ เขากัดฟันแน่นยิ่งกว่าเดิม ไม่ยอมให้สติหลุดลอยไปเด็ดขาด เขาอดทนต่อความเ็ปที่ราวกับจะฉีกร่างของเขาเป็ชิ้นๆ และยังคงโคจรพลังงานที่บ้าคลั่งนั้นต่อไปอย่างดื้อรั้น
หนึ่งรอบ... สองรอบ... สามรอบ...
ทุกๆ รอบที่โคจรสำเร็จ เส้นเืของเขาจะขยายใหญ่ขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นทีละน้อย กล้ามเนื้อและกระดูกที่เพิ่งถูกซ่อมแซมก็ถูกหลอมซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้แ่าและทนทานยิ่งกว่าเดิม มันคือกระบวนการทลายแล้วสร้าง...ทลายแล้วสร้าง...อย่างไม่รู้จบสิ้น
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด... อาจจะหนึ่งชั่วยาม หรือหนึ่งวันเต็ม
ในที่สุด เย่เฉินก็สามารถโคจรพลังงานอันบ้าคลั่งนั้นครบรอบสมบูรณ์ตามที่เคล็ดวิชากำหนดไว้ได้สำเร็จเป็ครั้งแรก พลังงานที่เคยดุร้ายเริ่มสงบลงเล็กน้อย และแปรเปลี่ยนเป็พลังงานสายใหม่ที่มีสีแดงเข้มดุจโลหิตสายเล็กๆ ก่อตัวขึ้นในเส้นเืของเขา... มันเป็พลังที่น้อยนิดเสียจนแทบจะมองไม่เห็น แต่กลับแฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่งและดุดันอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
ร่างกายของเขาที่เคยร้อนระอุเหมือนเตาหลอม บัดนี้ค่อยๆ เย็นลง แม้จะยังคงเ็ปรวดร้าว แต่เขาก็ผ่านมันมาได้
ในมิติแห่งความโกลาหล ร่างเงาของหุนตุ้นมองดูอย่างเงียบๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างแ่เบา
"หึ... ไม่เลว"
มันเป็คำชมครั้งแรก... และเป็สัญญาณว่าก้าวแรกบนเส้นทางแห่งการแก้แค้นที่อาบด้วยโลหิตได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างแท้จริง
5K
