เฟยที่จู่ๆก็มาจากด้านหลังของเฟิร์นเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แน่นอนว่าเขาได้ยินที่เธอนินทาเขาเต็มสองรูหูเลย เฟิร์นที่ได้ยินเสียงของเฟยเธอก็รีบหันมามองอย่างไม่เข้าใจว่าเขาเดินมายืนอยู่ด้านหลังของเธอได้อย่างไร แล้วก็ั้แ่เมื่อไหร่ และมันก็ไม่ต้องเดาให้ยากเย็นอะไร เพราะนี่มันก็คงจะเป็ฝีมือพี่สาวของเธอแน่นอนที่จัดฉาก
‘แหนแน่.. เล่นกันอย่างนี้เลยเหร๊อ?’ เฟิรน์กล่าวพร้อมกับคาดโทษพี่สาวอยู่ในใจ..
“อ่าว.. เป็เราเองเหรอที่น้องสาวที่น่ารักของพี่กำลังบ่นคิดถึงอยู่นะ ชื่อเฟยใช่ไหมเราอ่ะ ว่าแต่มีแฟนแล้วหรือยังล่ะ” เฟรนซ์ที่เป็จัดฉากทั้งหมดของเื่นี้ เธอไม่ยอมให้โอกาสที่ดีเช่นนี้หลุดมือไปแน่ เธอกล่าวถามกับเฟยในส่วนที่สำคัญที่สุดในทันที ซึ่งเมื่อเฟยโดนโจมตีแบบไม่ทันได้ตั้งตัวอย่างนี้ เขาก็อึ้ง และใเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเกาแก้มของตัวเองเพื่อเป็การแก้เขิน
“คุณเป็พี่สาวของคุณเฟิร์นอย่างนั้นเหรอครับ.. แหะ! เล่นถามแบบไม่ทันให้ผมได้ตั้งตัว และหัวใจเลยนะครับ แต่ว่า..ผมยังโสดสนิทไม่มีใครเอาั้แ่เด็กจนถึงตอนนี้เลยล่ะครับ แหะๆ” เฟยกล่าวตอบพร้อมกับลูบหัวของตัวเองเบาๆพลางคิดในใจว่า ‘นี่สินะที่เขาเรียกกันว่า โสดพันปีน่ะ’
“งั้นเหรอๆ แต่ว่าหล่อๆอย่างเราคงจะมีคนมาจีบเยอะเลยใช่ไหมล่ะ หุ่นอย่างพี่สาวพอจะผ่านตรงสเปคของเราหรือเปล่าล่ะจ๊ะ..” เฟรนซ์กล่าวออกมาตรงๆ และซึ่งคำพูดของเธอนั้นมันก็ทำให้เฟิร์นถึงกับมองค้อนใส่อย่างหนัก ส่วนทางด้านเฟยที่ไม่เคยโดนผู้หญิงจู่โจมอย่างนี้มาก่อน ถ้าหากไม่นับรวมลูกสาวเ้าของร้านข้าวมันไก่ พี่สาวคนนี้ถือว่าเป็คนที่สอง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะคุ้นชินกับเื่แบบนี้..
“เออ.. พี่สาว! คุณหุ่นดีมากครับ แต่ว่าผมต้องขอโทษด้วยที่ต้องกล่าวตรงๆ ผมชอบแบบคุณเฟิร์นเธอมากกว่าน่ะครับ แหะๆ”
เฟยที่ไม่รู้จะกล่าวตอบกับคนพี่ยังไง เขาไม่ค่อยถนัดกับลุคผู้หญิงที่เข้าหาผู้ชายก่อนอย่างนี้ ทว่าบังเอิญว่ามีตัวช่วยให้เขาสามารถเบนไปเป็แบบอื่นอย่างเฟิร์นอยู่ด้วยพอดี และเขาก็คิดว่าเฟิร์นคงจะไม่ได้สนใจอะไรเขามากนัก เพราะพวกเขาก็พบเจอกันในวันนี้เอง แถมมันยังเป็การพบเจอที่ไม่ค่อยจะดีนักอีกด้วย เขาคิดว่าอ้างเธอไปก็คงจะไม่เป็อะไร เขาหวังว่าเธอจะเข้าใจเขาในเื่นี้ด้วยเช่นกัน..
“ว้ากกก แย่เลยแบบนี้ ฉันเสียใจจริงๆที่เราไม่ชอบแบบพี่.. แต่ก็นะ ยัยนี่น่ะมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ดังนั้นเสียใจด้วยนะหนุ่มน้อย” เฟรนซ์กล่าวพลางมองไปที่น้องสาวของตัวเองที่ตอนนี้เธอกำลังโกรธอย่างจริงจัง
“ว้า น่าเสียดายจังเลยนะครับ ผมคงอกหักดังเป๊าะแล้วล่ะครับ ฮ่าๆ” เฟยกล่าวพลางหัวเราะกลบเกลื่อน แต่ทว่าจู่ๆเฟรนซ์ก็เล่นแง่บางอย่างใส่กับทั้งเฟย และเฟิร์นแบบซึ่งยากที่ทั้งสองจะปฏิเสธได้..
“แหม่ๆ ไม่ต้องเสียดายขนาดนั้นหรอกจ้ะ คนที่เธอชอบน่ะก็คือคุณพ่อของพวกเราเอง เห็นบอกว่าโตขึ้นจะแต่งงานกับคุณพ่อด้วยแหละ ฮ่าๆ แต่มันก็เป็เื่สมัยเด็กล่ะนะ ดังนั้นก็อย่าไปคิดมากเลย ตอนนี้เธอโสดจ้า โสดมากๆด้วย ถึงกับบ่นทุกวันว่าอยากมีคนมาเอาอกเอาใจ คนเป็พี่สาวที่เห็นน้องเสียใจร้องไห้เพราะไม่มีใครเอามันก็เจ็บช้ำหัวใจเหลือเกิน.. ถ้าเราชอบสเปคแบบเฟิร์น ทำไมไม่ลองแลกไลน์แลกเบอร์โทรกันดูล่ะ.. ไม่แน่บางทีอาจะถูกใจจนถึงขั้นแต่งงานมีลูกกันเลย ใครมันจะไปรู้ล่ะเน๊อะ!..”
เฟรนซ์กล่าวพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัยให้กับเฟิร์นน้องสาวของเธอ ส่วนเฟิร์นที่ได้ยินพี่สาวชงมาซะเข้มขนาดนั้น ประกอบกับสิ่งที่เฟยเขาพูดออกมาก่อนหน้า มันทำให้เธอไม่กล้าที่จะสบตากับใครทั้งนั้น เธอทำได้เพียงแค่หันไปมองทางอื่นอย่างไม่รู้ไม่ชี้ด้วยแล้ว
ส่วนเฟยที่ได้ยินดังนั้นถึงกับติดสตั๊นท์ไปเลย เขาไม่คิดว่าพี่สาวของเฟิร์นจะเล็งแบบนี้เอาไว้ั้แ่แรก ไม่ว่ามองยังไงนี่มันก็คือแผนร้ายของเธอชัดๆ คล้านจะปฏิเสธก็คงหาเื่ปฏิเสธไม่ได้อีกแล้ว มีแต่ที่เขาจะต้องยอมจำนนเท่านั้น เฟรนซ์ที่เห็นว่าไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆจากทั้งสอง เธอก็รีบเร่งทั้งสองคนอีกครั้งหนึ่งทันที..
“อ่าวๆ ทั้งสองคนเอามือถือออกมาเร็ว.. พ่อหนุ่มเฟย พี่ดีใจมากจริงๆที่ได้คนดีๆอย่างเรามาดูแลน้องสาวของพี่ ถึงน้องสาวของพี่จะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ถ้าเธอได้รักใครแล้ว เธอก็จะจริงใจ และรักคนคนนั้นไปตลอดเลยล่ะ ดังนั้นได้โปรดดูแลน้องสาวของพี่ด้วยนะ..” เฟรนซ์กล่าว และคะยั้นคะยอให้ทั้งสองคนเร่งเอามือถือออกมาเพื่อที่จะได้แลกไลน์แลกเบอร์โทรกัน
แม้ว่าเหตุการณ์นี้มันจะดูงงๆไปบ้าง แต่สุดท้ายแล้วทั้งเฟย และเฟิร์นก็มีช่องทางติดต่อไปเกือบครบทุกเส้นทาง เฟิร์นที่ดูเหมือนท่าทีจะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ในใจกลับตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
ส่วนทางด้านเฟยเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก มีเพื่อนเพิ่มมาอีกคนก็ไม่เห็นจะเป็อะไรเลย หลังจากนั้นเฟยก็รับยาของพ่อแม่ และน้องสาวก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับสีหน้าที่ยังเจื่อนๆไม่หาย..
‘่นี้พบเจอแต่คนแปลกๆแฮะ..’ เฟยกล่าวคิดในใจของตัวเอง ก่อนจะเลิกสนใจเื่ที่คิดในหัว และเดินนำไปยังรถยนต์ที่จอดเอาไว้ แน่นอนว่าเฟยไม่ลืมที่คลายเวทมนตร์ออกจากหน้าต่างเพื่อไม่ให้เป็ที่น่าสงสัย และเขาเองก็ค้านที่อยากจะมาตอบแถเป็เื่อื่น..
การเดินทางเพื่อเดินทางกลับไปยังบ้านพ่อแม่นั้นเป็ระยะทางที่ค่อนข้างไกล มันเป็ระยะทางไกลกว่า 30 กิโลเมตรเมื่อวัดการเดินทางจากตัวเมือง ซึ่งในระหว่างทางนั้นเฟยก็โดนแซวเกี่ยวกับคุณหมอแสนสวย แต่ทว่าเฟยเองก็สวนกลับเื่ราวที่เกิดขึ้นที่โรงพยาบาลที่ครอบครัวของเขาทำอะไรไม่ปรึกษากลับไป แน่นอนว่าบรรยากาศที่เรียกว่ามาคุก็เกิดขึ้นในพริบตาเดียว มันทำให้ภายในรถเงียบลงอย่างผิดหูผิดตา..
ไม่นานครอบครัวแสนสุขก็เดินทางมาถึงยังบ้านหลังเดิมของพวกเขา มันเป็บ้านไม้เก่าๆสองชั้น พื้นที่โดยรอบมีต้นไม้ใหญ่หลายต้น สวนสมุนไพรข้างบ้าน ทางเข้าบ้านเป็ดินแดง ซึ่งมันก็เป็บ้านที่เหมือนกับชาวบ้านชนบทนอกเมืองที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างเรียบง่ายทั่วไป หลังจากที่เฟยจอดรถสนิทก็เป็ฟางที่วิ่งเข้าบ้านไปคนแรก เธอให้เหตุผลว่า้ารีบเร่งอาบน้ำเพื่ออ่านหนังสือของเธอต่อไป
“เฮ้อออ เด็กคนนี้นี่น้า ไม่ไหวเลยจริงๆ เห็นพี่ชายมันจะให้รางวัลนิดหน่อย กลับเป็ขยันจนออกหน้าออกตา” แม่ไหมที่เห็นอย่างนั้นก็อดที่จะบ่น และส่ายหัวออกมาไม่ได้
“เป็อย่างนี้ก็ดีแล้วนี่ครับแม่ น้องมันขยันเรียนขยันหาความรู้ อนาคตไปจะได้ไม่ลำบาก.. แต่เื่รางวัลก็ตามนั้นถ้าทำได้ก็เอาไปตามข้อตกลง แต่ถ้าทำไม่ได้ต่อให้อ้อนวอนยังไงก็เปล่าประโยชน์” เฟยกล่าว
“แกก็ยอมๆให้น้องมันบ้างเถอะน่า แค่น้องมันขยันก็ดีแค่ไหนแล้ว” พ่อภูมิกล่าว
“พ่อก็ให้ท้ายน้องมันตลอด.. ถ้าอย่างนี้น้องก็ไม่รู้จักโตกันพอดี..” เฟยกล่าว ก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน เฟยอาบน้ำ และเร่งทำธุระส่วนตัวให้เสร็จ เพราะว่าวันนี้นับว่ามีหลายเื่อย่างเกิดขึ้นจนเขารู้สึกเพลียขึ้นมาบ้างแล้ว และอยากจะนอนหลับตาพัก..
แต่ทว่าทันใดนั้นเองวินาทีเขาหลับตาลง มือถือของเขาก็เด้งร้องแจ้งเตือนถึงข้อความใหม่ ซึ่งแน่นอนว่าเฟยที่ไม่ได้ดูมือถือของตนเองเลยั้แ่ออกจากโรงพยาบาล เขาจึงตัดสินใจที่จะดูมันก่อนนอนสักนิดสักหน่อย เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน..
‘นายเฟย! นายนอนหรือยัง?..’ เฟยจ้องมองข้อความนั้นด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะส่ายหัวให้กับมัน
‘ผมกำลังจะนอนครับคุณเฟิร์น.. มีเื่อะไรหรือเปล่าครับ’ เฟยพิมพ์ข้อความกล่าวตอบไป
‘คือจะว่ายังไงดีล่ะ.. คือว่าฉันต้องขอโทษแทนพี่สาวจอมจุ้นจ้านของฉันด้วย บางทีนายอาจจะลำบากใจที่ต้องเจอกับเหตุการณ์อย่างนี้นะ’ เฟิร์นพิมพ์กล่าวตอบ
‘ไม่เป็อะไรหรอกครับ เื่เล็กน้อยเท่านั้น.. จริงสิ! คุณหมอเองก็พักผ่อนด้วยนะครับ นี่ก็ดึกมากแล้ว ยังไงก็ฝันถึงผมด้วยนะครับ’ เฟยพิมพ์กล่าวตอบก่อนจะส่งอิโมจิรูปยิ้มให้กับเธอไป..
‘ใครมันจะบ้าฝันถึงนายกันยะ.. นี่นายกำลังจะบอกให้ฉันฝันร้ายอยู่สินะ’ เฟิร์นตอบกลับพร้อมกับอิโมจิคนกำลังโมโห และกำลังโกรธมาติดๆกัน ซึ่งมันก็เป็ความบันเทิงก่อนนอนให้กับเฟยเป็อย่างดี..
‘ก็คนอื่นๆเขาบอกว่าถ้าได้ฝันถึงผมแล้วพวกเธอจะฝันดีนี่ครับ ผมก็คิดว่าคุณเฟิร์นก็อยากจะฝันดีด้วยเหมือนกันกับคนอื่นๆ ต้องขอโทษด้วยนะครับที่เข้าใจผิดไป..’ เฟยพิมพ์ตอบพร้อมกับส่งสติ๊กเกอร์ยกมือไหว้ขอโทษไป และมันก็เป็เวลาไม่นานที่เธอพิมพ์ตอบกลับมา..
‘ขอโทษย่ะ แต่ฉันไม่เหมือนคนอื่นหรอกนะ หึ!’ เฟิร์นพิมพ์ตอบกลับก่อนจะส่งสติ๊กเกอร์งอนมาพร้อมกันด้วย เฟยกับเฟิร์นคุยกันต่ออีกหลายประโยคก่อนที่เฟยนั้นจะขอตัวไปนอนก่อน เพราะว่าวันพรุ่งนี้เขาจะต้องไปซื้อเฟอร์นิเจอร์สำหรับบ้านใหม่ และไหนจะต้องแวะธนาคารเพื่อจัดการเื่เงินให้กับพ่อกับแม่อีก มันเรียกได้ว่ายุ่งพอตัว ถึงจะเป็นักเวทย์ แต่ระดับต่ำขนาดนี้ก็ยังต้องนอนต้องกินเหมือนกับคนอื่นๆทั่วๆไป
‘ฝันดีนะครับคุณเฟิร์น..’ เฟยพิมพ์กล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนที่เขาจะกดกลับไปยังหน้าหลักของแอปพลิเคชัน ซึ่งมันก็ต้องทำให้เขาถึงกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะมีข้อความจำนวนมากที่เขาไม่ได้อ่าน ส่วนหนึ่งมาจากเ้าเพื่อนยากอย่างเบนซ์ที่ถ่ายรูปของที่เขาซื้อให้ส่งมารายงาน แน่นอนว่าเฟยก็ยังไม่ได้สนใจมากเท่ากับข้อความในกลุ่มๆหนึ่งที่เป็รวมของ ‘เพื่อนรุ่นมัธยม’
‘เลี้ยงรุ่นอย่างนั้นเหรอ.. อื้มม’
24K
