1 ชั่วยามต่อมา…
โครม
ตื่นๆ
นี้ไม่ใช่เวลานอนน่ะไอโง่!
…ไรท์ค่อยๆเปิดตาขึ้นช้าๆ พร้อมได้ยินเสียงะโจากด้านข้าง
ร่างกายของเค้านั้นเปียกชุ่มด้วยน้ำ ที่สาดเพื่อให้เค้าตื่น
หลังเปิดตาขึ้นเค้าก็มองเห็นคนหลายคนยืนอยู่ในมุมต่างๆ
ไม่นานก็มีคนก็กล่าวขึ้น
ที่นี้คือที่พิพากษาในหอวินัย
เ้าถูกพามาเพื่อตัดสินโทษ
ในข้อหาขืนใจศิษย์หลักเสี่ยวตี้..
หลังไรท์มองตามเสียงนั้นสายตาก็หยุดใจกลางห้องสีส้ม
มีคนๆหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ดูหรูหราสีดำผู้พูดอยู่ในชุดสีส้มแถบดำ
ชายคนนั้นเป็ชายวัยกลางคน
เมื่อเห็นชายคนนั้นไรท์ก็ต้องตะลึง
เพราะออร่าที่เค้าปล่อยออกมาแม้ไม่ดูน่ากลัวเช่นาุโสูงสุดลำดับ1
แต่ก็ไม่น้อยกว่าบัณฑิตปีศาจเลย
แม้ไม่เคยเห็นหน้า
แต่ไรท์รู้ได้ในทันทีว่าชายคนนี้คือาุโสูงสุดลำดับที่สองแห่งสำนักเซียนท่องราตรี
าาแห่งเซียนในขอบเขตเซียน์
าาซ่งฉี่
ขอบเขตเขตเซียน์นั้นเป็แตกต่างจากขอบเขตอื่นเนื่องจาก
ขอบเขตนี้ไม่ได้แบ่งเป็ ต่ำ กลาง ปลาย
แต่ขอบเขตนี้แบ่งเป็์9ชั้น ได้แก่
ชั้นที่1-3 คือผู้สูงศักดิ์
ชั้นที่4-6 คือผู้ยิ่งใหญ่
ชั้นที่7-8 คือาา
ชั้นที่9 คือจักรพรรดิ
ซึ่งซ่งฉี่ที่อยู่ในขอบเขตาานั้นถือว่าแข็งแกร่งอย่างมาก…
ไม่นานซึ่งฉี่ก็กล่าวขึ้น
เ้าจะปฏิเสธข้อกล่าวหาหรือไม่
ไรท์ขบคิดสักพักก่อนจะกล่าวออกไปด้วยท่าทางยิ่งยโสโอหัง
ข้าเป็ถึงเซียนฟ้าขัั้นปลายั้แ่อายุไม่เกินร้อยปี
ถูกวางตัวให้เข้าแข่งประลอง13สำนักเซียน
กะอีแค่ความบริสุทธิ์ของศิษย์หญิงคนเดียวท่านจะเอาอะไรมาก
คำพูดนั้นทำให้อาจารย์ของเสี่ยวตี้และคนอื่นในห้องพิพากษาไม่พอใจอย่างมาก
ถือดีว่าตนมีพร์แล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นรึ!
ซ่งฉี่กล่าวพร้อมปล่อยแรงกดดันออกมา
ใช่ หากไม่มีข้าโอกาสที่สำนักเซียนท่องราตรีจะติดอันดับ1ของงานประลองนั้นน้อยมาก
แม้พวกเ้าจะมีป๋ายเม๋ยจื่อและอัฉริยะอื่นๆ แต่คงได้มากสุดแค่5อันดับแรกหรือไม่ถึงด้วยซ้ำ
ไรท์กล่าวด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ
ท่าทีกล้าๆกลัวๆนั้นเค้าไม่ได้แสดงเพราะเค้ากลัวออร่าของซ่งฉี่ซึ่งแค่ดชชนีเดียวก็ฆ่าตนได้
แล้วอีกอย่างเค้าก็รู้ว่าทักษะการแสดงของตนยังไม่มากพอ
สำหรับใช้หลอกตาแก่อายุหลายร้อยปีเช่นนี้
หรือต่อให้หลอกได้จริงก็หลอกได้ไม่ทั้งหมด
เดิมไรท์เป็คนที่กลัวตายอยู่แล้ว
ที่เค้ากล้าปล้นพรรคัขาวเพราะมีวิชามารฝืนวัฏจักร
แต่ด้วยระดับของาาซ่งฉี่ย่อมมีวิชาขั้นจิตเต๋าที่ทำลายิญญาได้
ทำให้ไรท์นั้นค่อนข้างกลัว
เพราะยังไงทุกสิ่งมีชีวิตในโลกล้วนมีความกลัวในจิตใจ
แม้หลายคนจะบอกว่าขอแค่ข้ามผ่านความกลัวไปได้ชีวิตจะดีขึ้น
แต่นั้นมันก็แค่การพูดง่ายๆจะให้ทำยังไงในเมื่อความกลัวนั้นฝั่งลึกลงในจิตใจ
มีสักกี่คนที่ข้ามผ่านความกลัวได้
ในโลกนี้ส่วนใหญ่มีคนที่จมปลักอยู่กับความกลัวมาก
สิ่งที่เราควรคิดไม่ใช่จะหาวิธีข้ามผ่านความกลัวที่ไร้สาระ
แต่ควรปรับตัวให้หลีกเลี่ยงความกลัวได้มากที่สุด
หรือไม่ก็หาวิธีให้ความกลัวลดลงสักนิดก็ยังดี
ดีกว่าหาวิธีข้ามผ่านความกลัวที่มีแต่จะผิดหวังและเสียเวลา
เพราะยังไงความกลัวก็ไม่มีทางลบออกไปได้ทั้งหมดจากจิตใจไม่ว่าเซียนหรือปีศาจก็ตาม…
แม้ไรท์จะกลัวตายแต่เค้าก็รู้ว่าสำนักจะไม่ทำอะไรรุนแรงกับตน
อย่างมากก็แค่ขังคุกจนถึงวันงานประลองเท่านั้น
แต่เค้าก็มิอาจลบความกลัวจนหมดได้อยู่ดี
เพราะต่อให้เป็เซียนอายุหลายพันปีก็ยังกลัวตาย
นับอะไรกับไรท์ที่อยู่มาไม่ถึง300ปี
…หลังซ่งฉี่ได้ยินสิ่งที่ไรท์พูดก็เงียบไปสักพัก
ก่อนกล่าว
ข้าขอยอมรับในความอวดดีของเ้าจริงๆ
อย่างที่เ้าพูดนั้นและข้าจะไม่ลงโทษเ้ารุนแรงนัก
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้าอยากให้เ้าชดใช้
ในเมื่อเ้าพรากความบริสุทธิ์ของศิษย์เสี่ยวตี้
ก็น่าจะรู้ว่านางไม่เคยมีชายอื่น
ข้าจึงอยากให้เ้าตกแต่งกับนาง
แม้จะให้นางเป็เพียงภรรยาน้อยก็ไม่เป็ไร
ผู้าุโต่างๆห้องพิพากษาต่างตกตะลึง
กระทั่งไรท์ยังตะลึงไม่คิดว่าซ่งฉี่จะเล่นแบบนี้
เพราะการให้เค้าแต่งงานกับเสี่ยวตี้นั้นจะทำให้เค้าต้องเปิดเผยความลับตนเองมากขึ้น
รวมถึงจะต้องถูกผูกมัดโดยสำนัก
เพราะถ้าจะแต่งงานในสำนักมีกฏว่าจะต้องให้สัตย์สัญญาว่าจะภักดีต่อสำนัก
ต่อหน้าผนึกิญญาเก้า์ ซึ่งหากผู้ใดผิดสัญญาจะต้องตาย
หากต่ำกว่าขั้นเซียนเทพ แม้จะเป็าาหรือจักรพรรดิก็รอดอยาก
ซึ่งไรท์ไม่้าแบบนั้น
ในขณะที่เค้าคบคิดก็ได้ความคิดบางอย่าง
เค้ากล่าว
กฺ้ได้ข้าจะให้นางเป็ภรรยาน้อยของข้า
แต่ข้ามีเงื่อนไขคือข้า้าป๋ายจื่อมาเป็ภรรยาหลวง…
ที่เค้ากล่าวแบบนี้เพราะไม่เพียงให้คนอื่นคิดว่าตนมักมากในกามารมณ์
แต่การเป็สามีของป๋ายเม๋ยจื่อที่เป็ศิษย์ของาุโสูงสุดลำดับที่3ซึ่งอยู่ขอบเขตาาแห่งเซียน
เช่นเดียวกับซ่งฉี่
จะทำให้เค้าได้รับการสนับสนุนและความปลอดภัยในสำนักเพิ่มขึ้น
ที่เค้าไม่อยากเป็สามีของเสี่ยวตี้นั้นเพราะอาจารย์นางเป็แค่าุโธรรมดา
จึงไม่มีอำนาจและทรัพยากรมากพอให้เค้าบรรลุขั้นโดยเร็ว
แต่อาจารย์ของป๋ายเม๋ยจื่อนั้นต่างไป
เพราะเค้ามีทั้งอำนาจและทรัพยากร
และด้วยทรัพย์ยากรของอาจารย์ป็ายเม๋ยจื่อและที่สำนักมอบให้จะทำให้เค้าบรรลุขั้นและหาวิธีถอนคำสัญญาโดยเร็ว…
ได้ยินดังนั้นซ่งฉี่และคนต่างๆในห้องต่างมองไรท์ด้วยสีหน้ารังเกียจ
ก่อนที่ซ่งฉี่จะค่อยๆกล่าว
ได้แต่ข้าขอหารือกับาุโสูงสุด3ก่อน
ส่วนเ้าก็อยู่ในสำนักห้ามออกไปไหน
พูดจบร่่างของเค้าก็ค่อยๆหายไป
จากนั้นไรท์ก็เดินออกจากห้องพร้อมสีหน้ารังเกียจของาุโอื่นๆ
หลังออกมาเสร็จเค้าก็กลับไปนอน
…2วันต่อมา..
มีสารมาถึงไรท์
โดยมีเนื้อความว่าาุโสูงสุด2และ3้าพบตัวเค้า
ไรท์เก็บสารพร้อมเดินทางไปที่ๆในสารบอก
หลังไปถึงก็เห็นเป็ศาลาแห่งหนึ่งที่ล้อมรอบด้วยน้ำ
มีโต๊ะตั้งตรงกลางพร้อมเก้าอี้สองตัว
ที่มี2คนนั่งอยู่
คนหนึ่งคือชายวัยกลางคนในชุดส้มแถบดำ
อีกคนคือหญิงชราในชุดสีม่วง
พร้อมทั้งด้านข้างยังมีหญิงสาวใส่ผ้าผืนบางปิดหน้ายืนรินน้ำชาอยู่….