ท่านประธานเทาเที่ยที่รัก (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

        ตอนที่ 10เชฟส่วนตัว

        หร่วนหยวนหยวนตะลึงจนเบิกตาโต“คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม”

        ความสามารถระดับเธอให้มาเป็๞เชฟส่วนตัวของเยี่ยหรงเจิน

        เห็นทีท่าตกตะลึงของหร่วนหยวนหยวนแล้วเยี่ยหรงเจินจึงพูดเสียงเรียบ “ผมไม่เคยล้อเล่น”

        เขาโบกมือส่งสัญญาณให้พ่อบ้านที่อยู่อีกด้านหลังจากพ่อบ้านโค้งให้เล็กน้อย ก็เดินจากไป

        พ่อบ้านกลับมาอยู่หน้าโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็วจากนั้นก็ยื่นสัญญาฉบับหนึ่งมาให้

        หร่วนหยวนหยวนรับมาดูนั่นเป็๞สัญญาทำงาน ไม่รู้ว่าเยี่ยหรงเจินร่างขึ้น๻ั้๫แ๻่เมื่อไรไม่เสียแรงที่เป็๞ประธานคนปัจจุบันของเยี่ยซื่อกรุ๊ป เขาใจกว้างมาก ไม่เพียงให้ค่าจ้างสูงเป็๞พิเศษแต่สวัสดิการและผลตอบแทนก็ดีมาก พูดได้ว่าเงื่อนไขที่เสนอให้เธอดีมากแค่รับค่าจ้างนี้ เธอก็ไม่ต้องลำบากลำบนพึ่งเงินจากการทำสตรีมเพื่อเลี้ยงตัวเองอีกแล้ว

        เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสิ่งล่อลวงที่คนธรรมดายากจะปฏิเสธหร่วนหยวนหยวนอดสงสัยไม่ได้ จึงถามเยี่ยหรงเจินว่า “เพราะอะไร”

        เยี่ยหรงเจินยิ้มเรียบๆพูดขึ้น “คุณไม่พอใจเงื่อนไขที่ผมเสนอเหรอ”

        หร่วนหยวนหยวนส่ายหน้า“ไม่ใช่แน่นอน แต่ว่า...เงื่อนไขดีเกินไป ฉันเลยเกิดลังเลขึ้นมา”

        เยี่ยหรงเจินพูดเสียงเรียบ“คุณคิดให้ดีๆ เถอะ ผมไม่รีบ รอให้คุณตัดสินใจ”

        หร่วนหยวนหยวนพยักหน้า“ฉันจะคิดให้รอบคอบ” เธอไม่เชื่อว่าโลกนี้จะมีเ๱ื่๵๹ดีเช่นขนมเปี๊ยะตกจากฟ้า

        ขณะนั้นเองเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นทันที

        เยี่ยหรงเจินปรายตามองหร่วนหยวนหยวน“ตามสบาย”

        หร่วนหยวนหยวนรู้ว่าน่าจะเป็๞ฟางอิงอิงโทรหาเธอเธอยิ้มให้เยี่ยหรงเจินอย่างเกรงใจ

        เขายืนขึ้นพูดอย่างเรียบง่าย “ผมยังมีเ๱ื่๵๹สำคัญต้องทำ คุณเดินชมรอบๆ กับลุงพ่อบ้านได้แต่ถ้าอยากกลับผมจะให้ลุงพ่อบ้านหาคนไปส่งคุณ”

        หลังจากที่เยี่ยหรงเจินเดินออกไปหร่วนหยวนหยวนจึงรับสายฟางอิงอิง หลังจากบอกอีกฝ่ายว่าไม่เป็๞อะไรแล้ว เธอก็วางสาย

        ๻ั้๹แ๻่เยี่ยหรงเจินกินอาหารที่หร่วนหยวนหยวนทำจนหมดโต๊ะท่าทีที่พ่อบ้านมีต่อเธอก็เปลี่ยนไปไม่น้อย รอหร่วนหยวนหยวนคุยโทรศัพท์เสร็จเขาก็โค้งคำนับให้เธออย่างเคารพ “คุณหนูหร่วน๻้๵๹๠า๱จะเดินชมหรือไม่”

        หร่วนหยวนหยวนยิ้มให้พ่อบ้าน“ได้สิ รบกวนคุณแล้ว”

        พ่อบ้านก้มหัวเล็กน้อยแล้วหันไปนำทางให้หร่วนหยวนหยวน

        วิลล่าแห่งนี้นับว่าหรูหราแม้หร่วนหยวนหยวนจะเติบโตในครอบครัวเศรษฐี แต่ระหว่างชมวิลล่าของเยี่ยหรงเจินนั้นก็ยังตะลึงกับความหรูหราของที่นี่อยู่ดี

        แต่ที่ทำให้หร่วนหยวนหยวนตะลึงที่สุดก็คือแม้ที่นี่จะใหญ่มาก แต่ก็แทบไม่เห็นใครคนอื่นนอกจากเยี่ยหรงเจินเลย มีเพียงพ่อบ้านและคนงานไม่กี่คนเท่านั้นกระทั่งครอบครัวของเขาก็ไม่เห็นแม้แต่คนเดียว

        หร่วนหยวนหยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่งอดเอ่ยปากถามเ๹ื่๪๫นี้กับพ่อบ้านไม่ได้

        พ่อบ้านยิ้มเล็กน้อย“ที่นี่เป็๲เพียงบ้านพักแห่งหนึ่งในเมือง A ของคุณชายเท่านั้น บ้านใหญ่ตระกูลเยี่ยไม่ได้อยู่ที่นี่คุณท่านและคนอื่นในตระกูลเยี่ยต่างก็อยู่บ้านใหญ่ครับ”

        หร่วนหยวนหยวนเข้าใจทันทีที่แท้ที่นี่เป็๞เพียงบ้านพักแห่งหนึ่งของเยี่ยหรงเจินเท่านั้นวิลล่าหรูหราขนาดนี้กลับเป็๞เพียงบ้านพักแห่งหนึ่งงั้นเหรอไม่เสียชื่อที่เป็๞ประธานคนปัจจุบันของเยี่ยซื่อกรุ๊ป

        ในเวลาเดียวกันเธอก็รู้สึกถึงกลิ่นไม่ค่อยดี พ่อบ้านเรียกคนในครอบครัวของเยี่ยหรงเจินว่า ‘คุณท่านและคนอื่นในตระกูลเยี่ย’หรือว่าสำหรับพ่อบ้านแล้ว คุณนายและคุณชายคุณหนูคนอื่นล้วนเป็๲แค่ ‘คนอื่นในตระกูลเยี่ย’ เท่านั้น

        ถึงแม้ว่าซูซื่อกรุ๊ปจะมีอิทธิพลในเมืองA ค่อนข้างมาก แต่ตระกูลซูเทียบกับตระกูลเยี่ยไม่ได้แม้แต่น้อยเยี่ยซื่อกรุ๊ปภายใต้การดูแลของตระกูลเยี่ยไม่เพียงมีอิทธิพลในเมือง A เท่านั้น ทั้งในและต่างประเทศก็มีอิทธิพลไม่น้อย อีกทั้งตระกูลเยี่ยยังหยั่งรากลึกยาวนานไม่ใช่ตระกูลเล็กๆ เช่นตระกูลซูที่เพิ่งเติบโตเมื่อสิบกว่าปีก่อนจะเทียบได้

        รากฐานตระกูลซูตื้นไปไม่ว่าซูหงปินจะคิดหาวิธีการจนสุดตัวเพื่อเข้าถึงแวดวงตระกูลเยี่ยยังไง ก็เป็๲ได้แค่เศรษฐีใหม่ในสายตาของตระกูลใหญ่เช่นตระกูลเยี่ยเท่านั้นด้วยเหตุนี้เขาจึงเข้าถึงแวดวงนั้นไม่ได้ จึงไม่รู้ว่าข้างในเป็๲เช่นไร ขนาดเขายังไม่รู้แน่ชัดหร่วนหยวนหยวนก็ยิ่งไม่รู้

        เมื่อคิดถึงซูหงปินหร่วนหยวนหยวนอดไม่ได้ที่จะมีแววตาเยาะเย้ย เธอเคยเฝ้าคอยบิดาในนามคนนี้มานานแต่เขากลับทำให้เธอผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งหลังจากได้ยินจากปากของหลัวรั่วซีว่าตอนนั้นซูหงปินตามหร่วนซู่หลันผู้เป็๞แม่ของเธอไม่ปล่อย ก็เพราะโลภในทรัพย์สมบัติของตระกูลหร่วนเท่านั้นเธอก็ผิดหวังในตัวผู้ชายคนนี้

        ตระกูลหร่วนเป็๲ตระกูลนักวิชาการหร่วนซู่หลันเป็๲คุณหนูใหญ่ตระกูลหร่วน รู้ความ๻ั้๹แ๻่เล็กไม่ว่าพิณหมากอักษรภาพล้วนชำนาญทั้งสิ้น แต่น่าสงสารที่เธอเป็๲คุณหนูใหญ่ สิบนิ้วจึงไม่เคยแตะต้องน้ำในฤดูใบไม้ผลิ[1] เพื่อจะได้อยู่กับซูหงปิน เธอไม่ลังเลจะหนีตามเพราะความรักบิดาของเธอโกรธจัดถึงกับประกาศตัดความสัมพันธ์ แต่แม้ว่าจะเป็๲เช่นนั้น แต่เธอก็ยังมีเงินสะสมมากมายไม่เพียงแต่ใช้เงินสะสมนี้ช่วยให้ซูหงปินเริ่มทำธุรกิจ ยังยอมทิ้งฐานะคุณหนูใหญ่ยอมล้างมือทำซุปข้น[2]ให้ซูหงปิน แต่เสียดายที่เธอโดนหักหลังอย่างไม่ปรานีเป็๲การตอบแทน

        ซูหงปินอาศัยเงินเก็บของหร่วนซู่หลันมาลงทุนก่อตั้งซูซื่อกรุ๊ปแต่สำหรับหร่วนซู่หลันที่เสียสละเพื่อเขาเกือบทั้งหมดแล้ว เขากลับไม่มีความรู้สึกซาบซึ้งให้แม้แต่น้อยกระทั่งหร่วนหยวนหยวนที่เป็๞ลูกสาวแท้ๆ ยิ่งไม่ได้รับความรักของพ่อแม้แต่นิดเดียว

        ในขณะที่หร่วนหยวนหยวนคิดถึงแต่เ๱ื่๵๹ของตนเองนั้นเธอและพ่อบ้านก็เดินมาถึงสวนด้านนอกโดยไม่รู้ตัว ที่นี่เป็๲สนามหญ้ากว้างมีสุนัขตัวหนึ่งกำลังกลิ้งไปมาอย่างออดอ้อนอยู่บนสนามหญ้าส่วนเยี่ยหรงเจินก็อยู่อีกด้าน

        เมื่อหร่วนหยวนหยวนตั้งใจมองที่แท้เยี่ยหรงเจินกำลังเล่นลูกบอลกับลาบราดอร์สีทองตัวนั้น เขาโยนบอลออกไปไกล มันก็พุ่งออกไปคาบลูกบอลขึ้นมาแล้ววิ่งส่ายก้นนำลูกบอลกลับมาให้เขา แลกกับที่เยี่ยหรงเจินลูบหัวหนึ่งครั้ง

        หร่วนหยวนหยวนแอบคิดในใจหรือว่านี่คือสิ่งที่เยี่ยหรงเจินบอกว่า ‘เ๱ื่๵๹สำคัญ’

        ที่แท้เ๹ื่๪๫สำคัญของเขาก็คือเล่นบอลกับลูกชาย

        เมื่อเห็นสายตาของหร่วนหยวนหยวนพ่อบ้านที่อยู่อีกด้านก็เอ่ยปากขึ้นทันที“คุณชายมักจะมีท่าทางเ๾็๲๰าเหมือนไม่สนอะไรทั้งนั้นมีเพียงตอนที่เล่นกับสุนัขเท่านั้น จึงจะแสดงอาการบ้าง”

        “ลาบราดอร์ตัวนั้นชื่อว่าอะไรเหรอคะ”หร่วนหยวนหยวนถามอย่างสงสัย

        พ่อบ้านบอกว่า“คุณชายไม่ได้ตั้งชื่อ แต่เรียกมันว่าลูกชาย”

        “มีเอกลักษณ์จริงๆ”หร่วนหยวนหยวนยิ้ม

        พ่อบ้านเงยหน้ามองหร่วนหยวนหยวนแล้วพูดต่อ“หวังว่าคุณจะพิจารณาคำเชิญของคุณชายดีๆ หลังจากที่คุณชายเป็๲โรคเบื่ออาหาร เขาก็ไม่สนและไม่ยอมกินอะไรทั้งนั้นยากนักที่เขาจะอยากกินอาหารที่คนอื่นทำ ถ้าคุณไม่ยินยอมเขาอาจไม่อยากกินอะไรอีกเลย”

        หร่วนหยวนหยวนชะงักไป“ฉันจะตั้งใจพิจารณาค่ะ”

        “อาจจะเป็๲การเปรียบเทียบที่ไม่ค่อยเหมาะสมนัก”พ่อบ้านพูดด้วยความรู้สึกล้ำลึก “แต่ผมรู้สึกว่า คุณอาจจะเป็๲ผู้กอบกู้ชีวิตเขา”

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/Z212c5-ท่านประธานเทาเที่ยที่รัก-?r=search_article

[1] เป็๲ประโยคหนึ่งของกลอนโบราณมีความหมายว่าถึงแม้อากาศในเดือนสามจะหนาวเย็นเพียงใดก็ไม่ต้องลงมือซักผ้าเองเปรียบเทียบกับผู้ที่ครอบครัวมีฐานะดีไม่ต้องซักผ้าทำงานบ้านเอง

[2] มาจากส่วนหนึ่งของบทกวีจีนโบราณหมายถึงฝ่ายหญิงยินยอมละทิ้งชีวิตที่ดีกว่าเพื่อฝ่ายชายเป็๞การกระทำด้วยความรักโดยไม่สนใจสิ่งอื่น