“น้าเฟยเฟยนิสัยไม่ดี ห้ามว่าป๊ะป๋านะ”
จางฮ่านไม่มีอาการอะไร แต่เิเิไม่พอใจหันไปตะคอกใส่โจวเฟย
“คนทรยศ” โจวเฟยอารมณ์เสีย ได้แต่เก็บอารมณ์เอาไว้ไม่พูดออกมา
“พอได้แล้ว เฟยเฟยอย่าเสียมารยาท”
จื่อเหยียนพูดพลางถอดแว่น ถอดวิกออก สะบัดผมเบาๆ ผมสวยสยายบวกกับหุ่นเซ็กซี่ ทำให้จางฮ่านต้องเหลียวหันไปมอง
‘แหม หุ่นนี่มันช่างน่า...’
จางฮ่านเผลอหลุดพึมพำเบาๆ
“ว๊าว คุณแม่สวยจังเลย” เิเิเห็นด้วย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เธอจะสยายผมได้แบบนี้บ้าง
“หนูก็สวยเหมือนกัน” จื่อเหยียนลูบหัวเธอเบาๆ ก่อนจะหันไปพูดกับจางฮ่าน
“ขึ้นไปชั้นบนกัน ้าเป็ห้องพักของฉัน เิเิ และก็โจวเฟย ชั้นล่างนอกจากห้องของป้าหวางแล้ว ยังมีห้องไว้รับรองแขกอีกสองห้อง คุณเลือกเอาซักห้องแล้วกัน”
“อืม”
จางฮ่านพยักหน้า เดินตามจื่อเหยียนขึ้นไปชั้นบน
ชั้นบนพื้นที่ใช้สอยไม่น้อยทีเดียว บันไดปูพรมอย่างดี
“ป๊ะป๋า ปล่อยหนูลงได้แล้ว”
เิเิวิ่งตรงไปหาของเล่นสุดโปรดทันที
“ป๊ะป๋า มานี่เร็วๆ ”
เิเิหยิบของเล่นออกมาอวด
“ว๊าว อันนี้สวยจังเลย เสือตัวนี้ก็น่ากลัวเชียว แล้วนี่มันตัวอะไรล่ะ? มิกกี้เมาส์?” จางฮ่านทำท่าทำทางเกินจริง
เิเิหัวเราะไม่หยุด “สวยใช่มั้ยล่ะ? เหมือนเิเิมั้ย? หนูจะบอกอะไรป๊ะป๋า เสือตัวนี้กัดคนได้ด้วยนะ แล้วนี่ก็ไม่ใช่มิกกี้เมาส์ เป็โดนัลด์ดั๊กต่างหาก ป๊ะป๋านี่ไม่รู้อะไรเอาซะเลย”
“ชิ หลอกเด็กเก่งซะจริงๆ ” โจวเฟยยืนบุ้ยใบ้อยู่ด้านหลัง
“เธอน่ะ ต่อไปอย่าว่าอะไรเขาต่อหน้าเิเิอีก ตอนนี้เิเิติดเขาแจเลย” จื่อเหยียนพูดพลางเปลี่ยนเสื้อผ้า
“พี่เหยียน”
โจวเฟยเดินตามเข้ามาในห้อง ปิดประตูสนิท “ทำไมถึงให้ตานั่นกลับมาด้วยล่ะ?”
จื่อเหยียนตาขวางใส่ “จะเป็อย่างอื่นไปได้ไงถ้าไม่ใช่เพราะเิเิ คิดว่าฉันอยากให้มานักเหรอไง”
เิเิร้องไห้เป็เพียงเหตุผลเล็กๆ ประเด็นคือเธอเห็นสิ่งที่จางฮ่านทำให้กับเิเินั่นต่างหาก มันแสดงออกถึงความรักอันยิ่งใหญ่ของคนเป็พ่อ
เขาทุ่มเททุกอย่างเพื่อเิเิ อย่างที่เธอไม่เคยคิดมาก่อน นี่สินะที่เรียกว่าเืข้นกว่าน้ำ
“พี่เหยียน จะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้นะ” โจวเฟยท่าทางกระวนกระวาย “จะให้ตานั่นใกล้ชิดกับเิเิไปมากกว่านี้ไม่ได้เชียวนะ เกิดตานั่นพรากเิเิไปจะทำยังไง? พี่ต้องทำงานไม่มีเวลา พี่ลองคิดดูเกิดวันดีคืนดี ตานั่นหาแม่ใหม่ให้เิเิ แม่ใหม่จะดีกับเิเิได้เหรอ ยังไงก็ไม่ใช่ลูกในไส้”
พูดจบ จื่อเหยียนก็สะดุ้ง นึกถึงภาพเิเิถูกแม่เลี้ยงตีอย่างทารุณ ร้องให้ช่วยไม่หยุด ก็พูดขึ้น
“ไม่ได้ ยังไงฉันก็จะไม่ยอมให้เื่แบบนี้เกิดขึ้น”
“ใช่แล้ว มันต้องอย่างนี้” โจวเฟยรีบเสริม “ฉันว่าฉันมีวิธีนะ?”
“วิธีอะไร?” จื่อเหยียนถาม
“ถ้าไม่ได้จริงๆ พี่เหยียน พี่ก็เสียสละสักหน่อย ยอมคืนดีร่วมหอลงโรงกับตานั่น ยังไงพวกพี่ก็เป็พ่อแม่แท้ๆ ของเิเิ แค่นี้ก็ไม่มีอะไรต้องห่วงอีก” โจวเฟยพูดเย้า
“พูดเหลวไหลอะไรของเธอ”
จื่อเหยียนหัวเสีย “ฉันไม่ชอบคนซื่อบื้อแบบนั้นหรอกนะ”
ผู้ชายในฝันของเธอ ต้องเป็เ้าชายขี่ม้าขาว มีความอ่อนโยน เป็สุภาพบุรุษ แถมยังเปี่ยมไปด้วยความสามารถ
จางฮ่านนั้นไม่ได้ใกล้เคียงเลยสักนิด
“ฉันก็ว่างั้นแหละ เขาเทียบกับคุณชายหลี่ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ” โจวเฟยผงกหัวเห็นด้วย
“อย่าซี้ซั้วพูด”
จื่อเหยียนคัดค้านอย่างแรง เธอไม่ชอบความเ้าชู้แถมยังมั่วสำส่อนของคุณชายหลี่
พอเปลี่ยนชุดนอนเสร็จ เธอก็ออกมาจากห้อง เห็นเิเิเล่นกับจางฮ่านอย่างออกรส ก็เดินมาอุ้มเิเิเข้าห้องเพื่อไปเปลี่ยนชุดนอน พอเผลอปุ๊บเ้าหญิงตัวน้อยก็แวบออกมาเล่นกับจางฮ่านต่อ
ถ้าเป็่เวลาปกติ บ้านนี้ไม่ได้คึกคักแบบนี้หรอก ไม่แน่เวลานี้เิเิอาจจะหลับไปแล้วด้วยซ้ำ แต่พอจางฮ่านเข้ามา บ้านนี้ก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
เสียงหัวเราะของเิเิดังไปทั่วห้องรับแขก บางทีก็ได้ยินเสียงจางฮ่านหัวเราะอย่างสะใจ จนดังเข้าไปในห้องของป้าหวางเลยทีเดียว
เล่นกันจนถึงห้าทุ่มครึ่ง เ้าหญิงน้อยเล่นสนุกจนลืมเวลา จื่อเหยียนก็ออกมาเรียกให้เธอเข้าไปนอน
“เชอะ แม่นิสัยไม่ดี เิเิยังสนุกอยู่เลย” เ้าหญิงกระฟัดกระเฟียด
พอเห็นว่าหมดทางรับมือกับเิเิ จื่อเหยียนก็ถลึงตาจ้องไปที่จางฮ่าน ให้จางฮ่านช่วยพูดกล่อมให้ เ้าหญิงตัวน้อยถึงยอมเข้าไปนอน แต่มีข้อแม้ต้องให้จางฮ่านเล่านิทานให้เธอฟัง
จางฮ่านตามสองแม่ลูกเข้าไปในห้องนอน
เิเินอนเตียงเด็ก จื่อเหยียนนอนเตียงคู่ แต่ที่สะดุดตาคือทั้งสองเตียงมีตุ๊กตาอยู่ด้วย
ดูเหมือนว่าจื่อเหยียนยังหลงเหลือความเป็เด็กผู้หญิงอยู่บ้าง
จางฮ่านหัวเราะเบาๆ
ฟังนิทานไปได้พักหนึ่ง เิเิก็ผล็อยหลับไป
จางฮ่านค่อยๆ ห่มผ้าให้เธอ แล้วก็เดินออกจากห้องไปเบาๆ
พอเปิดประตูออกมา ก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกดังมาจากโจวเฟย
“เพลงก็เลือกเสร็จแล้ว แต่พอฉันไปประสานงานกับทางฝ่ายผลิต ทางนั้นกลับตอกฉันกลับมาว่าเพลงไม่ได้เื่ จะไม่ให้งบประมาณมาทำมิวสิกวิดีโออย่างเต็มที่ อย่างมากก็แค่ถ่ายทำแบบลวกๆ มันน่าโมโหมั้ยล่ะ พอฉันไปหายัยแม่มดแก่นั้น ยัยนั้นพูดกับฉันว่ายังไงรู้หรือเปล่า? ยัยนั้นไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ แถมพูดมาว่าถ้าเธอไม่พอใจกับการถ่ายทำมิวสิกวิดีโอของบริษัทละก็ เธอจะไปจ้างทีมงานเข้ามาช่วยฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ พูดอย่างนี้มันหมายความว่าไง? นี่พวกเราไม่ใช่ศิลปินในค่ายหรือยังไงกัน?”
จื่อเหยียนหน้านิ่ว พูดเสียงเบาๆ “เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันลองเข้าไปคุยกับเจ๊เหม่ยดู”
“พี่เหยียน พี่ไปก็ทำอะไรไม่ได้หรอก ยัยแม่มดแก่นั่นไม่ค่อยประคบประหงมพี่เหมือนแต่ก่อนแล้ว แล้วที่พวกนั้นพูดก็ไม่ผิด เพลงพวกนี้มันไม่ได้เื่ พี่ลองคิดเื่ออกอัลบั้มใหม่ดูอีกทีดีมั้ย?”
“ไม่ออกอัลบั้ม แล้วฝืนดึงเกมต่อไปแบบนี้ จะมีโอกาสอะไรเหลือมาถึงพวกเราอีกล่ะ” จื่อเหยียนส่ายหน้า
เธอพอจะมองออกว่าบริษัทไม่คิดที่จะสิ้นเปลืองอะไรไปกับดาราตกยุคอย่างเธอ หรือบางทีอาจเป็เพราะคุณชายหลี่เป็ขวากหนามคอยขวางไม่ให้เธอทำงานได้สะดวก แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม จื่อเหยียนก็ไม่ได้รับความสนับสนุนอะไรจากบริษัทอยู่ดี ในเมื่อเป็แบบนี้ สู้ออกอัลบั้มวัดกันสักตั้ง เอาให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไปเลย
ถึงเพลงพวกนี้มันจะไม่ได้เื่ แต่ก็พอที่จะรื้อฟื้นความทรงจำที่แฟนๆ มีต่อเธอได้บ้าง อีกทั้งจื่อเหยียน ยังเชื่อว่ายังมีแฟนๆ อีกเยอะ ที่ยังรักเธออยู่
“ออกอัลบั้ม?” จางฮ่านที่นั่งอยู่ด้านหลังพูดขึ้น “ไม่ใช่ว่าเธอเป็นักร้องก่อนจะเป็นักแสดงหรอกเหรอ? ทำไมถึงต้องมาทำอัลบั้มอีกล่ะ?”
“ฉันไม่ได้มีผลงานอะไรออกมาตั้งห้าปีแล้ว ไม่เหมือนในสมัยนั้น นี่มันไม่ใช่เพราะคุณหรอกเหรอ?” จื่อเหยียนมองค้อน
“หือ....”
จางฮ่านพูดอะไรไม่ออกไปพักหนึ่ง
แม่นี่จะคุยดีๆ กับเราบ้างไม่ได้หรือไงนะ
“เพลงทำอัลบั้มไม่ได้เื่ ถ้าอย่างงั้น....”
จางฮ่านยังพูดไม่ทันจบประโยค จื่อเหยียนก็ขัดขึ้น “เื่ของฉันไม่จำเป็ต้องให้คุณเข้ามายุ่ง”
พูดจบก็ลุกเดินกลับเข้าห้องไปนอน ท่าทางโกรธเป็ฟืนเป็ไฟ
“ชิ พูดมากดีนัก สมน้ำหน้า” โจวเฟยเบ้ปากใส่ ก่อนที่จะเดินบิดตูดเดินตามจื่อเหยียนเข้าห้องนอนไป
จางฮ่านลุกเดินลงไปชั้นล่าง ปากก็บ่นพึมพำไปตลอดทาง
“ดีด้วยไม่รู้จักว่าดี ลองเธอไม่ใช่แม่ของเิเิสิ แค่ถามฉันยังี้เีเลย”
จางฮ่านนั้นมีเจตนาดี ชาติก่อนกับชาตินี้มีอะไรบางอย่างที่คลาดเคลื่อนไป นักร้องดังหลายคนก็ไม่มีตัวตนในชาตินี้ แต่จางฮ่านยังจำเพลงของพวกเขาได้ดี บวกกับจางฮ่านมีความรู้เื่ดนตรีอยู่พอตัว จะเอาเพลงพวกนั้นกลับมาทำใหม่นั้นไม่ใช่เื่ยากอะไรสำหรับเขาเลย
เดิมทีก็คิดว่าพอจะช่วยอะไรได้บ้างหรอก แต่เ้าตัวไม่อยากให้ช่วยก็ไม่รู้จะเสนอหน้าไปทำไม
แต่จื่อเหยียนไหนเลยจะรู้ถึงความคิดของจางฮ่าน เธอยังฝังใจเื่ครั้งก่อนที่ทะเลาะกับเขาได้ดี “ถ้าอย่างนั้นคุณออกจากวงการซะก็สิ้นเื่ ละครที่เล่นแล้วไม่ได้ออกฉายมันจะไปมีความหมายอะไร?”
ถึงจื่อเหยียนจะไม่ได้คิดแบบนี้ในทันที แต่ก็กลัวจะเป็อย่างนั้น เลยตัดสินใจตัดบทไปซะก่อน
จางฮ่านเดินเข้าห้องนอนที่ถูกจัดไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ภายในตกแต่งเหมือนโรงแรม มีห้องน้ำในตัว ชุดนอน ผ้าขนหนูอะไรก็เป็ของใหม่หมด จางฮ่านถอดเสื้อผ้าทิ้งตัวลงบนเตียง ไม่นานก็หลับไป
เดิมทีเขาก็ไม่ได้คิดจะค้างที่นี่แต่แรกหรอก แต่ด้วยฐานะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะเป็สามีของจื่อเหยียนหรือก็พูดไม่เต็มปาก แต่ดันมีลูกด้วยกันกับเธอ มานอนค้างแบบนี้ก็ทำให้เขารู้สึกตะขิดตะขวงใจไม่น้อยเหมือนกัน
แต่เขาอยากพาเิเิออกไปเที่ยวกันในวันพรุ่งนี้ ก็เลยฝืนใจพักที่นี่ไปก่อน
แปดโมงเช้าวันต่อมา
หวางเจวียนเตรียมอาหารเช้าไว้เป็ที่เรียบร้อย มีโจ๊กมันฝรั่ง ไข่ต้ม แล้วก็หมั่นโถวกับผักดองที่ซื้อมาจากตลาด
จางฮ่านลุกจากที่นอนออกมานั่งดูโทรทัศน์ที่ห้องรับแขกั้แ่หกโมงเช้า แต่ชั้นบนก็ไม่มีทีท่าอะไรจนถึงแปดโมงเช้า
“ป๊ะป๋า”
เิเิ ทั้งวิ่งทั้งะโพุ่งเข้าอ้อมอกของจางฮ่าน หน้าตามีความสุข
นี่เป็ครั้งแรกที่เธอตื่นมาแล้วเห็นพ่อแม่ อยู่กันพร้อมหน้า
“ไอ้โหยว หักหลังกันจริงๆ ด้วย ั้แ่ไปอยู่กับตานั่นกลับมา หอมแก้มน้าเฟยเฟยสักครั้งก็ไม่เคย ชิ่วๆ ” โจวเฟยท่าทางอิจฉา
จบตอน
407
