แคว้นจ้าวเป็แคว้นที่มั่งคั่งด้วยการค้าขายเพราะเป็แคว้นที่มีเส้นทางการคมนาคมติดต่อกับแคว้นอื่นรอบด้านไม่ว่าจะเป็เส้นทางขนส่งทางบก ทางน้ำ และมีเมืองหลวงคือเหลียงซานมีกษัตริย์ปกครองด้วยคุณธรรมประชาชนอยู่เย็นเป็สุขมาโดยตลอด และมีรัชทายาทชื่อว่าเหลียนจางเหว่ยพระองค์ทรงคอยสั่งสอนคุณธรรมเพราะหมายหมั่นปั้นมือไว้ว่าในกาลข้างหน้าองค์รัชทายาทจักมีคุณสมบัติที่ดีเหมือนตนเอง
ณ อุทยานพระราชวัง
เช้าวันที่อากาศสดใสแดดประกายทอแสงกระทบกับน้ำในสระทำให้เกิดประกายระยิบ ระยับต้นดอกดอกเหมยบานสะพรั่งมีสายลมพัดพาให้ดอกปลิวร่วงหล่นเกลื่อนกลาดตามพื้นหญ้ามองดูชมพูสลับขาวสวยสดใส ใกล้สระน้ำที่กว้างใหญ่มีเด็กน้อยสามคนวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานและมีสาวน้อยนามว่าฟ่านหนิงเหอจะออกนิสัยเหมือนผู้ชายซนเป็ลิงทะโมนกว่าเพื่อนนางปีนขึ้นไปบนต้นดอกเหมยใกล้ริมสระเพื่อที่นางจะเขย่าให้ดอกเหมยร่วงหล่นลงมาเพื่อที่จะให้เพื่อนทั้งสองของนางได้เห็นว่าตอนดอกเหมยปลิวร่วงหล่นนั้นสวยงามเพียงใดเพื่อนของนางนั้นนางหารู้ไม่ว่าเด็กชายตัวผอมบางใส่เสื้อผ้าอาภรณ์ลวดลายัทั้งชุดตัดเย็บด้วยผ้าไหมสีทองทั้งตัวนั้นคือองค์รัชทายาทเหลียนจางเหว่ยและมีสาวน้อยนามฝูลี่มี่ลูกสาวคนโตของอัครมหาเสนาบดีคอยอยู่ข้างๆพระองค์ตลอด ฟ่านหนิงเหอ
สาวน้อยแก่นแก้วหารู้ไม่เลยว่าที่เล่นกันอยู่มียศสูงศักดิ์ปานใดนางหาสนใจเื่นี้ไม่เพราะห่วงสนุกอยู่ ทั้งสามอายุไล่เลี่ยกัน เหลียนจางเหว่ยอายุ 12 ปี ฟ่านหนิงเหออายุ 10 ปี ฝูลี่มี่อายุ9 ปี เด็กน้อยทั้งสามมักจะมาแอบเล่นด้วยกันที่อุทยานในวังเป็ประจำในระหว่างที่เล่นกันอย่างสนุกสนานนั้น ผ้าเช็ดหน้าของฝูลี่มี่ได้ปลิวตกไปในน้ำนางร้องใมากเพราะเป็ผ้าที่แม่นางให้มาเหลียนจางเหว่ยเห็นเช่นนั้นจึงรีบคว้าไม้เพื่อที่จะไปเขี่ยผ้าเช็ดหน้าให้นาง แต่ข้างริมสระเป็พื้นหญ้าลาดชันเหลียนจางเหว่ยไม่ทันระวังลื่นลงไปในสระน้ำเด็กน้อยว่ายน้ำไม่เป็เลยเขาตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำอย่างทะลักทุเลและทันใดนั้นเขาก็จมลงไปในน้ำทันที่ ฝูลี่มี่ร้องให้คนช่วยด้วยความใ
"ช่วยด้วยช่วยด้วยเ้าค่ะ องค์รัชทายาทตกน้ำ ใครก็ได้ช่วยด้วยเ้าค่ะ"
แต่ยังไม่ทันที่จะสิ้นเสียงของฝูลี่มี่ฟ่านหนิงเหอะโจากต้นดอกเหมยลงไปในสระสาวน้อยแก่นแก้วไม่รอช้ารีบดำน้ำลงไปคว้าตัวรัชทายาทแล้วลากขึ้นฝั่งอย่างรวดเร็ว สาวน้อยว่ายน้ำเก่งอย่างกับมัจฉาในน้ำเสียอย่างนั้น ที่ไหนได้นางก็คือลูกสาวแม่ทัพใหญ่ประจำแคว้นจ้าวผู้เป็บิดาของนางสอนทุกอย่างเหมือนนางเป็ลูกชายเสียอย่างนั้น และฟ่านหนิงเหอได้ยินฝูลี่มี่เรียกเขาว่างค์รัชทายาทนางคิดในใจแย่แล้วถ้าหากเขาเป็อะไรขึ้นมาต้องเกิดเื่ใหญ่ขึ้นแน่ๆ สาวน้อยน้อยแก่นแก้วช่วยเหลียนจางเหว่ยขึ้นฝั่งได้แล้ว แต่เหลียงจางเหว่ยสลบไปเพราะสำลักน้ำฟ่านหนิงเหอกดที่หน้าอกของเขาให้เขาสำลักน้ำออกมาและเขาก็สำลักน้ำออกมาเขารู้สึกตัวอย่างสะลึมสะลือ และลืมตาขึ้นมามองเห็นตรงหน้าอกของฟ่านหนิงเหอมีปานรูปหัวใจแต่หามองหน้านางไม่แล้วเขาก็สลบไปอีกรอบ
"ช่วยด้วยเ้าค่ะ อง์รัชทายาทตกน้ำเ้าค่ะ"
เหล่านางกำนันกับขันทีวิ่งกันวุ่นวายเพราะเป็เื่ใหญ่มากที่เหลียนจางเหว่ยเป็เช่นนี้ หากเป็อะไรไปหัวพวกเขาคงหลุดจากบ่าเป็แน่ข้อหาที่ดูแลองค์รัชทายาทไม่ดีพอ
ส่วนฟ่านหนิงเหอพี่เลี้ยงมาตามกลับโดยเร็วเพราะได้เวลาที่ทางครอบครัวของนางต้องย้ายไปอยู่ชายแดนทางใต้เป็ราชโองการจากฮองเต้องค์ปัจจุบันให้ครอบครัวของนางและนางย้ายไปปราบ
โจรกบถและแคว้นอู่ที่คอยมารุกรานทางใต้
"คุณหนูใหญ่นายท่านให้มาตามกลับเ้าค่ะ"
"มีเื่อะไรหรอข้าจะไปดูเหลียนจางเหว่ยเขาพึ่งตกน้ำ"
"ไม่ทันแล้วเ้าค่ะนายท่านจะต้องเดินทางแล้วคุณหนูใหญ่ต้องรีบแล้วจะไม่ทันนะเ้าค่ะ"
นางได้แต่เดินตามพี่ลี้ยงนางไป โดยไม่ร่ำลาเพื่อนทั้งสองของนางเลยไปครานี้นางหารู้ไม่ว่าจะได้เจอกับเพื่อนของนางอีกตอนไหนก็ไม่รู้ เพราะชีวิตลูกทหารกล้าอย่างนางต้องตามติดบิดามารดาไปประจำเมืองชายแดนใต้ที่ทุระกันดาร และต้องใช้เวลาหลายปีกว่าศึกชายแดนใต้จะสงบ พอนางถึงจวนแม่ทัพนางก็เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกออกเปลี่ยนชุดทะมัดทะแมงพร้อมเดินทางไปกับผู้เป็บิดามารดาของนางพร้อมกับทหารกล้าอีกหลายพันนายสาวน้อยแก่นแก้วได้มองจวนที่นางเคยอยู่มาหลายปีอย่างอาลัยอาวรณ์บัดนี้หนทางข้างหน้านางจะเป็อย่างไรนางก็หากลัวไม่เพราะมีบิดามารดาอยู่เคียงข้างนางทั้งคู่ชีวิตนี้นางก็ไม่กลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว
"ออกเดินทางได้!!!" เสียงทหารนำทัพร้องขึ้น
รถม้าพร้อมกับทหารหลายพันนายเคลื่อนออกพ้นประตูเมืองไปแล้ว ชาวเมืองเหลียงซานต่างร้องอวยพรส่งแม่ทัพและทหารดังกึกก้องคับเมือง
"ขอให้ทุกคนเดินทางปลอดภัย กลับมากันโดยเร็วด้วยนะ"
ชาวเมืองต่างมาส่งครอบครัวท่านแม่ทัพกับเหล่าทหารกล้าอย่างล้นหลามเพราะท่านแม่ทัพใหญ่ผู้เป็บิดาของนางเป็ที่รักใคร่ของชาวเมืองเหลียงซานไม่แพ้กับฮองเต้เลย เพราะความเสียสละของครอบครัวท่านแม่ทัพเป็ที่โจษจันพูดกันเซ็งแซ่เล่าขานกันรุ่นต่อรุ่นว่าตระกูลฟ่านรบเพื่อชาติบ้านเมืองมาอย่างยาวนาน
ที่พระราชวัง
เหลียนจางเหว่ยได้ฟื้นขึ้นมาพลันเขาลืมตาขึ้นเขาพลันถามฮองเฮาผู้เป็มารดาของเขาว่าใครเป็คนช่วยเขา
"ท่านแม่ ใครเป็คนช่วยลูกขึ้นจากน้ำนั่นกัน"
"ลูกแม่ฟื้นแล้วแม่ใแทบแย่ นางกำนันบอกว่าฝูลี่มี่ช่วยไว้นะลูก"
"เป็เช่นนั้นหรอครับท่านแม่"
"ฝูลี่มี่นางเป็คนบอกเองนะลูก เ้าจงพักผ่อนก่อนเถอะนะอย่าพึ่งกังวลกับเื่นี้เลย"
พูดแล้วฮองเฮาก็ห่มผ้าให้ลูกรักของนาง เหลียนจางเหว่ยอยากจะถามหาเด็กน้อยอีกคนหนึ่งแต่ก็หารู้จักชื่อแส้ของนางไม่เพราะเวลาไปเล่นด้วยกันก็ไม่เคยเอ่ย ถามถึงชื่อกันเลยเวลาเล่นด้วยกันก็รู้จักแต่ฝูลี่มี่คนเดียวเพราะเหมือนผู้เป็บิดาของนางจะวางแผนไว้ในอนาคตบุตรสาวของตนจะต้องเป็ฮองเฮาแน่แท้ ซึ่งไม่มีใครเหมาะสมเท่าบุตรสาวคนโตของตนเสียแล้ว ดังนั้นจึงจัดแจงให้ฝูลี่มี่มาอยู่ใกล้ๆกับองค์รัชทายาทตลอดเวลาที่มีโอกาส ฝ่ายฮองเต้เขาล่วงรู้แผนการของอัครมหาเสนาบดีอยู่แล้วแต่พระองค์ก็ได้แต่เก็บไว้ในใจปล่อยให้ไปตามน้ำก่อนเพราะตอนนี้ยังไม่ได้มีอะไรร้ายแรง
2K
