ชะตาลิขิตรัก

ก๊อก ก๊อกก๊อก.............เสียงเคาะประตูดังขึ้นเติ้งถิงถิงที่มัววุ่นอยู่กับการจัดข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวอยู่เมื่อเธอได้ยินเสียงเคาะประตูจึงได้ละมือออกจากสิ่งที่กำลังทำอยู่ตรงหน้าพร้อมกับเดินไปยังหน้าประตูในทันที

ครั้นเมื่อประตูเปิดออกสาวใช้ในบ้านทั้งสองต่างยิ้มให้เธออย่างเป็๞มิตร

“คุณเติ้งถิงถิงคะคุณชายให้พวกเรามาช่วยเก็บข้าวของของคุณไปไว้ที่ห้องของคุณชายค่ะ”

เธอมองหน้าสาวใช้ด้วยความประหลาดใจ

“ทำไมคะไหนตอนแรกคุณชายไป๋หลี่จวินบอกให้ฉันมาอยู่อีกห้องไม่ใช่หรอกเหรอ”

สาวใช้ต่างมองหน้ากันไปมาก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

“พวกเราก็ไม่ทราบค่ะเพราะคุณชายสั่งให้พวกเรามาช่วยย้ายข้าวของของคุณเติ้งถิงถิงเข้าไปไว้ที่ห้องของคุณชายก็เพียงเท่านั้นค่ะ”

เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ข้าวของของฉันก็มีเพียงกระเป๋าใบใหญ่เพียงใบเดียวโน่นแนะ”เธอพูดพร้อมกับชี้ไปที่กระเป๋าใบใหญ่ที่กำลังจะเอาของด้านในออกมา

สาวใช้พยักหน้ารับรู้ก่อนจะรีบเดินไปยกกระเป๋าใบใหญ่ของเธอไปไว้ที่ห้องของไป๋หลี่จวินในทันที

ครั้นเมื่อสาวใช้ยกกระเป๋าของเธอมาไว้ที่ห้องของไป๋หลี่จวินแล้วนั้นพวกเธอก็รีบออกจากห้องไปในทันทีมีเพียงเติ้งถิงถิงและไป๋หลี่จวินที่อยู่กันเพียงสองต่อสองภายในห้องใหญ่

ใบหน้าสวยจ้องมองไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถเข็นและกำลังเหม่อมองออกไปยังนอกหน้าต่างใบหน้าข้างหนึ่งของเขาเผยให้เห็นความหล่อเหลาที่ดูมีเสน่ห์แต่อีกด้านกับถูกปกปิดไว้ด้วยหน้ากากสีทองแม้จะไม่ได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาเต็มใบหน้าแต่ช่างน่าแปลกที่เสน่ห์บนใบหน้าของเขากลับไม่ได้ลดละไปเลยซักนิด

เขาหันมาจ้องหน้าเธอด้วยแวดตาแสนเ๾็๲๰าร่างเล็กเมื่อได้สบสายตานั่นก็รู้สึกเย็น๾ะเ๾ื๵๠ไปทุกรูขุมขนราวกับตกอยู่ในกองหิมะจนเธอต้องรีบหลุบตาลงเพื่อหลบสายตาของเขาในทันที

“มาแล้วงั้นเหรอ”น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยถามขึ้นเบาๆ

“ค่ะ”

“ทำไมไม่มองหน้าฉันล่ะหรือเธอก็เป็๞อีกคนที่เห็นว่าฉันเป็๞ไอ้พิการไอ้ตัวประหลาดถึงได้หลบหน้าไม่กล้ามองหน้าฉันอยู่แบบนั้น”เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
เธอรีบเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาในทันที

“ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นซะหน่อย”

เขาแสยะยิ้มเบาๆราวกับไม่เชื่อ

“หึ”เสียงเล็กๆเปล่งขึ้นในลำคอ

“ใครๆก็มองว่าฉันเป็๞ไอ้ตัวประหลาดแถมยังร่างกายพิการอีกไม่มีใครอยากเข้าใกล้ฉันซักคนเธอเองก็คงต้องคิดอย่างนั้นที่เธอมาแต่งงานกับฉันก็คงจะหวังเงินทองของฉันสินะถึงได้มาแต่งงานด้วย”

เธอจ้องมองหน้าเขาอย่างไม่พอใจเมื่อได้ฟังคำดูถูกนั่น

“ฉันไม่ได้แต่งงานกับคุณเพราะหวังเงินทองซักนิดนะคะ”

เขาแสยะยิ้มอย่างสมเพชอีกครั้ง

“งั้นเหรอแล้วเพราะอะไรล่ะเพราะรักงั้นเหรอ หึ คงไม่ใช่แน่ๆเพราะเธอกับฉันไม่เคยเจอกันมาก่อนแล้วเธอจะรักฉันได้ยังไงกัน”

เธอเดินเข้าไปหาเขาก่อนจะนั่งคุกเข่าลงใกล้รถเข็นพร้อมกับจ้องมองสายตาที่แสนเ๾็๲๰านั่นด้วยความอ่อนโยนใบหน้าสวยค่อยๆเผยยิ้มหวานออกมาอย่างน่ารักก่อนจะจับที่มือของเขาอย่างเบามือ

“ใช่ค่ะการที่ฉันมาแต่งงานกับคุณไม่ใช่เพราะเงินทองและก็ไม่ใช่เพราะความรักหากแต่เป็๞การตอบแทนบุญคุณที่ตระกูลไป๋เคยยื่นมือมาช่วยเหลือตระกูลเติ้งในวันที่ไม่เหลือใครซักคนแต่คุณไม่ต้องใส่ใจหรอกว่าฉันจะแต่งงานกับคุณเพราะเหตุผลอะไรเพราะสุดท้ายแล้วหัวใจของฉันก็จะขอยกให้คุณเพียงคนเดียวนับ๻ั้๫แ๻่วันที่เราเข้าพิธีแต่งงานกัน”

เขาสะบัดมือของเธอออกอย่างแรง

“หึหัวใจของเธอจะเป็๞ของฉันงั้นเหรอเธอรับได้งั้นเหรอที่จะอยู่กินกับสามีหน้าผีอีกทั้งยังพิการต้องใช้ชีวิตอยู่บนรถเข็นอย่างนี้เธอยังไม่เคยเห็นใบหน้าที่อยู่ภายใต้หน้ากากนี่เธอก็อาจจะพูดได้แต่ถ้าหากเธอเห็นมันเธอจะต้องเปลี่ยนคำพูดอย่างแน่นอน”เขาพูดขึ้นด้วยความโมโห

เธอจ้องหน้าเขาอย่างท้าทาย

“งั้นคุณก็ถอดมันออกสิคะคุณจะได้รู้ว่าฉันจะรับได้หรือรังเกียจ”

แววตาแสนเ๾็๲๰าจับจ้องใบหน้าสวยที่กำลังท้าทายเขาอย่างไม่เกรงกลัว