ตอนที่ 16
หลังจากผ่านดูหนังไปเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดหนึ่งหนุ่มและสองสาวก็ออกจากโรงด้วยสีหน้าต่างกัน
"สนุกจังเลย ถ่ายทอดอารมณ์ได้ดีมากกว่าที่คิดอีก ถึงว่าสิ บทวิจารณ์ต่างๆถึงออกมาดีมาก"
ไอลีนที่มีสีหน้าอย่างภาคภูมิใจที่การเจรจาของเธอกับผู้ที่เอานิยายไปดัดแปลงเป็หนัง ตรงตามที่เธอตรงการเกือบทั้งหมด
"จริงด้วยสินะคะ ถึงจะไม่เท่าต้นฉบับแต่ก็ดีมากเลยจริงๆ ทั้งฉาก ทั้งบรรยากาศ ทั้งนักแสดงถือว่าดีมากเลยค่ะ"
โนเอลที่ปกติจะนิ่งเฉยกลับมีสีหน้าอิ่มเอมใจ เซรินที่สังเกตว่าระหว่างดูหนังเธอแอบน้ำตาซึมเล็กน้อย แต่พอรู้ว่าเซรินมองเธอก็รีบหันหน้าหนีทันที
"เอ๋...คุณโนเอลดูท่าจะชอบมากเลยนะ"
"ชอบมากเลยค่ะ !"
พอถูกไอลีนถาม โนเอลก็เผลอหันมาตอบด้วยแววตาประกายวิบวับ เหมือนกับว่าพอมีคนที่ชอบเหมือนกันก็อาจจะเผลอปล่อยตัวไปตามอารมณ์มากไปหน่อย
"คุณโนเอลเขาว่าอย่างนั้นนะ เซรินคิดว่าไงเหรอ"
'กะแล้วว่าต้องโดน'
เซรินเข้าใจความหมายของไอลีนทันที ราวกับจะบอกว่ารู้สึกยังไงในฐานะเ้าของผลงานที่มีแฟนคลับชมไม่หยุดแถมยังซาบซึ้งอีกด้วย ก็ยังอดรู้สึกประหม่าไม่ได้
'โนเอลก็ไม่เก็บอาการเลยนะ'
เซรินยิ้มบางๆ ตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้
"ก็....ดีกว่าที่คิดอีก"
แน่นอนว่าเขายังไม่คิดจะบอกความจริงกับโนเอลว่าเป็คนแต่งนิยายต้นฉบับ แม้จะมั่นใจว่าเธอคงไม่เอาไปบอกใคร แต่เขาก็กลัวความสัมพันธ์ระหว่างกันจะอึดอัด
ซึ่งต่างกับวิเวียนที่ดันรู้โดยบังเอิญมากกว่า
"โดยเฉพาะฉากสุดท้ายที่ฝนตกลงมา พระเอกเข้าไปกอดนางเอกในตอนที่อ่อนแอที่สุดเล่นเอาน้ำตาซึมเลย แถมเพลงประกอบก็เพราะมาก"
ไอลีนยังพูดชมต่อไปพลางสังเกตปฏิกิริยาคนข้างๆอย่างสนุก แล้วก็เหลือบตามองเซรินอย่างมีเลศนัย เล่นเอาเซรินไม่รู้จะทำตัวยังไงแล้ว
"จริงด้วยค่ะ ฉากนั้นยังตราตรึงใจไม่หายเลย"
สองสาวที่คุยเื่หนังที่เข้าคู่กันได้อย่างน่าประหลาด นางฟ้าที่แสนอบอุ่น กับ เ้าหญิงผู้เ็า โนเอลในตอนนี้เหมือนกับได้เจอเพื่อนใหม่ที่คุยกันถูกคอไม่น้อย
"ทำไมพี่รู้สึกว่า...โนเอลไม่เห็นเป็แบบในข่าวลือเลย"
จู่ๆไอลีนก็พูดขึ้นมาพลางมองโนเอลอย่างวิเคราะห์ เ้าตัวที่ชะงักเล็กน้อย
"ขอโทษทีค่ะ พอดีไม่ค่อยมีใครที่จะพูดเื่แบบนี้ได้...คงทำให้รำคาญสินะคะ"
โนเอลที่รู้สึกตัวว่าได้ทำท่าทางที่ดูกระตือรือร้นเกินไปหน่อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็ปกติ
"คิดมากไปแล้วจ๊ะ แค่รู้สึกแปลกใจเฉยๆ"
"งั้นเหรอคะ"
โนเอลเงียบไปครู่หนึ่ง เซรินที่อยู่ตรงกลางก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองโนเอลที่ทำหน้าปกติ
'หรือนี่...จะเป็ตัวจริงๆของโนเอล'
เซรินคิดเล่นๆคาดเดาไปเอง ผู้หญิงที่ปกติจะดูโดดเดี่ยว เ็า ไม่เข้าหาใครและไม่ชอบให้ใครเขาหา กลับมีอีกด้านหนึ่งของตัวเอง
ความเ็าอาจจะถูกสร้างมาเป็เกราะป้องกันตัวเองก็ได้ เซรินที่มองโนเอลก่อนจะเอ่ยเบาๆ
"โนเอลก็มีมุมแบบนี้ด้วยสินะ อืมๆ"
"คงแปลกสินะคะ"
"ไม่เชิงหรอก..ตอนอยู่ชมรมวรรณกรรมเธอก็หลุดมาดไปเยอะเหมือนกันนะ เพราะแบบนั้นเธอจะทำตัวแบบไหนฉันก็ไม่แปลกใจทั้งนั้น"
"ตอนนั้นคุณเซรินไม่คิดจะช่วยฉันเลยสินะคะ"
โนเอลหันมามองก่อนจะพูดด้วยเสียงราบเรียบตามแบบฉบับ เธอพูดจบแล้วเบือนหน้าหนีอีกครั้ง ความรู้สึกประหลาดเอ่อขึ้นในใจ
"ก็อยากให้เธอเข้ากับทุกคนได้ไง ดีซะอีก"
"อันนั้นมันก็จริงค่ะ แต่ฉันก็ทำตัวไม่ถูกมากกว่า ทุกคนต่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ไม่รู้จะรับมือยังไง"
โนเอลหันไปมองอีกด้านไม่ให้เซรินเห็นสีหน้าตอนนี้ ขนาดตัวเธอเองก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกันว่าั้แ่เข้ามหาวิทยาลัยใหม่ เธอเหมือนกับได้ปลดปล่อยความรู้สึกตัวเองออกมาได้บ้าง
....หรือเป็เพราะว่าเซรินที่มีบุคลิกแบบนี้ เธอก็เลยอาจจะเผลอเปิดใจให้ไปก็ได้
"ว่าแต่...ทำไมถึงรู้สึกโดนจ้องเลยแฮะ"
เซรินมองไปรอบๆอย่างแปลกใจ เพราะทุกสายตาที่จ้องมองมาที่หนึ่งหนุ่มและสองสาว ก่อนจะรู้ตัวทันทีว่าสาเหตุเป็เพราะอะไร
หนึ่งหนุ่มหล่อกับสองสาวงามที่อยู่ด้วยกัน
ความโดดเด่นของแต่ละคนทำให้ตกเป็เป้าสายตาไปในทันที
แค่ไอลีนหนึ่งคนก็ตกเป็เป้าสายตาแล้ว กลับมีโนเอลเพิ่มเข้ามาอีกคน สายตาที่มองเซรินราวกับอยากจะเป็ศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้า
ฉายา ศัตรูหัวใจ ของเซรินไม่ได้มาเล่นๆซะแล้ว
"คิกๆ งั้นรีบไปจากตรงนี้กันดีไหม ว่าแต่คุณโนเอลถ้าไม่รังเกียจไปทานข้าวด้วยกันไหมคะ ถ้ายังไม่มีแผนไปไหนต่อ"
ไอลีนเห็นเซรินที่อยากจะหายไปจากตรงนี้ไวๆ ก็ถามโนเอลอย่างเป็กันเอง
"ไม่เป็ไรค่ะ รบกวนเปล่าๆค่ะ"
โนเอลปฏิเสธทันที เธอเกรงใจเล็กน้อย แม้ว่าจะรู้จักกับเซรินแถมยังเป็คู่หูกัน แต่กลับไอลีนเธอยังไม่รู้จักมากนัก คิดว่าอาจจะถามตามมารยาทก็ได้
"งั้นเหรอจ๊ะ เซรินละคิดว่าไง"
ไอลีนหันไปถามความเห็นจากเซริน ที่ครุ่นคิดเล็กน้อย สำหรับเขาไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้าไอลีนไม่ว่าเขาก็อยากจะชวนโนเอลไปด้วย
เซรินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองโนเอลและพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ
"ไปด้วยกันเถอะโนเอล ยังไงเธอก็เป็คู่หูฉันนี่นะ"
น้ำเสียงจากเซรินทำเอาโนเอลชะงักเล็กน้อย หัวใจที่เต้นเบาๆหลังจากที่ได้ยินคำว่า 'คู่หู' เธอเลยหันไปมองเซริน
“ถ้าฉันไม่ใช่คู่หูคุณเซรินก็คงไม่ชวนใช่ไหมคะ”
โนเอลถามออกไปโดยไม่สบตา เสียงเบาลงราวกับกลัวคำตอบของเขา
“แน่นอนสิ ถ้าไม่ใช่เธอฉันจะชวนทำไมล่ะ”
คำตอบนั้นเรียบง่าย แต่กลับดังชัดราวสายฟ้าผ่าในใจเธอ
โนเอลหลุบตาลงอย่างห้ามไม่ได้ ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกแปลกประหลาดนี้อย่างไรดี
คำพูดเรียบง่าย แต่กลับดังก้องอยู่ในใจของโนเอล ราวกับหยุดเวลาไปชั่วครู่ แม้เซรินจะไม่ได้คิดอะไรแต่กลับโนเอลไม่ใช่แบบนั้น
"ไปกันเถอะจ๊ะคุณโนเอล พี่อยากจะคุยเื่หนังกันต่อด้วย"
ไอลีนพูดอย่างร่าเริง
"ไม่ต้องพูดเื่หนังก็ได้มั้งครับ…เื่ให้คุยอื่นมีเยอะแยะ"
"อ้าว...ทำไมละ คุณโนเอลออกจะชอบซะอีก"
เซรินที่เหมือนจะรู้แล้วว่ากำลังโดนไอลีนปั่นหัว ก่อนจะถอนหายใจออกมา รู้สึกไม่เคยขัดใจเธอได้เลยสักที
"สรุปว่าไปด้วยกันนะจ๊ะ คุณโนเอล"
พอถูกถามย้ำอีกครั้ง โนเอลที่เพิ่งได้สติก็สะดุ้งเบาๆก่อนจะมองทั้งคู่ด้วยสีหน้าปกติ
"งั้นก็...รบกวนด้วยนะคะ"
"ยินดีจ้า...เราไปกันเลยไหม"
"ผมอยากจะออกจากตรงนี้จะแย่แล้ว"
เซรินที่บ่นอุบก่อนจะรีบเดินออกไปทันที ไอลีนที่หัวเราะเบาๆก่อนจะเดินตามไป ส่วนโนเอลที่พยายามปรับอารมณ์ตัวเองก่อนจะเดินตามไป
'คุณเซรินนี่ ชอบพูดอะไรแบบนี้บ่อยๆหรือไงนะ'
'ดูภายนอก...ไม่น่าจะใช่คนแบบนั้นหรอกน่า'
หลังจากรับประทานอาหาร่บ่ายกันเสร็จแล้ว เซรินคิดว่าจะได้กลับบ้านพักผ่อนเสียที่ แต่กลับไม่เป็แบบนั้น ไอลีนที่ลากเซรินกับโนเอลเที่ยวต่อทันที
และตอนนี้ทั้งสามคนก็มาอยู่ที่เกมเซ็นเตอร์ ดูเหมือนว่าไอลีนกับโนเอลจะเข้าคู่กันได้อย่างเป็ธรรมชาติ
เพราะระหว่างทานข้าวกันสองสาวที่พูดคุยเื่หนังกันอย่างออกรสชาติ ทำเอานักเขียนชื่อดังอย่างเซรินที่นิ่งเงียบไม่รู้จะพูดอะไรดี
ตอนนี้เขามองโนเอลที่กำลังอยู่หน้าตู้คีบตุ๊กตา สายตาที่จริงจังมองตุ๊กตาแมวสีดำราวกับอยากได้
"พอเถอะโนเอล หมดเงินไปเยอะแล้วนะ"
เซรินอดเอ่ยเตือนเบาๆ ไม่ได้
"ไม่ค่ะ! ขอลองอีกสักสองสามรอบ"
น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับจริงจังกว่าที่เซรินคิดไว้ โนเอลที่มักจะจริงจังในทุกเื่
ไอลีนที่หัวเราะอยู่ข้างๆอย่างเอ็นดู มองโนเอลที่ดูสนุกกว่าที่คิดไว้ ถึงกับถามเซรินว่าโนเอลเป็เ้าหญิงผู้เ็าตามข่าวลือจริงๆเหรอ
“คุณโนเอลดูแตกต่างกว่าที่ลือกันในโซเชียลซะอีก”
“นั่นสินะ ไม่รู้จะพูดยังไงดี…”
เซรินก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน
โนเอลเหมือนจะมีหลายบุคลิกในตัวคนเดียว แต่เลือกที่จะใช้แบบไหนมากกว่าน่าจะเป็คำตอบที่ถูกต้องที่สุด
เ้าหญิงผู้เ็าต่อหน้าคนทั่วไป
สมาชิกใหม่ที่ทำตัวเงอะงะในชมรมวรรณกรรม
‘อันนี้ต้องเว้นไว้ว่าโนเอลทำตัวไม่ถูกจริงๆ’
เซรินคิดอย่างเข้าใจความรู้สึกของโนเอล เพราะเขาเองก็มี่เวลาแบบนั้นเหมือนกัน
…หรือโนเอลในตอนนี้ที่ดูสนุกสนาน
ตอนนี้เซรินก็ยังไม่สามารถบอกได้ชัดเจน ว่าคนไหนเป็โนเอล ‘ตัวจริง’
เซรินไม่ได้รู้เบื้องลึกของโนเอลขนาดนั้น เลยไม่ได้คิดจะถามอะไรไม่เข้าเื่ ไม่ว่าจะแบบไหนโนเอลก็คือคู่หูของเขาในตอนนี้
แต่สิ่งที่เป็โนเอลโดยที่ไม่เปลี่ยนแปลงก็คือ ความมุ่งมั่นและจริงจังในสิ่งที่ตัวเองเชื่ออย่างซื่อตรง
เสียงกลไกตู้คีบตุ๊กตาดังขึ้นอีกครั้ง และเหมือนเดิมตุ๊กตาหล่นลงข้างทาง โนเอลมองอย่างเสียดายเล็กๆ ก่อนจะถอนหายใจ
“ไม่เล่นต่อแล้วเหรอ”
เซรินถามพลางหัวเราะเบาๆ เพราะสีหน้าโนเอลแม้จะนิ่งแต่ก็รู้สิ่งผิดหวังน้อยๆ จ้องสิ่งที่อยากได้ก่อนจะถอนหายใจออกมา
“...คงต้องพอแค่นี้แล้วละค่ะ”
“งั้นเดี่ยวฉันลองดูมั่งดีกว่า”
“เอ๊ะ…คุณเซรินเล่นเก่งเหรอคะ ?”
โนเอลถามอย่างสงสัยพลางมองเซรินที่เดินไปแลกเหรียญ
“ไม่เลย ฉันไม่ค่อยได้เล่นเท่าไหร่”
เซรินที่เดินไปหน้าตู้คีบตุ๊กตา ก่อนจะทำการหยอดเหรียญลงไป โนเอลที่เผลอขยับตัวถอยหนีให้เซรินที่กำลังคาดเดาองศาจุดตกของที่คีบ
โนเอลที่จ้องมองไม่กะพริบตา มองดูที่คีบค่อยๆหย่อนลงมา
หมับ
ที่คีบจับตุ๊กตาแมวสีดำได้อย่างพอดี ค่อยๆยกขึ้นมาช้าๆก่อนจะปล่อยลงที่ช่องทางออก เซรินยังแปลกใจเหมือนกันว่ามันได้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ
เซรินก้มลงไปหยิบก่อนจะยื่นให้โนเอล เขารู้สึกโล่งใจที่ได้มาในรอบเดียวพร้อมกับยิ้มบาง ๆ
“เอาไปสิ”
“เอ๊ะ…จะดีเหรอคะ”
โนเอลที่มองตุ๊กตาแมวดำก่อนจะเงยหน้ามองเซริน ไม่นึกว่าเขาจะยื่นให้เธอเฉยเลย สีหน้าของเซรินที่ไม่มีความเขินอาย ท่าทางที่ธรรมชาติของเขาทำเอาโนเอลรู้สึกแปลกๆอีกแล้ว
่นี้เธอรู้สึก “แปลก” กับเซรินหลายครั้งเกินไปแล้ว...
“ฉันคิดว่าถ้าได้มันมาก็จะให้เธออยู่แล้วไม่เป็ไรหรอก”
“งั้นก็..ขอบคุณมากค่ะ ฉันติดหนี้คุณเซรินอีกแล้วสินะ”
“คิดมากไปได้ เื่แค่นี้เองยังไงฉันก็ต้องดูแลเธอในฐานะคู่หูและรองประธานชมรมอยู่ดี ถ้าอันไหนทำให้เธอมีความสุขได้ฉันก็จะทำให้”
เซรินเอ่ยอย่างสบายๆ โนเอลที่มือสั่นนิดๆค่อยๆยืนมือออกมารับตุ๊กตาจากเซริน ก่อนที่เธอจะเอาไปกอดอย่างหวงแหน
“เซรินนี่ชอบพูดอะไรไม่คิดเลยนะ เป็แบบนี้ตลอด”
ไอลีนที่มองอยู่ตลอดก็อดที่จะแซวไม่ได้ ชายหนุ่มที่ทำหน้างงพลางคิดว่าเขาทำอะไรผิดไปเหรอครับ
“ผมทำอะไรไม่ดีเหรอเปล่าพี่ไอลีน”
“นั่นแหละข้อดีของเซรินที่ไม่รู้ตัว…หรือจะเป็ข้อเสียดีนะ”
ไอลีนไม่ได้ตอบตรงๆ ก่อนจะมองโนเอลแม้ใบหน้าจะเรียบนิ่งแบบปกติแต่ก็มีกลิ่นอายของความสุขแผ่ออกมาจนรู้สึกได้
โนเอลที่ตอนนี้ก้มหน้าซุกตุ๊กตาก่อนจะยิ้มออกมา เธอรู้ตัวดีว่าวันนี้เธอได้ปล่อยตัวปล่อยใจไปตามอารมณ์ต่อหน้าเซรินหลายครั้ง แม้จะมีเก็บอาการบ้าง แต่พออยู่กับเซรินกลับรู้สึกว่าสามารถทำตัวได้อย่างสบายๆ
หัวใจของโนเอลที่ค่อยๆเปลี่ยนไปทีละน้อย แถมไอลีนที่เธอก็สามารถคุยเื่หนังหรือนิยายที่ชอบได้อย่างผิดปกติอีก
ต้องบอกว่าคนรอบๆตัวของเซรินทำให้เธอสามารถเป็ตัวเองได้
ไม่จำเป็ต้องสร้างเกาะป้องกันตัวเอง ไม่ต้องเป็เ้าหญิงผู้เ็า
เหมือนกับจะบอกว่าการรู้จักกับเซริน เปิดโลกให้เธออย่างที่ไม่เคยได้ััมาก่อน
ราวกับเื่ ‘ฝนพรำในฤดูหนาว’ ที่นางเอกได้ััโลกใหม่หลังจากที่รู้จักกับพระเอก
‘ไม่นึกว่าจะมีคนอย่างคุณเซริน ดีแล้วล่ะที่เลือกจับคู่กับเขา’
ถ้าย้อนกลับไปตอนถามเซรินว่าจะจับคู่กับเธอไหม ตอนนั้นโนเอลก็ไม่รู้ว่าพูดออกไปเพราะอะไร ตัดสินใจตามสัญชาตญาณล้วนๆ
แต่โนเอลกลับรู้สึกว่าตัดสินใจไม่ผิดที่เป็เซริน เขาเหมือนคนนำทางที่จัดการอุปสรรคทุกอย่างเพื่อให้เธอได้เดินตามไปได้อย่างเป็ตัวเอง ราวกับมือของเซรินที่ยื่นมาจับมือของเธอไว้ ส่งสายตาราวกับจะบอกว่าเดินตามเขามาก็พอ
‘ทำไมถึง…รู้สึกดีแบบนี้กันนะ’
จุดเริ่มต้นของทั้งเซรินและโนเอล ไม่ต่างกับ ‘ฝนพรำในฤดูหนาว เขาและเธอพบกัน’ ในห้องเรียนยามเย็นวันนั้น วันที่ทั่งคู่ลงชื่อเป็คู่หูกัน
จะบอกว่าก้าวแรกของ ‘ความสัมพันธ์’ ก็ว่าได้
“คุณเซริน...ใจดีกับคนอื่นแบบนี้ตลอดเลยหรือเปล่าคะ ?”
โนเอลเอ่ยออกมาเบาๆ
“พูดอย่างกับว่าฉันเป็คนใจร้ายอย่างนั้นแหละ”
เซรินที่ไม่เข้าใจความหมายเท่าไหร่ ก่อนจะมองโนเอลที่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาดวงตาที่สั่นไหวเล็กน้อย หัวใจที่เต้นแรงผิดจังหวะ
เพียงแค่คำพูดธรรมดาจากเซริน เหมือนกับโนเอลได้รับความอบอุ่นที่โหยหามานาน
“ที่หลังช่วยอย่าเผลอทำอะไรแบบนี้อีกจะได้ไหมคะ”
“เอ๊ะ…ฉันทำอะไรไม่ดีไปหรือเปล่า”
“ไม่ค่ะ คุณเซรินทำดีเกินไปต่างหาก”
โนเอลว่าพลางเอาหน้าซุกตุ๊กตาแแ่ยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าที่เริ่มจะแดงเล็กน้อย ราวกับไม่ให้อยากให้เซรินเห็นในตอนนี้
“แล้ว…สรุปว่าดีหรือไม่ดีละเนี่ย”
เซรินที่เริ่มมองโนเอลไม่ออกอีกแล้ว ก่อนจะเกาหัวเบาๆอย่างงุนงง พยายามคิดว่าเผลอทำอะไรให้โนเอลไม่พอใจไปเหรอเปล่า
ไอลีนที่หัวเราะเบาๆ เธอพอจะเข้าใจความหมายของโนเอล แต่ก็ไม่คิดจะพูดอะไรออกมา ไม่สิ ไอลีนเคยพูดหลายครั้งแล้ว แต่เซรินก็ชอบเผลอทำอะไรให้คนอื่นโดยที่ไม่คิดมากอยู่ดี ไอลีนที่อยู่กับเซรินมาั้แ่เด็กทำให้รู้นิสัยของเซรินจนทะลุปรุโปร่ง
แต่…เซรินแค่ไม่รู้ตัวเอง
เพราะมันเป็ธรรมชาติของเขา
การใส่ใจรายละเอียดต่อคนรอบตัวของเขา ทำให้คนข้างๆรู้สึกดีและอบอุ่น
แม้แต่…เ้าหญิงผู้เ็าก็ไม่รอด
เื่เล็กๆสำหรับเซริน อาจจะเป็เื่ที่ยิ่งใหญ่สำหรับใครบางคนก็ได้
“เอาล่ะถ้ายังพอมีเวลาเราไปเดินเล่นกันต่อไหมคุณโนเอล”
ไอลีนที่ตัดบทก่อนจะหันไปชวนโนเอลที่ยังยืนนิ่งเอาหน้าซุกตุ๊กตาอยู่
ขณะเหล่มองเซรินที่กำลังครุ่นคิดว่าทำอะไรไม่ดีไปเหรอเปล่า ?
มีเพียงไอลีนคนเดียวที่อ่านบรรยากาศออก
“เรียกโนเอลเฉยๆก็ได้คะ”
“งั้นก็ได้จ๊ะ งั้นโนเอลเราไปเดินเล่นกันต่อเถอะ พี่มีของที่อยากได้อยากให้โนเอลช่วยเลือกหน่อย”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
โนเอลเดินผ่านเซรินไปทันทีโดยที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมา ก่อนที่สองสาวจะเดินออกไปทันที ปล่อยให้เซรินที่ยังยื่นนิ่ง
‘ให้ตายสิ…ยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำอะไรไม่ดีไป’
‘ดูท่าโนเอลก็ไม่ได้โกรธอะไร…งั้นก็ช่างมันละกัน’
หลังจากนั้นสองสาวก็ไปเดินเล่นซื้อของกัน ดูเสื้อผ้ากันต่ออีกหน่อย เซรินที่ไม่ได้บ่นอะไรมาก็เดินตามอย่างผู้ดี แถมยังคอยช่วยถือของให้อีกด้วย เซรินก็ไม่คิดว่าโนเอลจะเข้าขากับไอลีนได้ไวขนาดนี้
หรือเพราะสามารถคุยในสิ่งที่ตัวเองชอบได้
เซรินไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเป็จุดศูนย์กลางของโนเอลไปซะแล้ว การเปลี่ยนแปลงแต่ละอย่างของโนเอลล้วนเป็อิทธิพลของเซรินทั้งนั้น
เพียงแค่….เ้าตัวไม่รู้ว่าได้ทำให้หัวใจของโนเอลเริ่มที่จะหวั่นไหวแล้ว
เ้าหญิงผู้เ็า…ที่อาจจะตกหลุมรักชายหนุ่มที่ (ไม่) ธรรมดาเข้าซะแล้ว
30K
