บทที่ 12: องค์ชาย!
ราชันย์สูงสุด?!
ปรมาจารย์ศพผีมีสีหน้าตื่นตระหนกและสงสัยอย่างยิ่ง!
ทว่าในลมหายใจถัดมา ส่วนลึกภายในใจของเขากลับััได้ถึงวิกฤตอันรุนแรงจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขารีบเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดสลัวทันที!
บนท้องฟ้า
เขาไม่เห็นเงาร่างของใครเลย!
แต่กลิ่นอายอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้นกำลังเตือนเขาว่ายอดฝีมือระดับราชันย์สูงสุดได้ปรากฏตัวขึ้นแล้วจริง ๆ !
ยอดฝีมือระดับราชันย์สูงสุดที่ไม่เคยปรากฏในห้าดินแดนใหญ่ ผู้ทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวซึ่งมีอยู่เพียงในตำนาน บัดนี้กลับอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา!
ยิ่งกว่านั้น! ท่านผู้นั้นยัง้าปกป้องนิกายเซียนกระบี่เมฆา!
เป็ไปไม่ได้!
ปรมาจารย์ศพผีคำรามในใจ พลังิญญาในร่างพลุ่งพล่านออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาทะยานร่างมุ่งหน้าไปยังทิศทางของตำหนักชิงอวิ๋นโดยตรง หมายจะคว้าตัวเสวี่ยหลิวหลีแล้วหลบหนีไป
พวกของโจวยวนเห็นปรมาจารย์ศพผีเปลี่ยนทิศทาง ในใจก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ในขณะเดียวกันก็อยากรู้ยิ่งนักว่า เหตุใดยอดฝีมือระดับราชันย์สูงสุดจึงปรากฏตัวในห้าดินแดนใหญ่อย่างกะทันหัน ทั้งยังประกาศว่าจะปกป้องพวกเขา?!
หรือว่าท่านเ้าสำนักจะเป็คนเชิญมา?
แต่ท่านเ้าสำนักไม่มีทางรู้จักยอดฝีมือระดับราชันย์สูงสุดได้เลย มิเช่นนั้นนิกายเซียนกระบี่เมฆาของพวกเขาคงกลายเป็สำนักอันดับหนึ่งในห้าดินแดนใหญ่ไปนานแล้ว!
ไม่เพียงแต่พวกโจวยวนที่ตกตะลึง แม้แต่ศิษย์ทุกคนในนิกายเซียนกระบี่เมฆาก็ต่างตกตะลึงเช่นกัน นั่นคือยอดฝีมือระดับราชันย์สูงสุดเชียวนะ บุคคลที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้ คนที่อาศัยอยู่ในห้าดินแดนใหญ่อย่างพวกเขา บางทีอาจไม่มีโอกาสได้เห็นยอดฝีมือระดับราชันย์สูงสุดเลยสักครั้งเดียวตลอดทั้งชีวิต!
ทว่าตอนนี้ ท่านราชันย์สูงสุดผู้นี้กลับอยู่บนท้องฟ้าไม่ไกลจากพวกเขา และยังลงมืออย่างทรงพลังเพื่อปกป้องพวกเขา!
นี่เป็เกียรติอันยิ่งใหญ่เพียงใด!
หากเื่ในวันนี้แพร่ออกไป ต่อไปในห้าดินแดนใหญ่ ใครจะกล้ามาล่วงเกินนิกายเซียนกระบี่เมฆาของพวกเขาอีก?
ส่วนเื่ที่ปรมาจารย์ศพผีพุ่งเข้าหาตำหนักชิงอวิ๋นอย่างบ้าคลั่ง พวกเขากลับไม่กังวลเท่าใดนัก ต่อหน้ายอดฝีมือระดับราชันย์สูงสุด เ้าที่เป็เพียงระดับเปลี่ยนิญญาตัวเล็ก ๆ จะสามารถก่อคลื่นลมอะไรได้?
บนเขาทัณฑ์ิญญา ไป๋อวิ้นเฉินเก็บหินิญญาสื่อสารที่เตรียมจะบีบให้แตก เมื่อครู่นางเกือบจะอดใจไม่ไหวจนต้องเรียกผู้าุโสูงสุดของตระกูลไป๋แล้ว แต่การปรากฏตัวของท่านราชันย์สูงสุดผู้นี้ทำให้นางตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก
ต้องรู้ว่า แม้แต่ผู้าุโสูงสุดของตระกูลไป๋ที่บำเพ็ญเพียรมานานหลายพันปี ปัจจุบันก็เป็เพียงระดับครึ่งก้าวราชันย์สูงสุดเท่านั้น แต่ในเวลานี้ กลับมียอดฝีมือระดับราชันย์สูงสุดตัวจริงอยู่ที่นี่...
ภายในตำหนักชิงอวิ๋น
พวกของเสวี่ยหลิวหลีเห็นปรมาจารย์ศพผีพุ่งตรงมาทางพวกนางอย่างรวดเร็ว ในใจพลันเกิดความลนลานชั่วขณะ แต่เมื่อััได้ถึงกลิ่นอายอันทรงพลังบนท้องฟ้า ก็กลับมาสงบลงได้ทันที ในเมื่อท่านราชันย์สูงสุดบอกว่าจะปกป้องพวกนาง ย่อมไม่มีทางปล่อยให้พวกนางเป็อะไรแน่นอน
มีเพียงซูฉางเกอที่ยังคงบำเพ็ญเพียรอย่างเงียบสงบ
ในเวลานี้เขาจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาสีดำสนิทเหลือบมองขึ้นเล็กน้อย สายตาเฉยเมยกวาดมองไปยังปรมาจารย์ศพผี ในใจราบเรียบไร้คลื่น
ระบบไม่ได้บอกให้เขาทำเท่หรอกหรือ?
ยามนี้ราชันย์สูงสุดปรากฏกาย!
ฟ้าดินสั่นะเื!
ไม่รู้ว่าความเท่ครั้งนี้จะยิ่งใหญ่พอหรือไม่!
ใช่แล้ว กลิ่นอายบนท้องฟ้านั้นเป็เพียงภาพลวงตาของพลังิญญาที่ซูฉางเกอสร้างขึ้น เขาใช้แรงกดดันพลังิญญาราชันสูงสุดที่ได้รับรางวัลจากระบบใส่ลงในภาพลวงตานี้ เลียนแบบฉากการปรากฏตัวของราชันย์สูงสุดโดยตรง การทำเท่ครั้งนี้คงยิ่งใหญ่พอแล้วกระมัง
ยิ่งกว่านั้น นี่เป็เพียงก้าวแรกเท่านั้น!
ต่อไป ถึงเวลาที่ซูฉางเกอจะได้ทำเท่อย่างแท้จริง!
เื่ขี้เก๊ก ข้านี่แหละคือบรรพบุรุษของทุกคน!
ความเร็วของปรมาจารย์ศพผีรวดเร็วถึงขีดสุด เพียงชั่วพริบตาก็ปรากฏตัวขึ้นเหนือตำหนักชิงอวิ๋น เมื่อเขาเห็นเสวี่ยหลิวหลีทั้งสองคน ดวงตาก็ฉายแววดีใจ และเมื่อเห็นว่าท่านราชันย์สูงสุดบนท้องฟ้าไม่มีทีท่าว่าจะลงมือ ในใจก็เบาใจลงมาก
ท่านราชันย์สูงสุดผู้นั้นเพียงกล่าวว่าจะปกป้องนิกายเซียนกระบี่เมฆาเท่านั้น แต่เสวี่ยหลิวหลีและเสวี่ยหลิวชิงไม่ได้เป็คนของนิกายเซียนกระบี่เมฆา ขอแค่เขาไม่แตะต้องศิษย์ในนิกายนั้น ท่านราชันย์สูงสุดก็คงไม่คิดลงมือกับเขาเพราะเื่นี้
เมื่อคิดได้ดังนั้น ปรมาจารย์ศพผีจึงเตรียมจะลงมือคว้าตัวเสวี่ยหลิวหลี!
ทว่าพริบตาถัดมา เสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ราบเรียบเฉยเมยและทุ้มต่ำนุ่มนวล ก็ดังขึ้นจากด้านล่าง
"ถ้าข้าเป็เ้า ข้าจะไม่โง่เช่นนี้ ในฐานะตัวร้าย เ้าช่างล้มเหลวเหลือเกิน"
น้ำเสียงนี้ราบเรียบมาก แต่ไม่รู้ทำไม ปรมาจารย์ศพผีกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เขาจ้องมองลงไปทันที
ด้านล่าง
ภายในลานบ้าน
ชายหนุ่มในชุดสีม่วงค่อย ๆ ก้าวเดินออกมา เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีดำคู่นั้นลึกล้ำดุจท้องฟ้ายามราตรี ที่มุมปากยังมีรอยยิ้มที่นุ่มนวลประดับอยู่
แต่ปรมาจารย์ศพผีกลับขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มชุดม่วงผู้นี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็น ภายใต้ความนุ่มนวลนั้น ราวกับมีความเย็นเยียบและเฉียบคมดุจคมดาบแผ่ออกมา
เขาลองัักลิ่นอายบนร่างของชายหนุ่ม
บัดซบ! มีเพียงระดับิญญาก่อกำเนิดขั้นสูงสุดงั้นรึ?
พลังระดับนี้ยังกล้ามาขวางข้า?
รนหาที่ตาย!
ปรมาจารย์ศพผีะเิโทสะทันที!
ตอนนี้เขาต้องแข่งกับเวลา มิเช่นนั้นหากทำให้ท่านผู้นั้นบนท้องฟ้าไม่พอใจ เพียงสะบัดมือก็สามารถกำจัดเขาได้แล้ว
"ผู้าุโ!"
เสวี่ยหลิวหลีและเสวี่ยหลิวชิงดีใจมาก เดิมทีมีท่านราชันย์สูงสุดบนท้องฟ้าพวกนางก็เบาใจพอแล้ว ตอนนี้แม้แต่ผู้าุโท่านนี้ยังจะลงมือ ปรมาจารย์ศพผีรนหาที่ตายเอง คืนนี้คงไม่มีทางรอด!
ในใจของพวกเสวี่ยหลิวหลี ซูฉางเกอก็เป็พี่ใหญ่ที่ซ่อนพลังเอาไว้ และพวกนางยังแอบคาดเดาว่า การปรากฏตัวของท่านราชันย์สูงสุดบนท้องฟ้า อาจจะมีความเกี่ยวข้องบางอย่างกับผู้าุโตรงหน้านี้...
"ท่านอาจารย์..."
เฟิ่งหว่านชิงจ้องมองซูฉางเกอด้วยดวงตากลมโตสวยงามโดยไม่กะพริบ เมื่อมองใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของอาจารย์ตนเอง ดวงตาของนางก็ทอประกาย แม้ว่าท่านราชันย์สูงสุดบนท้องฟ้าจะแข็งแกร่งมาก แต่ยามที่อาจารย์ของนางเอาจริง ก็เก่งกาจมากเช่นกัน...
"ซูฉางเกอออกมาในเวลานี้ ช่างเลือกเวลาได้ดีจริง ๆ มีบารมีของท่านราชันย์สูงสุดค้ำจุน ปรมาจารย์ศพผีก็ก่อเื่อะไรไม่ได้แล้ว เขาอยู่เฉย ๆ ไม่ดีกว่าหรือ ต้องออกมาสร้างตัวตนให้คนเห็น ช่างเป็พฤติกรรมของคนใจแคบเสียจริง"
หลี่มู่ที่ยืนอยู่ข้างไป๋อวิ้นเฉิน เมื่อเห็นซูฉางเกอก็อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงหัวเราะเยาะ ในสายตาของเขา การที่ซูฉางเกอออกมาในเวลานี้ก็แค่ยืมบารมีของท่านราชันย์สูงสุดมาข่มขู่ผู้อื่น คิดว่าปรมาจารย์ศพผีไม่กล้าลงมือกับเขาจริง ๆ หรือ?
"เ้าเด็กน้อย ไสหัวไป!"
ปรมาจารย์ศพผีโกรธจัด ขณะพูดเขาก็ลงมือ พลังิญญาอันน่าสะพรึงกลัวและบ้าคลั่งพลุ่งพล่านในร่าง ควบแน่นกลายเป็เงาร่างศพผีขนาดมหึมา พุ่งเข้ากลืนกินซูฉางเกอ
แต่เมื่อเผชิญกับการโจมตีอันทรงพลังของปรมาจารย์ศพผี สีหน้าของซูฉางเกอยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลง เขาเพียงเงยหน้ามองท้องฟ้า ใบหน้าราบเรียบเฉยเมย แล้วเอ่ยขึ้นเบา ๆ ว่า
"ข้ามอบโอกาสให้เ้าหนี แต่เ้ากลับไม่เห็นค่า ตัวร้ายที่ไม่รักชีวิตเช่นเ้านี้ หาได้ยากยิ่งนัก ในเมื่อชอบที่นี่นัก ก็จงอยู่ที่นี่ตลอดไปเถิด"
สิ้นคำพูดสุดท้าย เงาร่างศพผีที่เปี่ยมด้วยพลังิญญาอันมหาศาลของปรมาจารย์ศพผีก็แตกสลายลงต่อหน้าต่อตาของทุกคน พลังิญญาของเขาราวกับระเหยหายไปในอากาศ ร่างกายร่วงหล่นจากท้องฟ้ากระแทกพื้นอย่างแรง...
ทุกคนต่างตะลึงงัน!
ก่อนจะรู้สึกตัวได้!
เป็ท่านราชันย์สูงสุดผู้นั้นที่ลงมือ!
เฮือก! น่าสะพรึงกลัวจริง ๆ
เพียงแค่แรงกดดันราชันย์สูงสุด ก็ทำให้ปรมาจารย์ศพผีสูญเสียตบะพลังิญญาไปทั้งร่าง ตอนนี้เกรงว่าแม้แต่ศิษย์คนหนึ่งของนิกายเซียนกระบี่เมฆาก็ยังสู้ไม่ได้
ทว่าหลังจากนั้น
บนท้องฟ้า
ประโยคหนึ่งที่ท่านราชันย์สูงสุดส่งลงมา กลับทำให้ทุกคนที่นี่รู้สึกตกตะลึงและบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม ในใจไม่อยากจะเชื่อและยังรู้สึกหวาดกลัวจนถึงขีดสุด!
"องค์ชาย ข้าได้กดระดับพลังของมันไว้แล้ว คนผู้นี้ ให้องค์ชายจัดการได้ตามแต่ประสงค์!"
น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงพลัง พวกเขาฟังไม่ผิดแน่ เป็ท่านราชันย์สูงสุดผู้นั้นที่พูด แต่ 'องค์ชาย' ที่ท่านราชันย์สูงสุดกล่าวถึงนั้นเป็ใครกันแน่?!
คนที่แม้แต่ยอดฝีมือระดับราชันย์สูงสุดยังเรียกขานว่าองค์ชาย จะต้องเป็บุตรแห่ง์ที่ยิ่งใหญ่เพียงใด และเื้ัจะน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน ในนิกายเซียนกระบี่เมฆาของพวกเขามีคนเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ?!
ในขณะนี้
สายตาของทุกคนต่างกวาดมองไปยังจุดเดียวกันโดยมิได้นัดหมาย พวกเขามองไปยังชายหนุ่มชุดม่วงผู้ที่ยังคงสงบนิ่งและเยือกเย็นต่อหน้าปรมาจารย์ศพผี โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อยั้แ่ต้นจนจบ
ในส่วนลึกของหัวใจ เกิดความคิดที่กล้าบ้าบิ่นขึ้นมาอย่างหนึ่ง
องค์ชายที่ท่านราชันย์สูงสุดกล่าวถึง คงไม่ใช่ซูฉางเกอ ผู้าุโซูที่อายุน้อยที่สุดในนิกายเซียนกระบี่เมฆาของพวกเขากระมัง?!
เป็ไปได้อย่างไร!
องค์ชายจากตระกูลโบราณ จะมาอยู่ในสถานที่เล็ก ๆ อย่างแดนชางเป่ยได้อย่างไร พูดออกไปคงไม่มีใครเชื่อแน่!
1K
