บทที่ 8 ได้รับความรัก
มาถึงเรือนหนิงเอ๋อกำลังเดินเข้าห้องของตนแต่ก็ต้องถูกองครักษ์หลิวขวางไว้ก่อน
“เ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาขวางหน้าข้าเช่นนี้”
“องค์หญิงข้าเองก็ไม่รู้ว่าองค์หญิงคิดอันใดอยู่ถึงได้อยากจะรับนายโลมผู้นั้นมาอยู่ที่เรือนแห่งนี้”
“มันไม่ใช่เื่ของเ้า ข้าจะพาใครมาอยู่ที่นี่มันก็เื่ของข้า ท่านแม่ส่งเ้ามาคอยดูแลความปลอดภัยของข้า เื่อื่นเ้าไม่ต้องยุ่ง”
“แต่ที่กระหม่อมเป็ห่วงองค์หญิงนะพะย่ะค่ะ องค์หญิงเพิ่งเจอชายผู้นี้เพียงค่ำคืนเดียวจะไว้ใจได้หรือพะย่ะค่ะ”
“ข้ามิได้เกรงกลัวนักหรอก เ้าคิดดูสิว่าชายที่ถูกซื้อตัวออกมาจากหอนายโลมจะสำนึกบุญคุญข้าแค่ไหน เ้าไปพักผ่อนเสียเถอะไม่ต้องกังวลแทนข้า ข้ารู้สึกถูกชะตากับหางเฟิงเพื่อนในวัยของข้า ไหนจะแววตาที่ข้าคุ้นเคยไหนจะชื่อของเขาที่มีชื่อเดียวกับเพื่อนเพียงคนเดียวของข้า หากวันข้างหน้าหางเฟิงมีอันตรายต่อข้า ข้าจะจัดการเขาเอง” หนิงเอ๋อพูดจบองครักษ์หลิวก็ถอยหลังหลบให้หนิงเอ๋อเดินเข้าไปที่ห้องนอนของนาง
รุ่งสางของอีกวันแม่นมตื่นมาก็ได้เข้ามาที่ห้องของหนิงเอ๋อเพื่อบอกให้นางได้เตรียมตัว วันนี้ฮองเฮาจะเสด็จมาหานางที่เรือนแห่งนี้
“องค์หญิงเพคะ ตื่นได้แล้วนะเพคะ”
“อือ ข้าขอนอนต่ออีกสักหน่อยได้มั้ยแม่นม”
“ไม่ได้นะเพคะ องค์หญิงทรงลืมไปแล้วหรือเพคะว่าวันนี้ฮองเฮาจะเสด็จมาที่นี่” หนิงเอ๋อเบิกตาโพล่งโต นางลืมไปแล้วจริงๆ ว่าวันนี้ท่านแม่จะมาหาเพราะนางห่วงแต่คิดเื่ของหางเฟิงทั้งคืน
“แล้วทำไมท่านถึงมาปลุกข้าช้าเช่นนี้ ฟางลี่เว่ยรีบมาแต่งตัวให้ข้าเร็ว” หนิงเอ๋อรีบลุกขึ้นจากเตียงนอนเรียกหาฟางลี่เว่ยที่กำลังถือขันน้ำมาให้องค์หญิงล้างหน้า
“องค์หญิงนอนั้แ่หัวค่ำเหตุใดถึงได้ตื่นสายเช่นนี้ล่ะเพคะ” ฟางลี่เว่ยสงสัยอาการขอบตาคล่ำของหนิงเอ๋อและได้ถามออกมา
“เอ่อ…..ก็เพราะว่าเมื่อคืนข้าฝันร้ายนะสิ ในความฝันของข้าช่างน่ากลัวเหลือเกินทำให้ข้านอนไม่หลับ ข้ามานอนได้เมื่อตอนรุ่งสางนี่เอง” หนิงเอ๋อทำท่าทีรนรานและรีบหาคำมาโกหกสาวใช้ของตน
“เป็อย่างนี้นี่เองมิใช่ว่าองค์หญิงหนีเที่ยวนะเพคะ” แม่นมได้พูดขึ้นมา
“แม่นมข้าจะแอบออกไปเที่ยวได้อย่างไรล่ะ ท่านเองก็รู้ว่าข้านอนั้แ่หัวค่ำไม่เชื่อท่านก็ถามองครักษ์หลิวดูสิ ข้าไปแต่งกายรอท่านแม่ดีกว่า” หนิงเอ๋อรีบโยนคำถามให้องครักษ์เป็ผู้ตอบแม่นม เพราะนางรู้ดีหากนางโกหกแม่นมก็ไม่เกิดผล เพราะว่าแม่นมเองรู้ดีทุกอย่าง
ไม่นานขบวนเสด็จของฮองเฮาก็ได้มาถึงที่เรือนของหนิงเอ๋อ นางออกมายืนรอฮองเฮาอย่างดีใจนานเท่าไหร่แล้วที่ฮองเฮาไม่ได้มาหานาง
“ท่านแม่ท่านเดินทางมาไกลเข้าไปนั่งพักข้างในเถอะเพคะ หม่มอฉันได้ให้ฟางลี่เว่ยเตรียมน้ำชาที่ดื่มแล้วดีต่อสุขภาพไว้รอท่านด้วยนะเพคะ” ฮองเฮามองดูหนิงเอ๋ออย่างเอ็นดู ใบหน้าของฮองเฮาเองก็เริ่มมีริ้วรอยตามอายุที่มากขึ้น แม้นางจะรู้ว่าหนิงเอ๋อนั้นนิสัยดุร้ายเอาแต่ใจตนเองแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าฮองเฮานั้นนางจะเปลี่ยนไปราวกับว่าเป็คนละคนอย่างไรอย่างนั้น
“หนิงเอ๋อของข้าตอนนี้ได้เติบโตมากแล้ว ยิ่งเ้าเติบใหญ่ใบหน้าของเ้าช่างเหมือนกุ้ยเฟยหนิงฮวายิ่งนัก”
“ท่านแม่ของหม่อมฉันนั้นมีใบหน้าเป็เช่นนี้หรือเพคะ ตอนนี้หม่อมฉันเองก็เติบใหญ่แล้วท่านแม่ช่วยเล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นให้หม่อมฉันฟังได้หรือไม่เพคะ” หนิงเอ๋อพาฮองเฮามานั่งที่เก้าอี้และนั่งรอคำตอบ
“นั่นสินะตอนนี้เ้าก็โตมากพอที่จะรู้เื่ราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดได้แล้ว วันนี้ข้าเองก็จะเล่าให้เ้าฟังเอง” ฮองเฮาได้เล่าเื่ั้แ่หนิงเอ๋อยังไม่กำเนิดจวบจนวันที่นางได้ออกมาใช้ชีวิตนอกวังหลวง ทำให้นางยิ่งรับไม่ได้ในความไม่ยุติธรรมนี้
“ไม่ยุติธรรมต่อหม่อมฉันสักนิด หม่อมฉันไม่เชื่อคำพูดโหรหลวงผู้นั้นอีกอย่างเื่ทั้งหมดก็ดูมีเงื่อนงำ หม่อมฉันว่าเื่ทั้งหมดต้องเกี่ยวข้องกับหวงกุ้ยเฟยเป็แน่” หนิงเอ๋อพูดออกมาอย่างไม่ได้ทำให้ฮองเฮาจับมือของนางแน่น
“หนิงเอ๋อเ้าเองอย่าพึ่งไปกล่าวโทษผู้ใดหากเรายังไม่มีหลักฐานที่มากพอ”
“แล้วท่านแม่จะปล่อยไว้เยี่ยงนี้หรือเพคะ”
“ไม่หรอกตลอดเวลาที่ผ่านมาข้าให้องครักษ์ประจำตัวองค์รัชทายาทตามสืบหาผู้อยู่เบื่องหลังเื่นี้มาตลอด แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายไม่ทิ้งร่องรอยอันใดไว้เลย”
“ท่านแม่ไม่ต้องเป็ห่วงนะเพคะ หม่อมฉันจะทวงความยุติธรรมให้กับองค์รัชทายาทพร้อมกับท่านแม่ของข้าเอง ไม่ว่าจะเป็ผู้ใดข้าก็ไม่เกรงกลัว”
“หนิงเอ๋อ โลกนี้มันมีอะไรน่ากลัวกว่าที่เ้าคิดไว้มากมาย ยิ่งในวังหลวงล้วนมีแต่อันตราย”
“ว่าแต่ท่านแม่มาหาข้ามีเื่อันใดหรือเ้าคะ”
“ที่ข้ามาหาเ้าในวันนี้เพราะว่าอีกไม่กี่วันข้างหน้าจะจัดพิธีเฉลิมฉลองขึ้น ข้าอยากให้เ้าไปร่วมในงานนี้ด้วย วันนี้ข้าได้จัดเตรียมชุดมาให้เ้าแล้ว” หนิงเอ๋อมองดูเสื้อผ้าอาภรณ์ที่มีสีสันสวยงามแต่นางก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
“เป็อะไรไปหรือว่าเ้ากลัว”
“ไม่ใช่เช่นนั้นนะเพคะ หม่อมฉันออกมาอยู่นอกวังั้แ่ยังพระเยาว์ หากหม่อมฉันเข้าไปจะไม่ก่อเื่ให้ท่านต้องอับอายขายหน้ากันหรือเพคะ”
ฮองเฮาเข้ามาสวมกอดมอบความอบอุ่นที่หนิงเอ๋อนั้นขาดมันั้แ่เกิด นางรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้รับอ้อมกอดนี้ หากเป็อ้อมกอดของฮ่องเต้จะอบอุ่นเพียงใดกันนะ หนิงเอ๋อเอาแต่คิดเช่นนี้แต่ก็ต้องถูกความคิดอีกด้านต่อต้านในสมองของนาง หากว่าฮ่องเต้เมตตานางหรือมีความรักให้นางบ้างคงจะมาหานางสักครั้ง แต่ทว่าั้แ่นางจำความได้ใบหน้าของฮ่องเต้เป็เช่นไรนางยังไม่เคยพบเจอสักครา
“เ้าไม่ต้องกังวลไป เ้าต้องทำให้ผู้คนเห็นว่าเ้านั้นไม่ใช่อย่างที่โหรหลวงได้ทำนายตัวของเ้าไว้”
“ก็ได้เพคะ หม่อมฉันจะไป” หนิงเอ๋อตัดสินใจที่จะเข้าวังหลวงไปพบหน้าของฮ่องเต้ที่ไร้หัวใจ
967
