แม้ว่าเธอจะปิดแมสแต่แววตาของเธอเหมือนคนคนนึงที่ผมรู้จักเมื่อนานมาแล้วเลยครับ ผมเลยก้มดูประวัติของเธอดู ชื่อเธอคือ รมิตา มหัทธนปัทมกร
“รุ่นพี่.....”ใช่ครับเธอคือรุ่นพี่ที่ผมเคยแอบชอบในวัยเด็ก
“คุณหมอพูดว่าอะไรนะคะ”
“เออป่าวครับ”
“เดียวคนไข้รบกวนถอดแมสด้วยนะครับ”ผมอยากจะเช็คดูว่าจมูกของเธออักเสบหรือป่าวเพราะเห็นเธอจามบ่อยมาก
“ได้ค่ะ”เธอถอดแมสออกมามันยิ่งชัดเลยครับว่าเธอคือพี่ชมพูที่ผมเคยแอบชอบ แต่ตอนนี้เธอจมูกแดงมากเลยครับ
“เออ...คุณหมอค่ะ คุณหมอ”
“คะ..ครับบบ”ผมกำลังอึ้งอยู่ครับไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี้
“อ่อ...คือคนไข้เป็ภูมิแพ้มานานยังครับ”
“นะ...นานแล้วค่ะ ฮัดชิ่วววว”
“เออ...คุณหมอค่ะฉันขอใส่แมสได้ไหมค่ะ”
“ไม่ต้องหรอกครับบ แบบนี้แหละครับดีแล้ว”ไม่ได้เจอกันนานก็อยากจะมองหน้านานๆหน่อยอะครับ แต่ถ้าเป็คนอื่นผมอาจจะให้ใส่
“คะ?....”
“เออ...คือผมหมายถึงผมจะตรวจไงครับว่าจมูกอักเสบหรือป่าว”เห้ออออ.....ค่อยโล่งหน่อย แต่ผมดูแค่ภายนอกจมูกของเธอไม่ได้เป็อะไรครับแค่แดงเฉยๆ เหมือนกับเธอจามเยอะเลยทำให้จมูกแดง และก็เดียวหลายคนอาจจะสงสัยภูมิแพ้เกี่ยวอะไรกับจมูกแดง เกี่ยวสิครับบ้างคนเป็ภูมิแพ้หนังจนทำให้จมูกติดเชื้อบ้าง อักเสบบ้างครับ
“อ่อค่ะ”
“แล้วก่อนหน้านี้พี่ไปอยู่ที่ไหนมาครับ”
“คะ.....”
“เออ...คือหมอหมายถึงคนไข้ไปรักษาที่ไหนมาก่อนหรือป่าวครับ”โอ้ยยย จะบ้าตายอย่าหลุดนะ
“อ่อ ก่อนหน้านี้ฉันรักษาที่ต่างประเทศค่ะ แต่รู้สึกอยากกลับมาอยู่บ้านแล้วเลยขอหมอมารักษาตัวที่ไทยต่อค่ะ”อ่อ หรือว่าที่หายไปเพราะไปรักษาตัว แต่น่าจะบอกกันก่อนนิ
“อ่อครับ...”
“ฮะฮัดชิ่ววว......”
“ขอโทษค่ะ”
“ไม่เป็ไรครับ”
“เออ...ปกติคนไข้ชอบออกกำลังกายป่าวครับ”
“ไม่ค่อยค่ะ”
“คนไข้ต้องออกกำลังกายบ่อยๆนะครับมันเป็อีกทางที่ช่วยได้ครับ”มันช่วยได้เยอะเลยนะครับ ยิ่งเลือกที่ที่สดชื่น อากาศถ่ายเทมันจะยิ่งดีเลยครับ
“ได้ค่ะ”
“เออ...คนไข้อยู่แถวไหนเหรอครับ”
“อ่อ คอนโดฉันอยู่ข้างหลังโรงพยาบาลค่ะ”
“พอดีเลยครับพรุ่งนี้เช้าไปออกกำลังกายกับผมนะครับ”เออ....มันจะแปลกๆป่าวว่ะ
“เออ...คะ?”
“ใช่ครับ...คนไข้ต้องออกำลังกายคู่กับการรักษาไปด้วยนะครับ เจอะกันพรุ่งนี้ที่สวนข้างโรงพยาบาลนะครับ☺️”
“อ่อ....โอเคค่ะ”หลังจากผมพูดจบเธอก็เดินออกจากห้องตรวจทันที
ย้อนไปเมื่อ 17 ก่อน โรงเรียนนานาชาติเกรซ ตอนนั้นผมเรียนอยู่ ม.2 ครับ (แอบบอกก่อนว่าผมเรียนก่อนเกณฑ์นะครับ)
“5555ไอ่อ้วนนน”
“อ้วนๆ”
นี่เป็คำที่ผมเจอทุกวันครับ เพราะเมื่อก่อนผมเป็เด็กอ้วน ใส่แว่น ทำให้เพื่อนๆชอบล้อเป็ประจำ ล้อจนผมต้องมาแอบนั่งร้องไห้คนเดียว
“อะ”อยู่ๆก็มีมือนึงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ผม ผมจำได้เลยครับเธอเป็ผู้หญิงที่มีแววตากลมโต จมูกโด่ง ใบหน้ารูปไข่ ส่วนปากของเธออมชมพูทั้งๆทีไม่ได้ทาลิป อยู่ๆเธอก็มานั่งลงข้างผม
“ฮะ...ฮัดชิ่ววว”
“ขอโทษนะ”
“โดนเพื่อนแกล้งเหรอ”รุ่นพี่หันมาถามผม
“ใช่ครับ”
“พี่ก็เหมือนกัน ฮะฮัดชิ่ว”ผมรีบหันหน้าไปมองพี่เขาเลยครับ พี่เขาสวยน่ารักขนาดนี้ยังโดนแกล้งอีกเหรอเนี่ยย
“เพราะอะไรรู้ไหม”ผมส่ายหน้าตอบ
“เพราะพี่เป็ภูมิแพ้ไง ฮะฮัดชิ่ว”
“พี่ต้องทนมาตลอดเกือบ3ปี ไม่มีเพื่อน ไม่มีใครกล้าจะเดินใกล้ๆ โดนหาว่าเป็ตัวเชื้อโรคบ้าง ตัวแพร่เชื้อบ้าง ตอนแรกพี่ก็แอบมาร้องไห้เหมือนเรานั้นแหละ แต่ตอนนี้พี่ไม่สนแล้วเพราะพี่ไม่ได้เป็อย่างที่เขาพูด พี่แค่เป็โรคภูมิแพ้ ฮะฮัดชิ่ว”
“ทำยังไงผมถึงจะอดทนเก่งเหมือนพี่บ้าง?”
“เราไม่ต้องสนใจหรอก เราสนแค่คนที่รักเราก็พอพี่ไม่มีเพื่อนพี่ยังอยู่ได้เลยเราก็ต้องอยู่ให้ได้สิ”ก็จริงอย่าที่พี่เขาพูดนะครับ
“เอางี้เรามาเป็เพื่อนกับพี่นะ”ผมเงียบเพราะผมไม่เคยได้ยินคนนี้จากเพื่อนในห้องเลย
“ทำไมไม่อยากเป็เหรอ หรือกลัวติดภูมิแพ้จากพี่ ฮะฮัดชิ่ว”ทุกครั้งที่เธอจากเธอจะพยายามที่จะออกห่างจากผม
“ไม่ใช่ครับ ผมแค่ดีใจผมจะได้มีเพื่อนแล้ว”
“จริงเหรอ”
“เออ...แล้วพี่ชื่ออะไรครับ”
“พี่ชื่อชมพูจ้ะ เราหล่ะ”
“ชื่อพีพีครับ”
“โห้....ชื่อน่ารักเหมาะกับตัวเองเลยย”ตอนที่พี่ชมพูหันมาพูดแล้วส่งยิ้มให้กับผมตอนนั้นหัวใจผมเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอยิ้มหวานมากเลยครับ
“ถึงเวลาเรียนแล้ว พี่ไปก่อนนะ”
“ครับ”หลังจากนั้นผมกับพี่ชมพูจะมาหากันทุกเที่ยงมาเล่นมาอ่านหนังสือด้วยกัน พอเพื่อนผมเห็นพวกเขาก็มาล้อบ้างแต่ผมไม่สนใจหรอกครับเพราะผมอยู่กับพี่ชมพูแล้วมีความสุขที่สุด
“ฮื่อๆ....”
“เป็อะไร ใครแกล้งบอกพี่ได้ ฮะฮัดชิ่วว”
“ฮื่อๆ....คือพี่ครับ เพื่อนๆบอกผมให้ไปลดน้ำหนักถึงจะให้เล่นด้วย ฮื่อๆ...แต่ผมทำไม่ได้ครับบบ...”คอนนั้นผมกำลังจะมีเพื่อนอยู่แล้วเชียว แต่ก็ต้องฝันสลายเพราะพวกเขาไม่อยากเล่นกับคนอ้วนแบบผม
“โธ่....ใจเย็นๆนะ พี่ขอถามอะไรหน่อย ครอบครัวของเราเคยสั่งให้เราลดน้ำหนักบ้างหรือป่าว”ผมส่ายหน้าเพราะที่บ้านชอบเห็นผมกินเยอะๆ พี่ใหญ่กับพี่รองจะได้บีบแก้มของผม
“แล้วเราหล่ะ”
“ผมอยากลดครับบ...แต่ผมชอบกินมากกว่า”
“พี่จะบอกพีพีให้นะ ขนาดคนที่รักพีพียังไม่สั่งให้พีพีลดน้ำหนักเลย แล้วพีพีจะมาสนใจอะไรกับแค่คำพูดของคนที่นิสัยไม่ดี หล่ะ”จริงของพี่ชมพู
“แล้วพี่อยากให้ผมลดไหมครับ”
“ไม่จ้ะ อะไรที่ทำให้พีพีไม่มีความสุข พี่ไม่อยากให้พีพีทำ”
“ครับ ต่อไปนี้พีพีจะไม่สนใจใครอีกแล้วพีพีจะทำตามใจตัวเองครับ”
“ดีจ้ะ อย่างนั้นเราไปซื้อไอติมกินกันเถอะเนอะ เดียวพี่เลี้ยงเอง”ผมได้ยินถึงกับยิ้มออกทันทีเลยครับ
หลังจากนั้นผมยิ่งชอบพี่ชมพูมากขึ้น พี่เขาเหมือนนางเอกที่มาช่วยผมเอาไว้ แต่พี่เขาต้องขึ้นม.4ผมก็ไม่เจอและไม่ได้ต่อกับพี่เขาเลยครับ ผมพยายามตามหาตามชื่อทางเฟสบุ๊คบ้างไอจีบ้างแต่ก็ไม่เจอครับ
และนี่คือสิ่งที่ทำให้ผมมาเป็หมอเพราะผมอยากจะมารักษาคนที่เป็โรคภูมิแพ้และที่สำคัญผมอยากจะเจอพี่ชมพูเอกครั้งครับ เพื่อปาฏิหาริย์ มีจริงทำให้ผมกับพี่ชมพูกลับมาเจอกันครับ
![อาทรรัก...[Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609083879_50225200.webp)
682
