การเกิดใหม่ของยัยเหนือโลก

ตอนที่ 37 งานวิจัยกับครอบครัวใหญ่แบบคนจีน

 หลังจากที่ตกลงกันว่าจะไปจัดงานเลี้ยงอาหารเย็นที่บ้านนายแว่น ฉันที่ควรจะออกไปทานอาหารจนอิ่มแปล้และกลับหอไปนอนแล้ว จึงต้องหันหน้ากลับเข้าห้างสรรพสินค้าที่พึ่งจะเดินออกมา เพื่อไปซื้อของสำหรับทำอาหารคืนนี้

 คราวนี้เรากลับมาที่โซนวัตถุดิบสำหรับทำอาหาร ทุกคนแยกกันไปเพื่อหาวัตถุดิบที่จำเป็นในการทำเมนูของแต่ละคน โดยที่ฉันระบุวัตถุดิบทั้งหมดให้แต่ละคนไปหยิบมา และเราจะมารวมกันหลังจากนี้เพื่อนำของทั้งหมดมารวมกันและจ่ายเงิน

 ที่ต้องทำแบบนี้เพราะเราต้องการทำเวลาให้เร็วที่สุด เพราะปัจจุบันก็ใกล้มืดเต็มทีแล้ว ฉันต้องหยิบของสองสามอย่าง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของสด พริกสด มะนาว ใบมะกรูด เครื่องต้มยำสำหรับเมนูของน้องน้ำ เมื่อหยิบครบแล้วพวกเราแต่ละคนก็กลับมารวมกัน และฉันก็มาเช็ควัตถุดิบของแต่ละคนว่าได้มาครบหรือไม่

 “กุ้งสด…ใบกะเพรา..เอ่อ.. นี่มันโหระพา เดาว่ามันคงวางรวมๆกันสินะ .. .แล้วก็น้ำมันหอย หมูสันใน สันนอก ซี่โครง… แล้วทำไมถึงมีหมูเยอะแยะเลยละเนี่ย.? “ หลังจากตรวจดู มีของบางส่วนที่หยิบมาเกินหรือหยิบมาผิด นั่นทำให้ฉันต้องหันไปหาคนอื่นๆ ด้วยสีหน้าสงสัย

 นายแว่น:“มันวางรวมๆกัน ดูมันก็คล้ายๆกันด็เลยหยิบมาผิด ฮะๆ”

นายเอิร์ธ:”ก็ไม่รู้ว่าอันไหนสันนอกสันใน แล้วก็จำไม่ได้แล้วด้วยว่าเธอสั่งเนื้อหมูแบบไหน ก็เลยเอามาหมดเผื่อๆ ไว้ มันคงถูกสักอัน จริงมั้ย”

 ฉัน:”……… “

เราเอาโหระพาไปเปลี่ยนเป็นใบกะเพราหลังจากนั้นจึงนำของทั้งหมดไปคิดเงิน ฉันคิดว่าเนื้อหมูที่หยิบมาเกินก็คงพอทำอย่างอื่นได้จึงยังคงเก็บของทุกอย่างที่นายเอิร์ธหยิบมาไว้

“งั้นเดี๋ยวเธอก็ไปกับพี่เค้าเลย เดี๋ยวฉันขับรถตามรถยนต์ของพี่ตี๋ไป”นายเอิร์ธกล่าวหลังจากที่เราเดินลงมาถึงลานจอดรถ เดาว่าหลังจากที่เห็นน้องน้ำเกาะแขนของฉันตลอดเวลานั่นทำให้เขาเลือกที่จะให้ฉันนั่งรถไปกับนายแว่นแทน

หลังจากที่ฉันสังเกตุสีหน้าของน้องน้ำนั่นทำให้ฉันโล่งใจที่เราทำเวลาได้ค่อนข้างดี นายเอิร์ธถามฉันบ่อยครั้งว่าทำไมเราถึงต้องรีบ แน่นอน.. ฉันตอบเขาไปเพียงว่า “เดี๋ยวนายก็รู้” เพราะฉันคิดว่าคงใช้เวลาบนรถมากพอกว่าจะถึงบ้านนายแว่น ซึ่งพอถึงตอนนั้น น้องน้ำร่างสองก็คงจะออกมาเฉิดฉายแล้ว

ฉันแค่อยากเห็นหน้าหมอนี่ว่าจะช็อคขนาดไหนตอนที่พบกับน้องน้ำร่างสองครั้งแรก เพราะตอนที่เติมเจอครั้งแรกเขาก็ช็อคมากจนต้องโทรมาเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังเลยทีเดียว คงสนุกน่าดูกับการดูอาการแปลกๆ ของนายเอิร์ธพร้อมกับนั่งหัวเราะเยาะ

ในที่สุด เราก็เดินทางมาถึงบ้านของนายแว่นหลังจากนั่งอยู่บนรถประมาณ 15 นาที ผิดกับที่ฉันคาดไว้ว่าบ้านนายแว่นจะเป็นบ้านเช่าในแถบชานเมืองเพราะเห็นบอกว่าเป็นเพื่อนเก่าของเติมตั้งแต่สมัยประถม และบ้านของเติมนั้นไม่ได้อยู่ในตัวเมืองเลย นั่นทำให้ฉันเดาว่าบ้านที่นายแว่นอยู่จะเป็นบ้านเช่า

แต่ในความเป็นจริงบ้านนายแว่นนั้นแทบจะอยู่ใจกลางเมืองเลยทีเดียว และเป็นบ้านของครอบครัวนายแว่นซึ่งเป็นครอบครัวใหญ่แบบคนจีนอยู่ด้วยกันไม่ใช่บ้านเช่าอย่างที่ฉันเดาเอาไว้ และนั่นทำให้ฉันปวดหัวอีกเล็กน้อย

เมื่อรถจอดและฉันออกจากรถพร้อมกับน้องน้ำที่ยังเกาะแขนฉันอยู่ นายแว่นซึ่งออกจากรถมาพร้อมกันก็พร้อมจะเดินลอยหน้าลอยตาเข้าไปในบ้านพร้อมข้าวของที่ตนพึ่งจะซื้อมา นั่นทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะคว้าคอของหมอนี่มาเพื่อที่จะกระซิบคุยกันก่อนสักเล็กน้อย

“เดี๋ยวก่อนนะนายแว่น บ้านเอ็งตอนนี้นี่อยู่กันทั้งอาแปะอาอึ้มเลยนะ ไหงชวนกันมาเลี้ยงที่บ้านเอ็งล่ะ แล้วบ้านเอ็งรู้รึยังว่าน้องน้ำมีสองบุคลิก ไม่ใช่ว่าพอน้องร่างสองออกมาแล้ววุ่นทั้งบ้านนะเว้ย”

“เอ่อ… จริงๆ ก็ไม่รู้หรอกครับ แต่ก็เคยเล่าเรื่องน้องให้ฟังมานิดหน่อยแล้วคงไม่เป็นไร”

“ไม่เป็นไรบ้านเอ็งดิ เมื่อกี้เอ็งบอกว่าครอบครัวไม่รู้เรื่องร่างสองของน้องไม่ใช่เรอะ มันแสดงว่าเรื่องที่เอ็งเล่าให้ครอบครัวฟังไม่เคยมีเรื่องเกี่ยวกับร่างสองของน้องเลยน่ะสิ แล้วมันจะไม่เป็นไรได้ไงวะ ดูยังไงมันก็เป็นเห็นๆเลยไม่ใช่เหรอ แล้วไอ้เรื่องสำคัญที่เป็นคีย์หลักขนาดนี้ทำไมเอ็งถึงไม่เล่าให้ทางบ้านเอ็งฟังวะ”

 “เป็นแบบนั้นหรอกเหรอครับ ฮะฮะ”

 นั่นคือทั้งหมดที่นายแว่นสามารถตอบฉันได้ ฉันรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดจริงๆที่มาพร้อมกับหมอนี่ แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็รู้สึกว่าคิดถูกจริงๆที่มาด้วย ไม่งั้นฉันก็จินตนาการความเละเทะของเรื่องทั้งหมดได้แบบเป็นฉากๆ

 ฉันคิดว่าฉันต้องทำอะไรสักอย่างในตอนนี้ เพื่อที่จะประคับประคองสถานการณ์ไม่ให้มันแย่จนเกินไป หลังจากกระซิบกระซาบกับนายแว่นเสร็จ ฉันจึงหันไปหาคนๆเดียว ที่พอจะพึ่งพาได้ในตอนนี้ ก็คือนายเอิร์ธอย่างไรก็ตามทันทีที่ฉันเห็นหน้านายเอิร์ธฉันก็นึกถึงบางเรื่องออกและทำให้ฉันต้องรีบหันไปดูสาวน้อยที่เกาะอยู่ที่แขนของฉันตลอดเวลาแทน

 “อันนี้… น้องน้ำร่างไหนเหรอจ๊ะ” นั่นคือเรื่องที่มันจะก่อเป็นปัญหาทั้งหมด

 “อืมม… หมายถึง.. ถ้าหนูตอนกลางวันก็ไม่อยู่แล้วล่ะค่ะ”น้องน้ำตอบ

 “นึกว่าจะเกรี้ยวกราดกว่านี้ซะอีกนะเนี่ย”

 “ก็.. พี่เคี้ยวจะคอยดูแลหนูใช่มั้ยล่ะคะ หนูจะเป็นเด็กดีแล้วก็เชื่อฟังพี่ค่ะ”น้องน้ำตอบด้วยรอยยิ้มและกระชับแขนของฉันเข้าไปไปกอดแน่นขึ้น

 ‘หรือว่านายแว่นจะรู้แล้วก็คำนวณเรื่องนี้ไว้แล้วเลยชวนฉันมาด้วย.. ’ เมื่อคิดดังนั้นฉันจึงหันไปที่นายแว่นและพบกับหน้าเอ๋อๆปนประหลาดใจ ‘ ไม่รู้เรื่องเลยสักนิดสินะ ฉันผิดเองแหละไปหวังกับหมอนี่’ นั่นคือบทสรุปของสิ่งแรกๆที่ควรจะเป็นปัญหา

สิ่งถัดไปที่ควรจะเกิดปัญหาก็คือ ครอบครัวใหญ่ของนายแว่น ทำไมไอ้หมอนี่มันถึงได้พาเพื่อนมารบกวนญาติพี่น้องถึงบ้านนั่นคือสื่งที่ฉันไม่เข้าใจ บางทีมันอาจจะเป็นขีดจำกัดทางสายเลือด ที่ทำให้ฉันไม่อาจเข้าใจได้ ดังนั้น ฉันจึงเลือกที่จะเพิกเฉยปัญหาที่อาจจะเกิดหากเป็นครอบครัวสายเลือดไทยอิสานบ้านนอกเช่นฉัน และคิดว่ามันอาจจะไม่เป็นไรหากมันเป็นสายเลือดคนจีนที่อาจจะระลึกชาติถึงช่วงเวลาการโล้สำเภาฝ่าความยากลำบากเพื่อพบกับผืนแผ่นดิน และมีความสุขที่ได้มีคนพื้นถิ่นมารบกวนที่บ้าน

 พอคิดได้เช่นนั้นฉันจึงบอกให้นายเอิร์ธไปยกของเพื่อที่จะเข้าไปในบ้านของนายแว่นก่อนที่นายเอิร์ธจะมากระซิบถามฉัน”ไม่เป็นไรแน่เหรอ นึกว่าพี่แกอยู่บ้านคนเดียวซะอีก”ก่อนที่ฉันจะตอบนายเอิร์ธไปว่า “ฉันก็คิดเหมือนนาย แต่มันอาจจะเป็นขีดจำกัดทางสายเลือด (-_-)”

 พวกเราเดินเข้าไปในบ้านและพบกับลุงและป้าของนายแว่นเป็นกลุ่มแรก ในขณะที่นายแว่นแนะนำพวกเขา ป้า(อาอึ้มซึ่งเป็นแฟนของพี่ชายพ่อ)ของเขาก็ดูเหมือนจะนึกอะไรออกก่อนที่จะพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะตะโกนออกมาดังๆซึ่งเราได้ยินคร่าวๆว่า

”อ่า.. อาตี๋กลับมาที่บ้านกับเพื่อน.. ทุกคนอาตี๋อีพาเพื่อนมาที่บ้านด้วย.. อาเหม่ยลูกลื้อพาเพื่อนกลัมมาที่บ้านทุกคนนนนนน… “

 เอ่อ.. นั่นไม่ใช่ปฏิกิริยาที่ฉันคาดว่าจะได้รับได้รับ ดูเหมือนว่านายเอิร์ธก็จะคิดแบบเดียวกันจากสีหน้าประหลาดใจสุดขีดของเขา แม้แต่นายแว่นที่ควรจะเดาปฏิกิริยาของครอบครัวตัวเองได้ก็ดูประหลาดใจมาก มีเพียงน้องน้ำในร่างที่สองเท่านั้นที่ดูจะไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่านั่นจะเป็นปฏิกิริยาจริงๆของขีดจำกัดทางสายเลือดเมื่อมีใครซักคนพาเพื่อนเข้าบ้าน

ไม่นานนักหลังจากที่ป้าของเขาตะโกนลั่นบ้านทุกคนในครอบครัวใหญ่ก็มารวมกันที่ห้องรับแขก ซึ่งมีเด็กหญิงอายุประมาณ 10 ขวบปี เอาน้ำและอาหารทานเล่นมาเสิร์ฟให้กับพวกเรา มันเป็นเหตุการณ์ที่ค่อนข้างน่าอึดอัดใจเพราะเรานั่งอยู่บนโซฟา ในขณะที่ทางฝั่งครอบครัวนายแว่นคนที่นั่งอยู่บนโซฟาจะเป็นเหล่ากงเหล่าม่า หรือญาติผู้สูงอายุและพ่อแม่ของนายแว่น แม้แต่ลุงกับป้าของนายแว่นยังต้องยืนอยู่ข้างหลังโซฟา

ห้องรับแขกที่เคยดูกว้างขวางตอนนี้แคบลงไปมาก บรรยากาศหนักๆลอยอยู่รอบตัวพวกเรา จะพูดว่าพวกเรามันก็ยังไงอยู่เพราะมีแค่ฉันกับนายเอิร์ธ เท่านั้นที่รู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศแบบนี้ นายแว่นที่ดูประหลาดใจตอนแรกก็ดูจะไม่มีปัญหาอะไรอีกเลยหลังจากนั้น ในขณะที่น้องน้ำร่างสองก็ไม่ได้สนใจอะไรเลยตั้งแต่เริ่มจนกระทั่งปัจจุบัน

หลังจากนั้นนายแว่นก็แนะนำญาติพี่น้องของเขาทั้งหมดและแนะนำพวกเราให้เหล่าญาติพี่น้องของตนได้รู้จัก หลังจากนั้นบรรยากาศก็เงียบอีกครั้ง นั่นทำให้ฉันต้องรวมความกล้าเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ

“เอ่อ…. คือว่าบ้านนี้ไม่แต่งออกกันบ้างเหรอคะ? หรือว่านี่เป็นวันรวมญาติหรืออะไร? ” นั่นคือเรื่องที่ฉันกล่าวออกไปเพื่อให้บรรยากาศดีขึ้น

สำหรับฉันนี่คือคำพูดที่ผ่านการกลั่นกรองมาอย่างดีจากเทคนิคการเข้าหาผู้คนที่พี่ลายเมฆสอน การเริ่มทำความรู้จักผู้คนด้วยการพูดเรื่องที่ทำให้พวกเขาคุยกับเราได้ การเข้าไปในโลกของพวกเขา อย่าไปกังวลว่าเขาจะไม่อยากรู้จักเราเพราะถ้าเขาไม่อยากรู้จักเรา พวกเขาคงไม่มายืนอึดอัดล้อมพวกเรา

บอกตามตรง ฉันโม้ไปงั้นแหละเพราะในความเป็นจริง ฉันคิดว่าวิธีที่ฉันใช้เนี่ยมันก็ค่อนข้างจะผิดสถานการณ์ไปมาก และผลลัพธ์ก็คือ….. บรรยากาศอึดอัดทั้งหมดจางหายไป… พวกเราคุยกันได้อย่างราบรื่น.. ซะอย่างงั้น..