เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        ไก่ย่างหนึ่งตัวถูกแบ่งกันกินจนเกลี้ยง สี่คนช่วยกันโซ้ยอย่างเอร็ดอร่อย ยกเว้นหลินฉางจื้อที่กำลังโตและกระเพาะใหญ่กว่าใครเพื่อน จึงยังรู้สึกว่าไม่อิ่มท้องเท่าไหร่ แต่สำหรับอีกสามคนที่เหลือ พวกเขาต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘อิ่มจนจุก’

        คนที่ดูจะเจริญอาหารที่สุดคงหนีไม่พ้นหวังหย่าจิ้ง สำหรับคุณหนูจากในเมือง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มานั่งกินข้าวกลางป่าเขา แถมเมนูเด็ดอย่าง ‘ไก่ขอทาน’ ที่ต้องพอกโคลนย่างไฟแบบนี้ ปกติแล้วเธอคงไม่มีวันแตะต้องเด็ดขาด แต่พอได้ลองชิม กลับอร่อยจนหยุดไม่ได้

        เมื่ออิ่มหนำสำราญ หลินฉางจื้อ ฉินหยวนเฟิง และทิงเสวี่ย ต่างก็เผลอหยิบชายเสื้อขึ้นมาเช็ดปากตามความเคยชิน

        หวังหย่าจิ้งเห็นแล้วถึงกับชะงัก... ตายจริง! ดูไม่สุภาพเอาเสียเลย เธอคิดในใจว่าควรจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดให้เรียบร้อย แต่ทว่า... ชุดกระโปรงสวยหวานที่ใส่มาวันนี้ดันไม่มีกระเป๋าเสียนี่ แล้วจะไปเอาผ้าเช็ดหน้ามาจากไหนล่ะ?

        สุดท้ายเธอก็จำใจต้องทำตามอย่างคนอื่น ยกชายเสื้อขึ้นมาเช็ดปากเบาๆ... อืม... ก็ไม่ได้แย่สักเท่าไหร่นี่นา

        ......

        หันกลับไปมองซากเหยี่ยวผู้โชคร้ายที่ถูกหลินฉางจื้อสอยร่วง มันแน่นิ่งสนิทไปนานแล้ว

        “ไหนๆ ก็ว่างแล้ว เรามาช่วยกันฝังมันเถอะ” ทิงเสวี่ยเสนอไอเดีย

        ฉินหยวนเฟิงพยักหน้าเห็นด้วย “เอาสิ”

        ในเมื่อไม่มีใครคัดค้าน ทั้งสี่คนจึงช่วยกันมองหาทำเลเหมาะๆ ที่ดินนุ่มขุดง่าย เมื่อขุดหลุมได้ขนาดพอเหมาะ หลินฉางจื้อก็ลากซากเหยี่ยวตัวเขื่องหย่อนลงไป แล้วช่วยกันโกยดินกลบจนเรียบร้อย

        หวังหย่าจิ้งพนมมือไหว้หลุมศพสดๆ ร้อนๆ พึมพำเบาๆ “เจ้าเหยี่ยวเอ๋ย... ไปสู่สุคตินะ ชาติหน้าเกิดมาอย่าเป็นเหยี่ยวอีกล่ะ ไปเกิดเป็นอย่างอื่นที่ดีกว่านี้นะ”

        คำอธิษฐานแสนซื่อของเธอเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆ ได้ครืนใหญ่ ยิ่งได้ใช้เวลาด้วยกัน ทิงเสวี่ยก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กหญิงคนนี้น่ารักและจริงใจ

        หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจฝังศพ แก๊งเด็กสี่คนก็พากันเดินเที่ยวชมธรรมชาติบนเขาต่อ ทิงเสวี่ยถือโอกาสสวมวิญญาณคุณครูจำเป็น แนะนำสมุนไพรนานาชนิดที่พบเจอระหว่างทาง พร้อมอธิบายสรรพคุณให้เพื่อนๆ ฟังอย่างคล่องแคล่ว

        “ทำไมเธอถึงรู้เรื่องพวกนี้เยอะจัง?” ฉินหยวนเฟิงถามด้วยความทึ่ง ดวงตาเป็นประกายฉายแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด

        ทิงเสวี่ยยิ้มตอบ “ฉันอ่านเจอในหนังสือค่ะ คุณย่าทิ้งตำราไว้ให้เยอะมาก มีเล่มหนึ่งเกี่ยวกับแพทย์แผนจีน บันทึกเรื่องสมุนไพรไว้เป็นพันชนิดเลย แล้วตอนคุณย่ายังอยู่ ท่านก็ชอบพาฉันขึ้นเขามาเก็บผักป่า พอเจอตัวยาท่านก็จะสอนให้จำจนขึ้นใจค่ะ”

        “ว้าว! คุณย่าเธอเก่งสุดยอดไปเลย!” หวังหย่าจิ้งอุทานด้วยความนับถือ

        หลินฉางจื้อไม่ยอมน้อยหน้า “ย่าทวดของผมก็เก่งนะ! ท่านเป็นถึงลูกสาวคฤหบดีเก่าเชียวนะ ได้ยินย่าเล่าว่าตระกูลเดิมของย่าทวดเคยเป็นเจ้าที่ดินรายใหญ่ที่สุดในอำเภอเราเลย ทั้งสวยทั้งเก่งรอบด้าน!”

        ......

        ตะวันบ่ายคล้อยลงเรื่อยๆ ได้เวลาที่เด็กทั้งสี่ต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน

        วันนี้เป็นวันที่หวังหย่าจิ้งสนุกสุดเหวี่ยงจริงๆ เธอรู้สึกติดใจบรรยากาศและมิตรภาพใหม่จนไม่อยากกลับ จากเดิมที่ตั้งใจจะมาเยี่ยมปู่ย่าแค่สองวัน แต่พอได้เจอกับทิงเสวี่ยและหลินฉางจื้อ เธอก็เปลี่ยนใจกะทันหัน

        เมื่อตัดสินใจได้ว่าจะอยู่ต่อ หวังหย่าจิ้งจึงรีบไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้านเพื่อโทรศัพท์บอกพ่อแม่ว่ายังไม่ต้องมารับ

        เช้าวันรุ่งขึ้น หวังหย่าจิ้งก็รบเร้าให้ฉินหยวนเฟิงพาไปเล่นที่บ้านทิงเสวี่ยอีกครั้ง ซึ่งฉินหยวนเฟิงเองก็เต็มใจเป็นอย่างยิ่ง

        คราวนี้พวกเขาไม่ได้พากันขึ้นเขา แต่อยู่เล่นกันที่บ้าน ทิงเสวี่ยรับบทแม่ครัวหัวป่า ลงมือทำของอร่อยเลี้ยงเพื่อนๆ และแน่นอนว่าไม่ลืมเผื่อแผ่ไปถึงหลานชายจอมตะกละอย่างหลินฉางจื้อด้วย

        เมนูวันนี้จัดเต็ม... ทิงเสวี่ยนำจักจั่นทอดที่เหลือในตู้เย็นออกมาเสิร์ฟ ตามด้วยบะหมี่เย็นสูตรเด็ด และทีเด็ดสำคัญคือ ‘ซาลาเปา’ ร้อนๆ หอมกรุ่นจากเตา

        นี่เป็นครั้งแรกที่หวังหย่าจิ้งได้ลิ้มลองซาลาเปาขึ้นชื่อของบ้านหลิน

        “อื้ม! ทิงเสวี่ย... ซาลาเปาบ้านเธออร่อยเทพจริงๆ! อร่อยกว่าร้านดังแถวที่ฉันอยู่ตั้งเยอะ!”

        ทิงเสวี่ยยิ้มแก้มปริ “ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ เลยนะ มีให้กินไม่อั้น”

        หวังหย่าจิ้งพยักหน้ารัวๆ กัดซาลาเปาคำโต เธอโปรดปรานซาลาเปาที่มีน้ำซุปชุ่มฉ่ำแบบนี้ที่สุด รสชาติกลมกล่อมลงตัว ทั้งตัวแป้งและไส้... อร่อยจนหาที่ติไม่ได้

        “เฮ้อ... พอกลับเข้าอำเภอไป ฉันคงอดกินของดีแบบนี้แน่เลย ทิงเสวี่ย... ถ้าบ้านเธอไปเปิดร้านที่อำเภอเมื่อไหร่ บอกฉันนะ ฉันจะไปอุดหนุนทุกวันเลย!” พอคิดว่าจะไม่ได้กินอีก หวังหย่าจิ้งก็เริ่มใจหาย

        หลินฉางจื้อรีบเสนอทางออก “ง่ายนิดเดียว! วันที่มีตลาดนัดใหญ่ในอำเภอ ปู่รองก็จะเอาซาลาเปาไปขายที่นั่น เธอก็ให้พ่อแม่ไปซื้อสิ”

        หวังหย่าจิ้งเบะปากเล็กน้อย บ่นพึมพำ “แบบนั้นมันก็ไม่สะดวกเท่ามีร้านประจำนี่นา...”

        ทิงเสวี่ยเอ่ยขึ้น “อีกสักสองสามปี พ่อฉันตั้งใจจะไปเปิดร้านที่อำเภออยู่แล้วล่ะ ถึงตอนนั้นเธออย่าลืมมาอุดหนุนบ่อยๆ นะ”

        “ทำไมต้องรอตั้งสองสามปีล่ะ? ไปเปิดตอนนี้เลยไม่ได้เหรอ?” หวังหย่าจิ้งถามด้วยความใจร้อน

        ทิงเสวี่ยอธิบายเหตุผล “ก็ตอนนี้เรายังไม่มีทุนพอน่ะสิ การจะไปเปิดร้านในเมืองต้องใช้เงินเยอะ ทั้งค่าเช่าที่แพงหูฉี่ ไหนจะค่าใช้จ่ายจิปาถะอีก อยู่ที่นี่อย่างน้อยก็ประหยัดค่าเช่า ค่าน้ำ ค่าฟืน ผักก็ปลูกเองลดต้นทุนได้ ต้องเก็บหอมรอมริบอีกสักพักใหญ่ๆ ถึงจะพอมีทุนไปเปิดร้านได้”

        หลินฉางจื้อและฉินหยวนเฟิงพยักหน้าเข้าใจดี แต่สำหรับคุณหนูอย่างหวังหย่าจิ้ง เธอยังฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ก็สรุปเอาเองว่า “เอาเถอะ... งั้นอีกสองปีถ้าไปเปิดร้านแล้ว ฉันไปกินต้องลดราคาให้ฉันด้วยนะ!”

        “ไม่มีปัญหา! ถ้าเธอหาลูกค้ามาให้ฉันเยอะๆ ฉันให้กินฟรีเลยเอ้า!” ทิงเสวี่ยตอบอย่างใจป้ำ

        “เย้! สัญญาแล้วนะ!” หวังหย่าจิ้งดีใจจนเผลอตบมือ

        หลินฉางจื้อแอบส่ายหน้าเบาๆ “ยัยบ๊องเอ๊ย...”

        “ทิงเสวี่ย... บะหมี่เย็นนี่อร่อยมาก เธอบอกสูตรหน่อยได้ไหม?” ฉินหยวนเฟิงซดบะหมี่จนเกลี้ยงชามแล้วขอเพิ่ม

        ทิงเสวี่ยจึงอธิบายวิธีทำอย่างละเอียดให้เขาฟัง ฉินหยวนเฟิงตั้งใจฟังตาแป๋ว พยักหน้าหงึกๆ หมายมั่นปั้นมือว่ากลับไปจะลองทำให้ตายายกินบ้าง

        ......

        ทันใดนั้นเอง...

        จางเสี่ยวเสีย ป้าสะใภ้ใหญ่ก็เดินดุ่มๆ เข้ามาจากหน้าลานบ้าน ตั้งใจจะมายืมของใช้ แต่สายตาก็ต้องสะดุดเมื่อเห็นว่านอกจากหลินฉางจื้อแล้ว ยังมีเด็กแปลกหน้าอีกสองคนนั่งล้อมวงกินของอร่อยกันอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งซาลาเปาลูกโต บะหมี่เย็นฉ่ำๆ และจักจั่นทอดกรอบๆ

        เห็นแล้วนางถึงกับกลืนน้ำลายเอือก “เสียวเสวี่ย... ไอ้นั่นใครน่ะ? คนที่ใส่เสื้อกล้ามกับเด็กผู้หญิงกระโปรงลายดอกนั่นน่ะ ฉันไม่เคยเห็นหน้าเลย”

        หลินฉางจื้อรีบชิงตอบ “ย่าสะใภ้ใหญ่ครับ นี่เพื่อนผมกับเสียวเสวี่ยเอง คนเสื้อกล้ามชื่อฉินหยวนเฟิง เป็นเพื่อนร่วมห้องกับพี่หงเหมย ส่วนคนนั้นเป็นญาติผู้น้องเขา เพิ่งมาจากในเมืองครับ”

        ฉินหยวนเฟิงและหวังหย่าจิ้งโค้งตัวลงทักทายตามมารยาท

        แต่จางเสี่ยวเสียกลับทำเพียงปรายตามองอย่างเย็นชา ไม่ได้พยักหน้ารับหรือยิ้มตอบ พอหยิบของที่ต้องการได้แล้วนางก็สะบัดตูดเดินหนีไปดื้อๆ

        “ทิงเสวี่ย... ป้าสะใภ้ใหญ่ของเธอดุจัง สายตาเมื่อกี้มองอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อแหนะ” หวังหย่าจิ้งกระซิบเสียงสั่น

        ทิงเสวี่ยยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “เขาก็แค่ไม่พอใจที่ฉันเอาของดีๆ มาเลี้ยงพวกเธอ แต่ไม่ได้เรียกหลินหงเหมยกับหลินหงจวินมากินด้วยน่ะสิ... คอยดูนะ อีกเดี๋ยวสองคนนั้นต้องโผล่มาทวงส่วนบุญแน่ ไม่เชื่อพนันกันไหมล่ะ?”

        และคำทำนายของทิงเสวี่ยก็แม่นราวจับวาง...

        ไม่ถึงห้านาที หลินหงเหมยกับหลินหงจวินก็ปรากฏตัวขึ้นจริงๆ

        “ฉินหยวนเฟิง!” หลินหงเหมยแว้ดเสียงแหลม “แกไปสนิทกับนังเสียวเสวี่ยตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยฮะ?!”

        ภาพที่เห็นเพื่อนร่วมห้องได้รับการต้อนรับอย่างดีจากศัตรูคู่อาฆาต แถมยังพาญาติมากินฟรีอีก มันช่างบาดตาบาดใจหลินหงเหมยเหลือเกิน!