ท่านอ๋อง ข้าไม่อยากแต่งงานกับท่าน

เมื่อรัชทายาท ชิงรั่วเฟิง และเหล่าทหารมาถึงจวนพักหน้างานขุดคลอง

"คำนับองค์รัชทายาท" นิชาทำความเคารพ"บาดแผลท่านเป็นอย่างไรบ้างเพคะ"

"ค่อยยังชั่วขึ้นแล้วหล่ะอีกไม่กี่วันก็คงหาย" รัชทายาทกล่าวเรียบๆ " เจ้าหล่ะเป็นอย่างไรบ้าง"

"หม่อมฉัน ไม่เป็นไรแล้วเพคะ" นิชาก้มหน้าหลบสายตา " ดีที่ท่านอ๋อง4ช่วยหม่อมฉันได้ทันเวลา "

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ปลอดภัยก็ดีแล้ว " รัชทายาทยิ้ม

ทันใดนั้นเอง มีทหารควบม้าเร็วเข้ามา

"มีราชองค์การ ให้องค์รัชทายาท ท่านอ๋อง4 และแม่นางกู้ปิงฉางกลับวังโดยเร็ววัน จบราชองค์การ" ทหารก้มส่งราชองค์การให้รัชทายาท

"ข้ายังไม่อยากกลับเลย เสด็จพ่อทำไมทรงรีบด่วนเรื่องอันใด" รัชทายาทถอนหายใจ "ให้ข้าอยู่ต่ออีก วันสองวันดีหรือไม่"

"ท่านพี่รัชทายาท นี่เป็นราชองค์การนะพะยะค่ะ" ชิงรั่วเฟิงพยายามอ่านใจรัชทายาท"ท่านพี่มีการณ์ใดจะทำรึ"

ใจจริงชิงรั่วเฟิงก็กังวลกลัวว่ารัชทายาทยังจะคิดมีใจให้กับปิงฉางต่างๆนานา แต่แล้วก็ผิดคาด

"ข้าอยากบอกลานางสักครั้ง" รัชทายาทเอ่ย เมื่อ เกิดเหตุการณ์แบบนี้แล้วเขาก็ไม่ควรปิดบัง

"เป็นใครรึ ที่ท่านรัชทายาทพูดถึง" นิชารีบถาม " ทางเราช่วยได้หรือไม่"

"ท่านพี่หมายถึงแม่นางที่ช่วยชีวิตท่านไว้เช่นนั้นรึ" ชิงรั่วเฟิงเดา

" ใช่ ข้า ไม่รู้จะไปหานางเจอที่ใด" รัชทายาทเป็นกังวล " นางถูกจับขัง"

"ถูกจับ!" ชิงรั่วเฟิงและนิชาพูดเกือบพร้อมกัน

"นางถูกจับด้วยเรื่องอันใด" ชิงรั่วเฟิงรีบถาม

"ข้าก็ไม่รู้ ข้าไม่รู้เรื่องอันใดเกี่ยวกับนางเลย" รัชทายาทรู้สึกเศร้าทันที

"เราแจ้งทางฝ่าบาทว่ารัชทายาทไม่สบาย ขอเวลา2-3วันไม่ได้รึ" นิชากล่าว

"เจ้านี่ชอบหาเรื่องขัดราชองค์การดีนักนะ ปิงฉางจะมีสักครั้งไหมที่ไม่คิดจะขัด" ชิงรั่วเฟิงมองนิชา

"ข้าไม่ได้คิดจะขัด แต่ข้าเห็นว่าสมควรหรือไม่ เหตุผลไง" นิชาเถียง

"ท่านพี่ ข้าว่าอย่าไปฟังนางเลย ราชองค์การมาแล้วทางเสด็จพ่อน่าจะมีเรื่องด่วนจริง เราคงต้องกลับ" ชิงรั่วเฟิงอธิบาย " ระหว่างที่เรากลับวังให้สายสืบไปสืบเรื่องนางก่อนก็ได้ ถ้าท่านอยากช่วยนางจริง เรามาคิดหาทางกันอีกที" 

รัชทายาททำหน้าเศร้า "คงไม่จำเป็นแล้ว นางจะแต่งงานแล้ว การลาคงไม่สำคัญสำหรับนาง"

"จะแต่งงาน แล้วทำไมถูกขัง" นิชาเอ่ย" เรื่องนี้ต้องมีอะไรบางอย่าง"

"จะมีอะไรอีกเล่า เจ้าก็น่าจะรู้นิ ก็เหมือนเจ้ากับข้า โดนจับหมั้น โดนจับแต่ง ไปๆมาๆเจ้าก็โดนข้าจับ เอ่อๆ โอ้ย..ไม่อยากจะคิด" ชิงรั่วเฟิงยิ้มหวาน

"นี่ๆ ท่านคิดให้จริงจังหน่อย"นิชาหน้าแดง

"พูดถึงราชองค์การหมั้นของพวกเจ้า น่าจะเป็นแต่งกันได้แล้วนะ" รัชทายาทแซว

"โอ้ย...อย่าเพิ่งคิดตอนนี้เพคะ" นิชาแย้งทันที

"นี่..ถึงขนาดนี้แล้ว เจ้ายังไม่คิดอีกเหรอ หา! เจ้านี่เป็นคนยังไง ยังเป็นผู้หญิงอยู่รึเปล่าเนียะ" ชิงรั่วเฟิงเริ่มมีโมโห

"ตอนนี้ที่ต้องเดาคือ ในพระทัยเสด็จพ่อ ท่านต้องการอันใด ทั้งๆที่ท่านก็รู้ว่าเรามาทำภาระกิจ ท่านยังเรียกเรากลับด่วนนี่สิ"รัชทายาทสงสัย

"ใช่ "ชิงรั่วเฟิงก็สงสัย

นิชาไม่คิดแบบนั้น "ตามราชองค์การหมั้นขององค์รัชทายาทกับองค์หญิงแคว้นซีเย่ว เป็นเวลานานเท่าไหร่แล้วเพคะ"

"สิบกว่าปีเห็นจะได้" รัชทายาทตอบ

"เช่นนั้นน่าจะใกล้ถึงเวลาแต่งแล้วแหละเพคะ หมั้นเพื่อสัมพันธ์ทางแคว้น แต่งเพื่อสัมพันธ์ทางแคว้น น่าเห็นใจทั้งสองฝ่ายเป็นอย่างมาก" นิชาครุ่นคิด

"ไม่เหมือนเจ้ากับข้า เจ้าเห็นหน้าข้าก็หลงรักข้าอยากแต่งกับข้าทันที" ชิงรั่วเฟิงยิ้ม

"ว้ายๆๆๆ ใครอยากแต่งกับท่านกัน อย่างท่านไม่ใช่สเป็กข้าหรอกจะบอกให้ สเป็กข้าต้องหล่อล่ำบึกมาดแมน เท่ห์ สมาร์ท " นิชาทำตาเยิ้ม

"ที่เจ้าพูดมาทั้งหมดนั้นก็หมายถึงข้าทั้งหมดแหละ" ชิงรั่วเฟิงพูดขัด ถึงแม้จะไม่เข้าใจคำบางคำของนิชาก็ตาม

"แหวะ" นิชาเบ้ปาก "เอาเป็นว่าข้าขอเดาสถานการณ์ ตอนนี้ น่าจะเรียกไปแต่งงานเพราะหมั้นหมายกันมานานแล้วความสัมพันธ์แคว้นจะเกิดการห่างเหินจึงรีบกระชับให้มากขึ้นโดยการแต่งงาน พอแต่งเสร็จนานไปนานๆก็เริ่มห่างเหินอีกก็ให้มีลูกเพื่อกระชับเข้ามาอีก มันน่าจะมาตรงประเด็นแบบนี้"

ชิงรั่วเฟิงกับรัชทายาทมองหน้ากันทำท่าแบบงงๆ

"ถึงข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดอะไร ห่างๆเหินๆ กระชับ อะไรยังไง แต่ข้าพอเข้าใจบ้างนะ " ชิงรั่วเฟิงกล่าว

"นั่นไง" นิชาดีดนิ้ว " เราถึงต้องวางแผนไง"

"แผนอะไร" ชิงรั่วเฟิงถาม

"ตอนนี้ข้ายังไม่รู้ เอาเป็นว่าเรารีบกลับไปตามราชองค์การเหอะ ไปด่วนเลย จะได้วางแผนรับมือทัน" นิชาร้อนรน

"ใช่ท่านพี่ เราต้องรีบไปตามที่นางบอกแล้วหละ ส่วนแม่นางของท่าน ให้สายสืบไปสืบ"ชิงรั่วเฟิงปลอบใจรัชทายาท

"จะให้เร็วก็ให้หลี่หลงไปสืบแล้วกัน ไหนๆก็อยู่นี่แล้ว" ชิงรั่วเฟิงหันไปทางองครักษ์คู่ใจ

"กระหม่อมขออาสาไปสืบให้องค์รัชทายาทพะยะค่ะ" องครักษ์หลี่คำนับ

"เราจะทำเช่นนั้นเหรอ" รัชทายาทหันมองชิงรั่วเฟิง

"ใช่พะยะค่ะ" ชิงรั่วเฟิงพยักหน้า "ท่านพี่บอกชื่อแซ่ ของนางมาให้หลี่หลงไปสืบเอง"

"ข้ารู้แต่ว่านางชื่อเชียเฟย เป็นชาวแคว้นซีเย่ว แต่ไม่รู้แซ่ของนาง ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนางเลย" รัชทายาททำหน้าเศร้า

"เดี๋ยวกระหม่อมไปสืบเดี๋ยวนี้ พะยะค่ะ ทุกท่านเตรียมเก็บข้าวของกลับเถอะ เผลอๆพวกท่านยังไม่ทันกลับ กระหม่อมก็กลับมาแล้วพะยะค่ะ"องครักษ์หลี่รีบวิ่งออกไปควบม้า

"ถ้ากลายเป็นราชองค์การแต่งเจ้ากับข้าล่ะ" ชิงรั่วเฟิงมองหน้านิชา

"ท่านกล้ามองหน้าแม่นางเสี่ยวอี้แล้วบอกลาหล่อนไหมล่ะ"นิชาทำตาค้อน" กล้าบอกหล่อนไหมว่าข้าไม่ให้ท่านมีเมียน้อย" นิชาเบ้ปาก "อีกอย่างท่านกล้าตัดใจจากนางเด็ดขาดไหมล่ะ ข้าเคยบอกท่านแล้วนะ มีข้าต้องไม่มีอนุ มีอนุต้องไม่มีข้า 1ปีเชียวนะกว่าจะได้ใบหย่า ท่านทนไหวไหม"

"ข้าๆ ทำได้"ชิงรั่วเฟิงรีบตอบ "เจ้าเชื่อข้า" 

"ตอนนี้ท่านอยู่กับข้า ท่านพูดอย่าง พอท่านอยู่กับนางท่านก็พูดอีกอย่างใจท่านมันโลเล 2ใจ รู้ไหม" นิชาเตือนสติ

ชิงรั่วเฟิงยืนคิดที่นิชาพูด "มันก็จริงทุกครั้ง ที่เขาอยู่ใกล้เสี่ยวอี้ทั้งที่ใจอยากจะปฏเสธิแต่ทำไม่ได้ทุกครั้ง เหมือนมีมนต์สะกดบางอย่างจริงๆ" ชิงรั่วเฟิงคิดในใจ

" ป่ะ เราไปเตรียมตัวกลับวังกัน รีบไปจะได้วางแผนถูก" นิชาตัดจบเรื่อง

.............

ไม่นานนัก 1ก้านธูป ทุกคนกำลังจะขึ้นรถม้า ก็มีเสียงม้าเร็ววิ่งตรงมา

"หลี่หลง" นิชาดีใจยิ่งนักที่ทราบข่าวทางนี้ก่อน

"เจ้ารีบว่ามา" นิชารีบเดินเข้าไปหาองครักษ์หลี่

 รัชทายาทกับชิงรั่วเฟิงเดินตามมาติดๆ

"เป็นอย่างไรบ้าง" ชิงรั่วเฟิงรีบถาม

"คือ ข้าไปสอบถามชาวบ้านแคว้นซีเย่วระแวกนั่นไม่มีใครรู้จัก แม่นางเชียเฟยชื่อนี้เลยพะยะค่ะ" องครักษ์หลี่คำนับ

ทุกคนหมดหวัง

"แต่มี ที่โรงเตี้ยมที่หนึ่งเขาบอกข้าว่า อยากรู้อะไรให้ไปถามที่หอคนิกาดู ทางนั้นเขารู้ทุกอย่างแม้กระทั่งชื่อแซ่คนในวัง ทหารในวัง หรือเด็กเล็กแดงที่ไหนเขารู้หมดพะยะค่ะ แต่กระหม่อมไม่กล้า" องครักษ์หลี่ตอบ

นิชาดีดนิ้ว" ตอนนี้เราเหลือเวลาครึ่งวัน เรากลับตอนเย็นได้หรือไม่"

"เจ้าๆ เอาอีกแระ อยากขัดจริงๆนะราชองค์การหนะ ไม่กลัวถูกทำโทษหรืออย่างไร" ชิงรั่วเฟิงโมโห

"ก็เหลือเวลาตั้งเยอะ ราชองค์การไม่ได้บอกว่าไปเวลาไหนนิ แค่บอกว่าด่วน เราไปตอนเย็นก็ถือว่าไม่ผิด" นิชายิ้ม

"เจ้าจะทำการใด" รัชทายาทถามนิชา

"เที่ยวหอคนิกาแคว่นซีเย่ว" นิชายิ้ม

"หา!!!!!" ทั้ง3พูดเกือบพร้อมกัน

"นี่เจ้าเป็นบ้าไปแล้วรึ"ชิงรั่วเฟิงตะคอก

"เหอะน่า เดี๋ยวก็รู้ว่าแม่นางในใจท่านรัชทายาทคือใคร อยากรู้ก็ต้องทำ " นิชาดีดนิ้ว

"แล้วข้าล่ะ เจ้าจะให้ข้าเข้าไปไหม" ชิงรั่วเฟิงถาม

"ไปด้วยกันหมดนี่แหละ" นิชาตอบ

ทั้ง3คนยืนงง มองหน้ากันไปมา