“แหวะ!!! หลงตัวเอง... หน้าไม่อาย...” เธอว่าเขา เลยค้อนเสียวงใหญ่ ยิ้มเอียงอายหูคอแดงระเรื่อ เขาบรรจงจูบแก้มปากดูดดื่มถอนออกอย่างเสียดาย ไม่อย่างนั้นเขาได้จัดเธอชุดใหญ่กันตรงหน้าไร่เขาเป็แน่ เขาต้องหักห้ามใจไว้ก่อน
ตกดึก หญิงสาวย่างกายลงจากเตียง เดินดุ่ม ๆ ตรงดิ่งไปทางออกจากไร่ เสียงคนงานเอะอะ ต้นอ้อหลบข้างริมทางหันซ้ายหันขวา
นิดดายืนรอระแวดระวังภัย เมื่อเจอกันโผกอดกัน ก่อนจูงเดินกึ่งวิ่งรอรถคนงานที่จะเข้าเป็ประจำทุกวันเวลานี้
รถแล่นมาจอดหญิงสาว ทั้งสองที่หลบแอบขึ้นรถไป รถออกตัวเคลื่อนไปสองสาวหลับไปเป็เวลานานจนถึงมาจอดที่ไหนสักที่ ชายแปลกหน้าเปิดขนของ ต้นอ้อกับนิดดาะโลงมา บอกลากันนิดดาโบกรถแท็กซี่ ต้นอ้อโทรให้คนที่บ้านมารับ
เมื่อถึงที่บ้าน ต้นอ้อโผกอดผู้เป็แม่ร้องไห้แทบขาดใจ
“แม่ขา... อ้อคิดถึงแม่กับพ่อ!!!” เธอมองหน้าผู้เป็บิดา งุนงงสงสัยลูกสาวหายไปไหนมาเป็เดือน ๆ เขาใช้ลูกน้องตามหาทั่วทุกจังหวัด นายวันชัยกระชากตัวลูกสาวถาม
“แกหายไปไหนมา... แม่กับพ่อตามหาแทบพลิกแผ่นดินรู้ไหม เพื่อนพ่อมาถามว่าลูกสาวเขาหายไปเหมือนกับแก บอกมาหายไปด้วยกันรึเปล่า?!!!”
ต้นอ้อนิ่งอึ้งพูดไม่ออก เนื้อตัวสั่นเทา ส่ายหน้าไปมา น้ำตาไหลรดอาบแก้ม
“อ้อพูดไม่ได้... ค่ะพ่อ!!!!!!”
วันชัยโยนร่างบางล้มกองกับพื้น นางแก้วกอดปลอบโยนลูบผมปัดแก้มไล่น้ำตาทิ้งประคองเดินขึ้นชั้นสอง ร่างบางอ่อนระโหยโรยแรงกอดมารดาไว้แน่นไม่ปล่อย
ใบหน้าสวย ๆ มีรอยหมองคล้ำให้เห็นเด่นชัด นางแก้วเพียงไม่พูดไม่ถาม กลับนั่งเฝ้าจนเธอผล็อยหลับไป เพราะความเหนื่อยอ่อน
ต้นอ้อหันนอนตะแคงปล่อยน้ำตาไหลออกมา ยามที่นึกถึงภาพเหตุการณ์เก่า ๆ หวนย้อนนึกถึงเขาขึ้นมา
ไร่ ทศพลกับกรกิจวุ่นหาสองสาวกันจ้าละหวั่นในตอนดึก เขาปลุกคนทั้งไร่ตามหาพลิกหินทุกก้อน แม้แต่ในสวนในสระน้ำ คนมาบอกว่าไม่เจอ ทำให้นึกถึงเื่เมื่อตอนกลางวัน เธอเอาแต่มองตลอด
“โธ่เว้ย!!!” เขาสบถออกมาดัง ๆ
ทำเอาคนงานไม่กล้าสู้หน้า ถอยหนีไปกันหมด มีเพียงทศพลเพื่อนเขาหน้าบึ้งตึง เขาเรียกคนแม่บ้านเอาเหล้ามา
“ใครอยู่แถวนั้นไปเอาเหล้ามาให้หน่อย... ฉันจะกิน!!!” เขาตวาดเสียงดังอย่างกับฟ้าฝ่า รีบมาตั้ง แล้วเดินหายไปหลบอย่างเร็ว
เขาดื่มจนเมามายจนถึงเช้าของอีกวัน ยังไม่เลิกดื่ม ไปหามาอีกสองสามขวดไม่เป็อันทำงาน
หัวหน้าคนงานต้องไปตามเพื่อนที่เป็หมอมาช่วยพูด
“แกสองตัว... เอ้ยสองคนเมาอย่างกับหมา... เลิก ๆ ลุกไปอาบน้ำอาบท่า”
นพชัยสั่งแม่บ้านชงกาแฟขม ๆ ให้เ้าของเธอสองแก้ว กรกิจดื่มแล้วพ่นออกมาหมด ทศพลไม่สนนอนแน่นิ่ง มือยังคงจับขวดเหล้าไม่ยอมวาง ลุกพรวดเดินโซเซขึ้นรถในสภาพคนที่เมาไม่ได้สติ
นพชัยร้องห้ามรีบคว้าแขนรั้งกลับไปนอนพูดเตือนสติ
“นายสองเป็อะไรกันวะ!!! ... หา ... อย่าบอกว่าอกหัก.!!!” นพชัยยิ้มแหย ๆ บอก
แม่บ้านพยักหน้าตอบรับ กระแทกก้นนั่งลง
“ทำไมนายไม่ฮึดสู้วะ... ไอ้แค่ผู้หญิงคนเดียวหาใหม่ได้ไม่ยาก แล้วนี่อะไรของนายกินดื่ม มันช่วยไหมวะ เธอคนนั้นจะกลับมาไหม... หา คิดอะไรแบบคนโง่... ถ้ายังรักไปตามกลับ ถ้าผู้หญิงเขาไม่สนแล้ว ต่างคนต่างไป จะฟูมฟายหาง้าวทำหอกอะไร”
ชายหนุ่มเทศน์เสียยกใหญ่
เขาคิดได้ผุดลุกเดินหายเข้าห้องล้างหน้าล้างตา มานอนคอพับคออ่อนกลางห้องรับแขก
นพชัยเกาหัวมองแม่บ้านยิ้มแก้เก้อ
คนงานมาบอกมีเื่ให้จัดการ เขารีบลุกไปดูที่คอกม้า มันกำลังจะเกิดเขาต้องช่วยให้มันเกิดง่าย เหงื่อเขาไหลอาบแก้มคม ลูกม้าเกิดใหม่ยังไม่ค่อยแข็งแรงเขาต้องเฝ้าดูอย่างใกล้ชิด
เขาเดินดูอะไรไปเรื่อย ๆ สายตามาหยุดกับอะไรบางอย่างเข้า เด็กสาววัยกำลังน่ารักเล่นน้ำกันสนุก ต้องหยุดชะงักลงทันควัน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ยั่วเย้าให้คนแก่บ้ากามมองตรงมา เขายิ้มไปอย่างนั้นเอง ในใจกับต่อว่าต่อขานเด็กอะไร??!!! แก่แดด ทำท่าจะก้าวเท้าเดินจากไปต้องหยุดกึก
“นี่ลุง!!!!”
หันไปตามเสียงใสแจ๋วถามกวน ๆ ยั่วโมโหชายหนุ่มวัยกลางคนเล่น ๆ มองร่างเล็กโกรธขึ้ง ตอบกลับไป
“ว่า!!!” มองพื้นน้ำว่างเปล่ากวาดตามองไปรอบ ๆ เด็กบ้าเขาสบถยิ้ม ๆ อดขำไม่ได้เดินกลับผิวปากอารมณ์ดี
ทศพลออกมาห้องน้ำในสภาพตัวเปียกสะบัดใส่ร่างสูงใหญ่เ้าสำราญที่ยิ้มไม่หุบ
“ไปเจออะไรดี ๆ ... ... มารึไงล่ะ?” เขาเอาแต่ยิ้มไม่ตอบ หย่อนบั้นท้ายลง จิบกาแฟเปิดทีวีดูกวนประสาทคนเล่น มองหากรกิจผุดลุกมองทำว่าสนใจเพื่อนนักหนา เขาแค่มองหญิงสาวปริศนาที่เขาพึ่งพบมาหมาด ๆ เสียงเด็กคนยังก้องอยู่ในโสตประสาทไม่เสื่อมคลาย
“ไงวะ... มาได้ไง...?” นพชัยอ้ำอึ้ง ไม่ได้ยินที่กรกิจถาม
“นายพูดว่าอะไร... กูไม่ได้ยินว่ะ... โทษที..."
“เออวะ... ไอ้นี่!!! ไอ้กรมันถามว่ามาทำไมวะ... ตอบมาก็สิ้นเื่สิ้นราว!! ปากนี่อมอะไรอยู่” ทศพลจับปากบิดไปมาหมั่นไส้ ตบมือหยาบนั่งตามเดิมย้อนกลับไปบ้าง
“นายสองตัวเป็บ้าอะไรเมากลางวันแสก ๆ ... อย่าบอกนะว่าโดนผู้หญิงทิ้งแค่นี้... โธ่ทำมาเป็โอดครวญจะเป็จะตาย”
กรกิจสลดจ้องตาเขียวจะเอาเื่เพื่อน
ทศพลปาหมอนล้มตัวลงนอนหลับตาไม่อยากฟัง
นิดดามาหาต้นอ้อถึงบ้านที่กำลังตักบาตรทำบุญแต่เช้า ยิ้มเศร้าให้กันนางแก้วกับวันชัยมองหน้างุนงง เธอพนมไหว้แนะนำตัว
“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า... จำนิดไม่เหรอคะนิดลูกแม่นางกับวันลพไงคะ”
สองผัวเมียถึงบางอ้อจำได้แล้ว หล่อนยิ้มรับก่อนเดินนำภายในบ้าน ท่าทางแปลกของสองสาว ทำเอานางแก้วอดเป็ห่วงไม่ได้
“คุณนิดมีอะไรมาถึงนี่ได้” เธอเห็นหญิงสาวอ้ำอึ้งไม่พูดไม่จา กุมมือเล็กปลอบโยน
แม่บ้านยกอาหารวางมาให้ ต้นอ้อเลื่อนจานสาคูไส้หมูมาวาง กลิ่นโชยขึ้นจมูกทำหญิงสาวพะอืดพะอมคลื่นไส้อยากอาเจียนให้ได้ ลุกพรวดโก่งคออาเจียน
ต้นอ้อเรียกแม่บ้านให้ไปหายา เธอลูบท้องของตัวเองนึกหวั่นใจอยู่ภายในใจลึก ๆ พยุงร่างหมดเรี่ยวแรงมานั่ง ั์ตาโศกของคนสอง มันยิ่งเศร้ารันทดยิ่งหนัก
“เมื่อไหร่คะ?!!!” คลำท้องน้อย ๆ ลูบเบา ๆ
“สามสัปดาห์ค่ะ” เธอมองอีกฝ่ายเหมือนมีอะไรปิดบังซ้อนเร้นอยู่ ั์ตาเธอสั่นไหวระริก คนถูกจ้องหลบตาเมินหนีหน้าเปลี่ยนเื่คุย
“อยู่ทานข้าวด้วยกันสิ... วันนี้แม่แกงพะแนงไก่กับผัดผักรวมนะคะ... ใช่ไหมป้าอาบ?” หญิงสูงวัยพยักหน้า
“คุณต้นอ้อคะ... นิดจะไปจากเมืองไทยเร็ว ๆ นี้ถ้าเอ่อ... คุณเผอิญเจอเขาบอกเขาด้วยว่านิดอโหสิกรรมให้... จากนี้ไปเราไม่ติดค้างกันอีก ฝากบอกคุณลุงคุณป้าทั้งสองด้วยนิดขอลากันตรงนี้เลย” พูดหุนหันออกไป
ต้นอ้อวิ่งตามมาที่รถพูดเตือนสติ
“คุณคิดดีแล้วใช่ไหม... ที่จะทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง... การที่คุณไปครั้งนี้มันช่วยคุณลืมอดีตได้จริง ๆ ใช่ไหม?!!”
นิดดานิ่งหันมาสบตาน้ำใส ๆ ไหลมาไม่ขาดโผกอดร้องไห้คร่ำครวญ
“นิดผิดอะไร?... เขาถึงทำอย่างนี้... ทำไม ๆ” กอดกันร้องไห้ปลอบประโลม
ต้นอ้อเช็ดน้ำตาเดินมาส่งที่รถ มีรถยนต์มาขวางประตูรั้วบ้านแสงไฟหน้าฉายส่องเข้าตาสองสาว อยู่ ๆ พวกเธอสลบล้มพับถูกไปอุ้มขึ้นรถ รู้ตัวอีกที่ถูกมัดมือมัดเท้าในห้องแคบ ๆ ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดเดินเข้ามา
“ไม่ได้เจอกันตั้งนาน... สบายดีกันรึเปล่า...น้องรักอดีตคู่หมั้น... ได้ข่าวว่าหายออกจากบ้านเป็เดือน ๆ ไปอยู่กับผู้ชายที่ไหนมา... รึว่ามันเบื่อเธอสองคนแล้ว?” เขายกโทรศัพท์ให้ดูรูปถ่ายชายหนุ่มพาเธอไป โทรหากรกิจ
“ฮัลโหล... น้องเขยที่รัก นี่พี่เมียนะโว้ย!!!”
ตัดสายทิ้งเสียดื้อ ๆ ปลายสับสน ใครกันที่โทรมารบกวนในยามวิกาล เขาโทรกลับไปใหม่คราวนี้ ชายปริศนารับ แล้วก็วางทำอยู่อย่างนั้น ครั้งนี้เขารับไม่พูด ให้สองสาวเป็พูดแทน
“พูด!!!”
“ไม่!!!! พี่เลิกเถอะนะ ก่อนที่อะไร ๆ จะสายไปมากกว่านี้...”
กรกิจได้ยินทุกคำเขาะโกลับมา
“อย่าทำเธอนะโว้ย!!!!” เสียงโทรศัพท์ขาดหายไป สองหนุ่มนั่งไม่ติด ควานหากุญแจทั้งที่ยังไม่สร่างเมา
นพชัยห้ามเอาไว้ไม่อย่างนั้นได้กลายเป็ศพก่อนได้ไปช่วยเธอผู้นั้นแน่
“นายไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้... เดี๋ยวได้ตายห่า... ไปกันพรุ่งนี้ก็ยังได้”
เขายอมฟังทั้งที่ใจว้าวุ่น เคียดแค้นคนที่ทำร้ายผู้หญิงของเขา
นางแก้วกับวันชัยโทรตามตำรวจมาที่บ้าน หาตัวลูกสาวกับหลาน นางกับวันลพนั่งรอข่าวลูกสาวที่บ้านคนทั้งสอง รอเมื่อไหร่ โจรจะโทรมาเรียกค่าไถ เสียงโทรศัพท์ดังคนทั้งบ้านสะดุ้ง รีบรับ
“ฮัลโหล... คุณ้าเท่าไหร่ว่ามา...” สีหน้าวันชัยขรึมเครียดหน้าผากขมวดเป็ปม
“แก... ไอ้ลูกเลว... ทำกับน้องแกอย่างนั้นได้ไง... แกไม่ใช่คน” วันชัยด่าลูกชายคนเดียวอย่างเหลืออดเหลือทน น้ำตาลูกผู้ชายไหลกับความชั่ว ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน
“คุณ... ไอ้โจรมันว่าไง...” นางแก้วด้วยความเป็ห่วงลูก สายโทรศัพท์ยังไม่ตัด นางแก้วหยิบมาคุยด้วยเสียงที่กรอกตามสายมาเป็ลูกชาย เธอเองหมดสติเป็ลมไปก่อน
2K
