Exterminate ! : ทีมบิดาล่าเลเวลศูนย์

“เล่นเกมจากที่นี่?” ตุลกานต์ถามอย่างงงๆ
“ใช่ไง ก็ในเมื่อเจ้าแอมป์มันอยู่ในเกม หมอตุลย์ก็เข้าไปในเกม จากนั้นจะไปเฝ้าดูจะไปทำอะไรก็ได้” ลุงสมิธบอก “ถ้าหากไปที่ร้านน่ะ อย่างมากก็ทำได้แค่เฝ้าลูกที่นอนเล่นเกมอยู่ แต่ถ้าหากไปอยู่ในเกมล่ะก็ ก็จะได้เจอหน้าพูดคุยกันด้วย”
“จริงๆ แถมตอนนี้ถ้าไปเจอหน้ากัน เจ้าแอมป์มันก็ไม่ยอมคุยกับหมอใช่ไหมล่ะ แต่ถ้าเป็นในเกมที่สามารถปรับเปลี่ยนโครงหน้ารูปร่างและเสียงได้ล่ะก็เจ้านั่นก็ต้องไม่รู้แน่ว่ากำลังถูกพ่อแอบติดตามอยู่” คุณดำรงเสริม

“เอ้อ หมอ ว่าแต่เกมที่เจ้าแอมป์มันไปเล่นอยู่ตอนนี้คือเกมอะไรล่ะ” ลุงสมิธถามต่อ“รู้สึกว่าจะชื่อเกม ออโรร่าออนไลน์ครับ” ตุลย์ตอบ “มันจะเล่นจากที่นี่ได้เหรอครับ”
ทุกคนในห้องมองหน้ากันแล้วตอบเป็นเสียงเดียวกัน “ได้สิ”
“เห?” หมอตุลย์งงๆในท่าทางอันมั่นใจของทุกคนก่อนจะนึกขึ้นมาได้ “เฮ้ย!หรือว่าทุกคนเอาเครื่องวีอาร์กายภาพบำบัดไปต่อกับเกม”
บรรดาชายหญิงสูงวัยในห้องนั้นต่างยิ้มแห้งๆกันถ้วนหน้าเจ้าวีอาร์เครื่องกายภาพบำบัดที่หมอตุลย์ว่าเป็นหมวกวีอาร์ในศูนย์ที่มีไว้สำหรับผู้ป่วยคนที่อัมพาตตั้งแต่คอลงไปสามารถใช้อีกชีวิตนึงที่ขยับแขนขาได้ คนที่สูญเสียอวัยวะไปก็สามารถหัดใช้อวัยวะเพื่อฝึกซ้อมก่อนการใส่แขนขาเทียม
“อ้ากกกกกกก ถึงว่าสิ ว่าทำไมระบบอินเตอร์เน็ทในศูนย์ถึงได้ช้าเป็นเต่าแบบนี้” หมอตุลย์กรีดร้อง “นี่เล่นกันกี่คนครับเนี่ย”    “มีพยาบาลมินตรา ปู่ชิต แล้วก็ยายฟัก สามคน...” ลุงสมิธเอ่ยขึ้น “โล่งไปที เล่นกันแค่3คน” หมอตุลย์ถอนหายใจ “เปล่า ทั้งศูนย์นี้ นอกจากหมอแล้ว คนที่ไม่เคยเล่นมีแค่3คนนี้ ส่วนที่เหลือเล่นหมด” ลุงสมิธส่ายหน้า “แว้ก!” ตุลกานต์อุทาน “จริงๆก็เล่นกันหมดนี่แหละ นอกจาก3คนนั้นคนอื่นที่ไม่ได้เล่นก็มีแต่คนที่เป็นโรคสมองรุนแรงเท่านั้น พวกที่แขนขาขาดหรือขยับไม่ได้แบบเราๆน่ะเล่นกันทุกคนแหละ” ลุงสมิธตอบแทนทุกคน
“แล้วทำไมทุกคนไม่ใช้โปรแกรมวีอาร์ของศูนย์ล่ะครับ” หมอตุลย์ถามอย่างสงสัย ความจริงที่ศูนย์มีระบบวีอาร์ให้ทุกคนที่เสียการเคลื่อนไหวในโลกจริงได้สัมผัสการเคลื่อนไหวในโลกเสมือนอยู่แล้ว ทำไมต้องไปเข้าเกมด้วย “หมอ มันเป็นแบบนี้นะ”คุณดำรงบอก “โปรแกรมของศูนย์น่ะ เราได้แต่ใช้ชีวิตอยู่ในนั้นคนเดียวไม่เจอใครเลย หรืออย่างมากก็เชื่อมต่อกับศูนย์อื่นๆ คนที่พวกเราเจอน่ะก็มีแต่คนที่มีปัญหาเหมือนๆพวกเรา เจอแต่คนอายุมากๆ ... แต่ถ้าเป็นเกมน่ะ อย่างน้อยจะได้เจอคนอื่นเหมือนกับออกไปโลกภายนอกบ้าง ให้เจอแต่คนแก่เหมือนกันมันก็เหงาแย่สิ” “มันก็จริง” หมอตุลย์พยักหน้า คนทุกคนก็อยากจะกลับไปอยู่ในสังคม ไม่ใช่มาอยู่กับคนที่มีปัญหาเหมือนๆกัน “เอาตามนี้แหละหมอ ตามผมมา แล้วเดี๋ยวไปเข้าเกมซะ ไปลองหัดเล่นดู ถ้าเล่นได้จะได้ไปตามหาลูก ”
ลุงสมิธบังคับรถเข็นให้เคลื่อนตัวไปทางห้องพักของตนเอง ขณะที่คนอื่นๆก็รุนหลังหมอตุลย์ให้ตามไป
“หมอ มันมีหมวกสองแบบ หมอจะเอาหมวกแบบไหน” ลุงสมิธบอก “หมวกรุ่นเก่าแบบมีหน้าจอ หรือหมวกรุ่นใหม่แบบต่อสัญญาณสมองโดยตรง”
“อ้าว มันต่างกันยังไงล่ะครับ” หมอตุลย์ถาม  “คือรุ่นเก่าน่ะเป็นแค่หมวกเกมมิ่งครอบหัวดูภาพหน้าจอแล้วใช้มือบังคับ ส่วนรุ่นใหม่ ก็แบบที่ครอบหัวแล้วต่อสัญญาณสมองเข้าไปอยู่ในโลกนั้นโดยตรงไง”
“อ้าว งั้นก็ต้องหมวกรุ่นใหม่สิลุง”  หมอตุลย์ถามงงๆ “ฮ่าๆ โอเค เดี๋ยวก็รู้เอง” ลุงสมิธหัวเราะแล้วหยิบหมวกส่งให้ แต่หมอตุลย์ก็นึกอะไรขึ้นได้   “เฮ้ย หมวกรุ่นเก่าที่ว่านั่น มันคือหมวกที่เอาไว้ฝึกการใช้รถเข็นไม่ใช่เหรอครับ นี่พวกคุณทุกคนเอามาต่อเกมกันเหรอ”   “ฮ่าๆๆ เอาน่าหมอ หมอรีบๆใส่หมวกเถอะ” คุณดำรงหัวเราะ
หมอตุลย์สวมหมวกวีอาร์ครอบลงไปแล้วเปิดเครื่อง เสียงดังเตือนขึ้นจากภายในหมวก“โปรดนอนบนพื้นที่ที่มั่นคงและปลอดภัย”“ตรวจสอบ ผู้ใช้อยู่ในตำแหน่งแล้ว เริ่มเดินเครื่องใน 3..2..1..”
เครื่องเริ่มทำงาน สัญญาณสมองถูกเชื่อมต่อเข้ากับระบบ แล้วความรับรู้ของนายแพทย์หนุ่มก็ค่อยๆเปลี่ยนไป ภาพห้องที่รายล้อมไปด้วยลุงๆป้าๆหายไปเปลี่ยนไปเป็นหน้าจอเลือกเกม  ตุลกานต์ไม่ต้องค้นหาแต่อย่างใด เพราะตอนนี้เกม “ออโรร่าออนไลน์” คือเกมที่อยู่ที่หน้าแรกสุดในตำแหน่งที่เห็นชัดที่สุด   เขาเลือกเกม ก่อนที่ภาพจะตัดไป เปลี่ยนเป็นฉากเข้าเกม “เฮ้ย นี่มัน!”  แล้วหมอตุลย์ก็ร้องขึ้นอย่างประหลาดใจ
ภาพเปิดเกมที่ควรจะเป็นภาพกราฟฟิคที่สวยงามเหมือนจริง กลับเป็นภาพที่แตกเป็นพิกเซลหยาบๆ [ความเร็วการเชื่อมต่อต่ำเกินไป ภาพที่ได้ถูกปรับลดความคมชัด โปรดตรวจสอบการเชื่อมต่อ]
ตอนนี้หมอตุลย์รู้แล้วว่าทำไมลุงสมิธถึงถามเขาว่าจะเลือกหมวกแบบไหน เจ้าหมวกวีอาร์แบบใช้คลื่นสมองมันใช้การส่งต่อข้อมูลมหาศาล อินเตอร์เน็ทแบบปกติที่เขาสมัครเอาไว้สำหรับศูนย์ฟื้นฟูมันไม่สามารถรับโหลดของข้อมูลได้ เลยทำให้ภาพที่ออกมามันแย่ลงตามไปด้วย
หมอตุลย์เลือกปุ่ม Start ตรงหน้า แล้วเสียงใสๆของผู้หญิงก็ดังขึ้นมา [ขอต้อนรับเข้าสู่ออโรร่าออนไลน์ค่ะ ขอให้ผู้เล่นใหม่ลงทะเบียนก่อนการใช้งาน]
หมอตุลย์จัดการลงทะเบียนไปตามปกติ ขั้นตอนไม่ยุ่งยากมากนักเพราะปัจจุบันข้อมูลคลื่นสมองของแต่ละคนถูกลงทะเบียนเอาไว้ไม่ต่างอะไรกับลายนิ้วมือ ม่านตา หรือเลขบัตรประชาชน
สิ่งที่ต้องทำเพิ่มเติมก็แค่ยืนยันข้อมูล ผูกเบอร์โทรศัพท์ รวมไปถึงการยืนยันการผูกบัตรเครดิตหรือบัญชีธนาคารเพื่อการทำธุรกรรมภายในเกม

[ต่อไปจะเป็นขั้นตอนการสร้างตัวละครค่ะ] [เกมออโรร่าออนไลน์นี้ต้องการสร้างสภาวะแวดล้อมที่เหมาะสมต่อการเล่นเกมอย่างสุภาพและเอื้อเฟื้อต่อกัน ดังนั้นใบหน้าของท่านจะถูกกำหนดไว้เบื้องต้นตรงตามใบหน้าจริง และท่านสามารถปรับเปลี่ยนใบหน้าให้แตกต่างจากเดิมได้ไม่เกิน 25%] [โปรดปรับแต่งใบหน้าของท่าน]
หมอตุลย์มองดูใบหน้าของตนที่ปรากฎขึ้น ถ้าพูดกันโดยมาตรฐานแล้วเขาเป็นผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาจัดว่าดี ความสูงที่ 180 ซม. กล้ามเนื้อที่แน่นหนาแต่ไม่ใหญ่จนเกินไป
แล้วหมอตุลย์ก็ปรับลดหน้าตาของตนเองลง ปรับจมูกที่โด่งสันให้ราบลง ปรับกรามที่ได้รูปให้นูนเป็นสันขึ้นปรับคิ้วให้บางลงสักหน่อย [ใบหน้าถึงลิมิต25%]ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างเสียดาย เขาต้องการจะลอบเข้าไปติดตามลูกชาย ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะปลอมตัวไปเลยด้วยซ้ำ
จากนั้นหมอตุลย์ก็ปรับต่อ[รูปร่างกล้ามเนื้อ(ไม่มีผลต่อพละกำลังในเกม)] “ลดกล้ามลง 25%”
[อายุ] “ลดอายุในเกมลง 25% (36ปี –> 27ปี)” หมอตุลย์คำนวณอย่างฉับไว
[อาชีพของท่าน (ระบุหรือไม่ก็ได้ หากระบุตั้งแต่ตอนนี้จะได้ SP เพิ่ม 5 หากไม่ระบุในตอนนี้สามารถระบุอีกครั้งภายหลังโดยไม่ได้รับ SP)] “หมอ” หมอตุลย์ตอบพลางนึกชมในใจ ... เมื่อเกมดำเนินไปสักพัก รายได้ของบริษัทเกมจะมาจากการโฆษณา การล่อให้คนลงอาชีพและข้อมูลส่วนตัวด้วย Special Point จะทำให้คนอยากลงข้อมูลส่วนตัวมากขึ้น
[โปรดระบุจำเพาะ]ตัวหนังสือเรียงขึ้นมาบนหน้าจอ หมอตุลย์อ่านแบบงงๆ “1.Medic 2.Priest 3.Shaman/Healer ทำไมถามอะไรแปลกๆแบบนี้ หมอ นักบวช ชาแมนเนี่ยนะ เดี๋ยวนี้ยังมีอาชีพชาแมนอีกเหรอ” หรือว่าเกมนี้มันไปไกลถึงพื้นที่ห่างไกล?
“เลือก 1. Medic”หมอตุลย์เป็นหมออายุรกรรม แต่ว่าในเมื่อเกมมันมีให้เลือกแค่นี้เขาก็เลือกสิ่งที่ใกล้เคียงที่สุดแล้วกัน
[โปรดยืนยันข้อมูล : คำเตือน หากยืนยันแล้วท่านไม่สามารถแก้ไขได้]หมอตุลย์เลือกทันทีอย่างไม่คิดอะไร ... เขาเป็นหมอมาครึ่งชีวิตจะกลัวต้องกลับมาแก้ไปทำไม“ยืนยัน”
ทุกสิ่งทุกอย่างมืดไป ก่อนที่แสงสว่างจะปรากฎขึ้นมา ภาพถูกเปลี่ยนไปเป็นเรื่องราวของโลกออโรร่าออนไลน์... แน่นอนว่าเป็นแบบภาพแตกๆเป็นพิกเซล
และก่อนที่จะได้ไปต่อ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น หมอตุลย์เลือกรับสาย “หมอ เป็นไงบ้าง ทีนี้เข้าใจรึยังว่าทำไมผมถึงถามเรื่องจะเลือกหมวกใบไหน” เสียงของลุงสมิธดังขึ้นรอบตัวของหมอตุลย์
“เข้าใจแล้วลุง ภาพแตกระยับเลย ยังกับเล่นเกมยุค1980” หมอตุลย์บอก “แต่ผมว่าจะลองเล่นเกมดูสักนิดนึงก่อน จะดูว่าภาพข้างในเป็นยังไง”
“อย่าเพิ่งรีบเลยหมอ ออกจากเกมก่อน มาศึกษาข้อมูลเบื้องต้นก่อน จะได้วางแผนได้ถูก” ลุงสมิธหัวเราะ“ขอแป๊บนึงแล้วกันลุง นี่กำลังจะเริ่มเกมแล้ว เดี๋ยวเข้าไปดูนิดนึงแล้วค่อยออก” ชายหนุ่มตอบ
ลุงสมิธเงียบไปครู่นึงแล้วพูดขึ้นแบบหวั่นๆ “หมอตุลย์ หมอยังไม่ได้เลือกอาชีพตัวละครใช่ไหม” “ยังครับ ยังไม่เห็นถามเลย”“โอเค งั้นค่อยโล่งอก เพราะถ้าเลือกไปแล้วมันเปลี่ยนไม่ได้นอกจากลบบัญชีทิ้งสมัครใหม่”
ระหว่างที่คุยอยู่นั้นภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป ชายหนุ่มพบว่าตนเองยืนอยู่บนถนนกลางป่า ภาพที่ออกมาก็ไม่แย่มากนัก[ภารกิจแรก : ค้นหาหมู่บ้านเริ่มต้น(ระดับE)]“ภาพพอใช้ได้นี่ลุง ก็ไม่ได้แย่มากนะ นี่อะไรนี่ ค้นหาหมู่บ้านเริ่มต้น”
ลุงสมิธเงียบไป“หมอ ตอนนี้หมออยู่ในเกมแล้วเรอะ” “ครับ”
“แต่ถ้าเข้าเกมได้ แปลว่ามันถามอาชีพตัวละครไปแล้วนะ” “เห? ไม่นะครับ” ตุลกานต์ตอบก่อนจะนึกขึ้นได้ “เอ๊ะ เดี๋ยวๆๆๆ”
หมอตุลย์เปิดหน้าสเตตัสตัวละคร “เอ่อ … ลุงครับ ดูเหมือนผมจะเข้าใจผิดนึกว่าเกมถามอาชีพในชีวิตจริง ผมเลยเลือกอาชีพ Medic ไปแล้วครับ” “...”
ทุกอย่างเงียบสงัด หมอตุลย์ได้ยินเสียงแว่วๆประมาณว่า กูว่าแล้ว กับ ฉิบหาย ดังมาจากในสาย

“ออกมาจากเกมก่อนแล้วกันหมอ ปัญหาทุกอย่างมีทางออก”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

5. ฉิบหายแล้วหมอ เลือกอาชีพผิด

นิยายแนะนำ

Exterminate ! : ทีมบิดาล่าเลเวลศูนย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

5. ฉิบหายแล้วหมอ เลือกอาชีพผิด

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้