ตอนที่ 2
หลังจากพิธีเปิดการศึกษาจบลง ก็กลายเป็หัวข้อพูดคุยในทันที หัวข้อนั้นไม่พ้นเื่ของ โนเอล ความสวยและสง่างามของเธอทำให้พวกผู้ชายหวั่นไหวไม่น้อย
"เธอคนนั้นสวยกว่าที่ร่ำลือกันเสียอีก"
"เห็นว่าสอบเข้าระหว่างปีด้วยคะแนนเต็มด้วย"
"ทั้งฉลาดทั้งสวย ทั้งเพอร์เฟค"
เสียงจ้อกแจ้กจากวัยรุ่นชายดังเข้าหูของเซรินไม่ขาดสาย สำหรับเซรินก็มองเธอคนนั้นว่าสวยเอาเื่ แต่ก็ไม่ได้สนใจมากมายขนาดนั้น
"เพิ่ง 11 โมงเองหรือนี่"
เซรินครุ่นคิดเล็กน้อยว่าจะทำอะไรดี บริเวณมหาลัยก็กว้างขวาง แต่ก็เต็มไปด้วยนักศึกษาใหม่ และพวกรุ่นพี่ก็พยายามชวนคนเข้าชมรม
งั้นแวะไปชมรมวรรณกรรมสักหน่อยดีกว่า
ตัดสินใจได้เขาก็เดินอย่างไม่เร่งรีบไปยังอาคารหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะถึงหน้าห้องหนึ่งที่มีป้ายเขียนว่า
ชมรมวรรณกรรมและปรัชญา
ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไปทันที ภายในห้องขนาดใหญ่มากประมาณสองห้องเรียน มีชั้นหนังสืออยู่รอบห้อง ที่อัดแน่นไปด้วยหนังสือจนสูง มีเนื้อหาหลากหลายแนวให้อ่าน
่ปิดเทอมบางครั้งก็มีสมาชิกเข้ามาทำกิจกรรมอยู่บ้าง ภายในเลยดูสะอาดมากกว่าฝุ่นจับ เซรินเองถ้าว่างก็แวะมาครั้งคราว
สมาชิกตอนนี้ถ้าไม่นับรุ่นพี่ที่จบไปแล้ว ตอนนี้ก็เหลือสมาชิกเพียงหกคน
สมาชิกปีสี่เหลืออยู่สองซึ่งเซรินก็เป็หนึ่งในนั้น ที่เหลือจะเป็ปีสามกับปีสอง แบ่งออกเป็ ชายสาม หญิงสอง
ด้วยในฐานะรุ่นพี่ที่เหลืออยู่สองคน ทำให้เขาต้องรับตำแหน่งรองประธานชมรมโดยปริยาย
เซรินเกินไปรอบๆ ห้องพลางจัดหนังสือให้เป็ระเบียบ สำหรับตัวเขาที่เป็นักเขียนทำให้ชอบอ่านหนังสือทุกแนวเพื่อเอามาเป็ไอเดียในการสร้างผลงาน
เื่ที่เขาเป็นักเขียนชื่อดังนั้น ประธานชมรมก็เป็หนึ่งในคนที่รู้จักตัวตนของเขา
ติ้งๆ
เสียงข้อความจากโทรศัพท์ดังออกมา พอเห็นรายชื่อเขาก็รู้ทันทีว่าเป็ใคร ไม่พ้นเป็ประธานชมรมสาวแห่งชมรมวรรณกรรม
[ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน]
[อยู่ห้องชมรม ทำไมเหรอ?]
[อ้าว ไหนว่าจะมาช่วยออกบูทหาสมาชิก]
[โทษที ลืมไปเลย พอดีคิดอะไรเพลินๆ จนเดินมาชมรมนะ]
[ให้มันได้อย่างนี้สิ แต่ช่างเถอะตอนนี้ก็อยู่ที่นั่นไปก่อนพอดีหาสมาชิกชมรมได้หนึ่งคน เหมือนกับว่าอยากจะเข้าไปดูรังลับของพวกเรา]
[อย่าพูดสองแง่สองงามจะได้ไหม]
[เอาเป็ว่าอยู่ที่นั่น รอต้อนรับสมาชิกใหม่ให้ด้วยละกัน รับรองต้องใแน่]
[ก็ได้]
หลังจากจบการสนทนาเซรินรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงประธานชมรมหัวเราะ หึหึ ลอยมาตามสายลม
"จะเป็คนแบบไหนนะ"
เซรินที่ไม่รู้จะทำอะไรก็จัดการทำความสะอาดห้องไปพลางๆ จัดหนังสือเป็หมวดหมู่ให้เข้าที่เข้าทาง
เขาเงยหน้ามองหลังชั้นหนังสือที่มีแต่หนังสือเล่มหนาๆ วางทับถมกันจนติดเพดานห้อง ก่อนจะคิดว่ารอสมาชิกคนอื่นมาก่อนแล้วค่อยช่วยกันเคลียร์ห้องอีกรอบจะดีกว่า
หลังจากที่ทำความสะอาดไปพักหนึ่ง เซรินก็นั่งลงตรงเก้าอี้พักเอาแรง ก่อนจะหาหนังสือเล่มหนึ่งอ่านฆ่าเวลา เขาอ่านไปประมาณสิบนาทีก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเคาะประตูจากหน้าห้อง
"ขอโทษค่ะ มีใครอยู่ในห้องไหมคะ"
"มีครับ เดี่ยวผมไปเปิดประตูให้"
เซรินเงยหน้าจากหนังสือก่อนจะลุกไปเปิดประตูให้กับผู้มาเยือนทันที
น่าจะเป็สมาชิกใหม่
ครืน
ประตูเลื่อนเปิดออก เซรินก็มองผู้มาใหม่ตรงหน้า ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง
ร่างของหญิงสาวที่สูงประมาณ่หน้าอกของเขา ผมสีดำสนิทที่ปล่อยลงตามธรรมชาติ ดวงตาสีดำสนิทเงยหน้ามามองเขานิ่งๆ
เธอคนนั้น
ที่กลายเป็หัวข้อพูดคุยทั่วทั้งมหาวิทยาลัย
เป็คนที่เซรินคาดไม่ถึงว่าจะเข้าชมรมวรรณกรรม
"ยินดีต้อนรับ ผมชื่อเซริน เป็รองประธานชมรม"
เขาเอ่ยพยายามใช้น้ำเสียงปกติ
พอเห็นใกล้ๆ ก็พบว่าผู้หญิงคนนี้ใบหน้าสวยงามไม่มีที่ติ โดยเฉพาะดวงตาสีดำสนิทที่ดูลึกลับแต่กลับมีเสน่ห์ดึงดูดแปลกๆ ตอนในหอประชุมเขามองไกลๆ เลยไม่ค่อยสนใจ
แต่พอมาอยู่ตรงหน้าเซรินก็ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย
"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ โนเอล เป็สมาชิกชมรมมาใหม่ค่ะ"
โนเอลทักก่อนจะโน้มตัวเล็กน้อย
"....เชิญครับ"
"ขอบคุณค่ะ"
เซรินเบี่ยงตัวเชิญโนเอลเข้ามาในห้อง หญิงสาวก้าวเดินอย่างไม่รีบร้อน พลางมองดูรอบๆ ห้องอย่างสนใจ
"รับกาแฟหรือชาไหม"
"ไม่เป็ไรค่ะ รบกวนเปล่าๆ"
"ว่าแต่ทำไมถึงอยากเข้าชมรมวรรณกรรมเหรอ"
เซรินพยายามหาเื่พูดคุย กลัวว่าจะเขาไม่พูดอะไรเลยเธอก็คงไม่พูดเหมือนกัน
"ฉันน่ะ ชอบอ่านหนังสือมาั้แ่เด็กๆ แล้ว"
"อืม...แล้วมีเื่ที่ชอบไหม"
พอถูกถามแบบนั้น โนเอลที่หยุดคิดครู่หนึ่งก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ
"ฝนพรำในฤดูหนาว"
"เอ๊ะ..."
เซรินได้ยินไม่ค่อยชัด
“จริงๆ ฉันก็ชอบอยู่หลายเื่”
เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ ก่อนจะเกินดูหนังสือรอบๆ ห้องอย่างสนใจ เซรินที่ไม่อยากเซ้าซี้ต่อเขาก็เลยปล่อยๆ ไป พลางไปชงกาแฟให้ตัวเอง
"ว่าแต่...ชมรมวรรณกรรมปกติทำอะไรกันบ้างหรือคะ"
"ไม่มีอะไรมากหรอก ก็ทำหลายๆอย่างที่เกี่ยวกับนิยาย ถกเถียงปรัชญา ตีความหมายต่างๆ ของพวกบทประพันธ์"
"งั้นเหรอคะ"
โนเอลตอบรับเสียงเรียบๆ
เซรินถึงกับเครียดนิดหน่อย ระหว่างพูดคุยเขาััได้ถึงกำแพงขวางกั้นจากตัวเธอ ดูเป็คนที่คุยด้วยยากและเข้าหายากไม่น้อย
ทั้งสองที่เงียบกริบ ปล่อยให้โนเอลเดินดูรอบๆ ห้อง
เซรินที่ปกติก็เป็คนเงียบๆ ไม่ถนัดคุยกับคนที่เจอหน้าครั้งแรกหรือไม่สนิท ทำให้บรรยากาศตอนนี้ดูแปลกๆ ดูอึดอัดไปหมด
[ช่วยด้วย..]
เซรินทักข้อความไปหาท่านประธานสาวสุดอัธยาศัยดีเกินมนุษย์ปกติทั่วไป
[หืมม...ให้อยู่กับสาวสวยสองต่อสองแท้ๆ ไม่ดีใจเหรอ]
[นี่เธอคิดจะแกล้งฉันใช่ไหม]
[เปล้าววววนะ]
[เสียงสูงเกินไปแล้ว]
[ฮ่าฮ่า ไม่ต้องห่วงหน่วยช่วยเหลือกำลังไปถึงภายในสิบนาที]
เซรินถอนหายใจกับความชอบแกล้งคนของท่านประธานคนนี้ เธอก็รู้ว่าเซรินเป็คนยังไงก็ยังปล่อยให้เขาเผชิญสถานการณ์กลืนไม่เข้าคลายไม่ออกอยู่หลายครั้ง
"ขอโทษค่ะ ฉันทำให้คุณอึดอัดหรือเปล่าคะ"
เซรินสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงโนเอล เธอหันมามองเขาด้วยสีหน้างงๆ เล็กน้อย
โนเอลก็สังเกตท่าทางของเซรินอยู่บ้างจนพอจะเดาออก
"เปล่าหรอก ฉันเองต้องขอโทษด้วยนะ พอดีฉันมันเป็พวกประเภทที่เข้ากับคนอื่นไม่เก่งเฉยๆ"
เซรินยอมรับออกมาตรงๆ ก่อนจะส่งสายตาขอโทษไปให้
"งั้นหรือคะ"
"ถ้าอึดอัดก็ขอโทษด้วยนะ"
เซรินฟุบหน้าลงบนโต๊ะอย่างยอมรับ
"ไม่ได้อึดอัดหรอกค่ะ ฉันเองก็เป็ประเภทที่คุยกับคนไม่รู้จักไม่เก่งเหมือนกัน"
หลังจากปรับความเข้าใจกันเล็กน้อย ก็ปล่อยให้บรรยากาศอันเงียบสงบไหลไปเรื่อยๆ มีคำถามที่สงสัยมาจากโนเอลประปราย เซรินก็ตอบกลับคลายความสงสัยให้โนเอล
เซรินพยายามสังเกตท่าทางของโนเอล เธอก็ดูมีบุคลิกที่สง่างามอยู่ตลอดเวลา ไม่เหมือนกับจงใจสร้างแต่เป็ธรรมชาติของตัวเธอมากกว่า
"ขอนั่งตรงนี้ได้ไหมคะ"
"อ่า...ตามสบายเลยนะ"
โนเอลพยักหน้าก่อนจะนั่งตรงข้ามกับเซริน ในมือที่หยิบหนังสือมาเล่มหนึ่ง 'ห้วงคำนึงจากสุดปลายท้องทะเล' ทำให้ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย
เพราะเล่มนั้นเป็เื่แรกที่เขาเป็คนเขียนในอาชีพนักเขียน
โนเอลใช้มือจับผมตัวเองทัดไว้ที่ข้างหลังใบหูเพื่อป้องกันการรบกวนการอ่าน ดวงตาที่ปกติสงบนิ่งตอนนี้กลับมีแววตาประกายเล็กน้อย
พอเห็นอ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ เซรินในฐานะนักเขียนกลับเบนสายตาไปทางอื่นรู้สึกเขินไม่น้อย
ครั้นจะบอกว่าตัวเองเป็คนแต่งก็รู้สึกแปลกๆ
และเซรินเองก็ไม่อยากจะเปิดเผยอาชีพตัวเองใครคนอื่นรู้
"ชอบเื่นี้เหรอ"
"เล่มนี้เป็ไซด์สตอรี่สั้นๆ ที่แถมมากับหนังสือจำนวนจำกัด ไม่นึกว่าจะเจอที่นี่"
"พอเธออ่านหนังสือดูบรรยากาศจะเปลี่ยนไปนะ"
เซรินที่มองดูหญิงสาวตรงหน้าเผลอพูดออกมา
"งั้นเหรอคะ"
โนเอลรับคำก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเซริน ที่หันหน้าไปทางอื่นเหมือนกับกำลังเขินอายอะไรบางอย่าง
"ปกติฉันดูเป็คนยังไงเหรอคะ"
เธอก้มหน้าอ่านต่อถามอย่างไม่สนใจเท่าไหร่
"คือว่านะ มันใช่เื่ที่ฉันจะต้องตอบยังไงเนี่ย"
"แต่คุณรองประธานก็เป็พูดออกมาเองไม่ใช่เหรอคะ ฉันสงสัยก็เลยอยากรู้เหมือนกันว่าคนอื่นมองฉันยังไง"
เสียงพลิกหน้ากระดาษอย่างสบายๆ แต่ทำเอาเซรินกดดันเล็กน้อย พลางคิดว่าจะตอบยังไงดี เพียงแค่วันเดียวก็ได้ยินข่าวลือมาหลายๆ แบบ
"ขอโทษครับ"
พอไม่รู้จะตอบยังไงให้คนตรงหน้าพอใจ ก็บ่ายเบี่ยงไม่พูดจะดีกว่า เพราะพวกเขาเพิ่มเจอกันไม่ถึงถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ ถ้าพูดอะไรไม่ดีกลัวจะเข้าหน้าไม่ติด
แต่ดูเหมือนโนเนลก็ไม่ได้คาดคั้นที่จะถามต่อ อ่านหนังสือเงียบๆ ต่อไป
เซรินที่มองดูเวลาใกล้จะเที่ยงแล้ว คิดว่าจะหาอะไรกินแล้วตรงกลับบ้านเลยดีกว่า
ไม่นานนักโนเอลก็อ่านหนังสือจบ เธอดูมีสีหน้าที่อิ่มเอมเล็กน้อยก่อนจะนำหนังสือไปเก็บไว้ที่เดิม หญิงสาวสะดุดตาหนังสือเล่มหนึ่งที่อยู่ตรงชั้นบนสุด มีหนังสือทับถมกันอยู่
โนเอลพยายามเขย่งยืดตัวดึงหนังสือเล่มที่ถูกทับอยู่อย่างระมัดระวัง
ปลายนิ้วที่เกี่ยวได้นิดหนึ่งเธอก็ค่อยๆ ดึงออกมาอย่างช้าๆ
แต่ทว่า
"ระวัง!!"
น้ำเสียงใของเซรินที่หันไปมองเห็นสถานการณ์ที่สุ่มเสี่ยงอันตรายพอดี หนังสือที่อยู่ชั้นบนสุดค่อยๆ ขยับจนร่วงหล่นลงมา
โนเอลที่สะดุ้งก่อนจะหลับตาปี๋
โครม
เสียงดังจากหนังสือที่ร่วงลงมาหลายสิบเล่ม โนเอลค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก่อนจะพบว่าตัวเองไม่เจ็บตรงไหนก่อนจะมีเงาสีดำจากร่างชายคนหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าของเธอ
เซรินเอาตัวเข้ามาบังโนเอลได้อย่างทันท่วงที เสียงร้องเล็กๆ ของเขาที่โดนหนังสือกระแทกหัวและกลางหลัง
"โอ้ยๆ เจ็บแหะ"
"ข..ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทันระวังเอง เจ็บตรงไหนไหมคะ"
โนเอลที่ปกติจะใช้น้ำเสียงเรียบๆ ตอนนี้เธอใรีบพูดออกมาอย่างร้อนรน
"ไม่เป็ไร เป็ความผิดของฉันเองที่ไม่จัดหนังสือให้ดีจนเกือบให้สมาชิกใหม่ได้รับาเ็"
"ไม่ค่ะ ฉันไม่ทันระวังเอง"
โนเอลมองหนังสือที่ร่วงลงมา มีแต่หนังสือเล่มหนาๆ สันปกแข็งๆ ทั้งนั้น ก่อนจะหันไปมองเซรินด้วยความรู้สึกผิด
เซรินที่ลูบศีรษะตัวเองตรวจเช็คว่ามีรอยแตกไหม ยังดีที่ไม่มีเืออกมา มีแค่รอยปูดนูนออกมาเล็กน้อย
"ขอฉันดูตรงที่กระแทกหน่อยได้ไหมคะ"
"ไม่เป็ไรจริงๆ"
"ไม่ได้ค่ะ ไม่อย่างนั้นฉันไม่สบายใจ คุณได้รับาเ็เพราะฉัน"
"ม..."
"นะคะ"
พอเจอสายตาที่รู้สึกผิดและจริงจัง เซรินที่คิดจะปฏิเสธอีกรอบก็ต้องยอมโนเอล เพราะดูท่าว่าถ้าไม่ยอมน่าจะไม่จบง่ายๆ
"ช่วยย่อตัวลงด้วยได้ไหมคะ"
"ครับๆ"
เซรินที่ย่อตัวลงอย่างช่วยไม่ได้
"ตรงนี้ใช่ไหมคะ"
โนเอลว่าพลางใช้มือเล็กๆ ลูบศีรษะเขาอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะพบว่ามีรอยปูดเล็กน้อย
สีหน้าที่ฉายแววรู้สึกผิด ก่อนที่จะพยายามพูดอะไรบางอย่างออกมา
คลืน
"ท่านประธานชมรมมาช่วยแล้วจ้าาาา"
ประตูห้องเปิดออกอย่างรุนแรงพร้อมกับร่างบาง ที่พุ่งพรวดเข้ามาทันที การทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสร่างเริงที่เป็เอกลักษณ์ประจำตัว
"เอ๊ะ"
"เอ๊ะ..."
ท่านประธานชมรมวรรณกรรมที่ชะงัก มองภาพเบื้องหน้าอย่างประเมินสถานการณ์
เซรินที่ย่อตัวลงมาใบหน้าอยู่ต่ำกว่าโนเอลเล็กน้อยมีท่าทีเขินอาย ส่วนโนเอลที่ลูบผมเซรินอย่างอ่อนโยนด้วยสีหน้าเป็ห่วง บรรยากาศของทั้งคู่ชวนดูเลิฟคอมเมดี้ไม่น้อย
'ฉิบหายละ จังหวะมันจะเหมาะเจาะพอดีไปไหม'
เซรินรีบกำลังหาคำอธิบาย
"ฉันมาขัดจังหวะสินะ ขอโทษค่าาาาา"
ปัง
เสียงประตูปิดลงอย่างกะทันหันพร้อมกับเสียงประธานชมรมวรรณกรรมที่วิ่งหนีออกไป
2K
